Buiten

Een tijdje terug schreef ik over Truus,het grote gele konijn, die zo gepest werd door een wit konijn.
Sjaak heeft ze toen in het hok gezet in de onderschuur, na een paar weken mocht ze weer naar
buiten, bij de jonge konijnen, niet meer bij haar oude volkje.
Mama konijn heeft haar meteen laten voelen wie op dat landje de baas is, maar verder is de verstand-
houding heel goed, vooral met de jonge konijnen, zeg maar de neefjes en nichtjes.
Vlak daarna viel opeens het witte konijn in een keer dood, vonden we niet erg, het was een sekreet.
Daarna ging een zwarte, ook plotseling, zonder dat ze ziek was,Sjaak heeft de overgebleven gele en witte
nu opgesloten in de konijnenheuvel, waar ze het trouwens heel goed naar de zin hebben.

 Daarna werd een jonge haaskleurige ziek, die mocht in het binnenhok.
Sjaak had er niet veel hoop op dat het jong het zou overleven, de dierenarts schreef antibiotica
voor, het beest knapte op. Toen ging mamakonijn kwakkelen, ook maar het hok in.
Samen hebben die 2 beesten een paar hele goede weken gehad, gezellig elkaar wassen
en knuffelen, vandaag ging het weer niet goed met mama.

 Ik had een bakje met wat schillen van de knolselderij,  je hoeft ze niet eens te roepen.
Daar kwamen ze al aangerend.

Truus kwam wat later, is ook wat ouder.

Lekker schransen van een paar schillen.

Vroeger vond ik de maanden mei/juni het mooist, als de bomen zo mooi groen waren.
Tegenwoordig kijk ik heel anders tegen de herfst en winter aan, in september zie je nog
de uitbundige bloei, het moet er nog even uitknallen,dan de zaden en bessen, daarna
langzaam(vooral als er niet veel wind is, zoals dit najaar) het afsterven en blad verliezen.

En nu die kale bomen, zo tekende je ze als kind, ik denk nog steeds dat ik ze wil
tekenen, waarom doe ik het eigenlijk niet?
Vind het zo prachtig, die lijnen van de takken, vooral als de bomen netjes op rij staan.

Rond het huis

Heb een tijdlang niets geschreven, had veel oorzaken, eerst druk in huis, m'n blauwe vitrage gordijnen afgehaald en naar boven gebracht. We hebben een laag huis met brede dakgoten,  's winters is het dan al gauw donker in huis en achter ons huis hebben we geen inkijk. In het voorjaar hang ik ze weer op.
Aan de voorkant van het huis heb ik wel overgordijnen en nooit vitrages.
Na al dat gewerk o.a. met dei heggeschaar in het sedum en de kamerschoonmaak, kreeg ik een tennisarm, werd er een beetje moe van, was m'n fototoestel kwijt, mocht wel die van Paulien lenen, maar op dit moment kan ik in m'n hoofd geen nieuwe dingen opnemen, komt wel weer in januari.

Verleden jaar kocht ik een lockmachine, in de winkel legde ze het uit hoe ik moest spannen, thuis ging het fout, andere dag naar de winkel met het ding, heb een uur lang in en uitgespannen tot het goed in het hoofd zat
Wilde nu i.p.v. wit, rood garen, ging naar de winkel en vroeg of zij het weer in wilde spannen, maar leg het a.u.b. niet uit, ik vat het niet. Ik ga nog wel een keer in het nieuwe jaar op les om meer mogelijkheden uit de machine te halen.

Gelukkig vond ik dit weekend m'n camera weer. Als ik iets kwijt ben, zoek ik de zakken na van alle jassen die ik heb, was het dit keer vergeten. Moest buiten even iets doen, trok de jas aan waarmee ik de hond mee uit laat. Wil geen hond meer uitlaten, lief beest, maar als ze een hond of kat ziet, trekt ze m'n arm bijna uit de kom. Met gevolg dat ik erg gespannen loop, slecht voor me.Dus camera was al die tijd in huis, zat in zak van stokoude jas (12 jaar?)in het klompenhok. Maar het meest blij ben ik dat hij niet door iemand meegenomen is. Ik dacht dat ik hem ergens op de kwekerij had laten liggen, de mensen die bij ons werken zijn doodeerlijk, maar er komen ook veel passanten.

Toen ik 50 jaar werd, had ik een dakplataan gevraagd en gekregen. Achter ons huis werd een gat in het asfalt gezaagd, boompje gepoot en groeien maar. Wat ik niet wist, is dat hij gesnoeid moet worden, en hoe meer je snoeit, des te harder hij groeit. Helaas voor de boom, de 13 jaar heeft hij niet vol gemaakt. De zzp'er heeft de boom omgezaagd  en gelukkig al het blad opgeruimd. Sjaak was helemaal blij, het is weer licht in de keuken, en hij kan de kwekerij weer zien. Heb nog een paar oude bomen om laten zagen, een perenboompje, die geen vrucht gaf en in de weg stond van de vijgenboom, een kweepeer ook zonder vrucht en een pruimenboom met heel veel vruchten, die nooit rijp werden, die ene die wel rijp was, smaakte naar perziken, heerlijk, maar voor 1 pruim laat ik geen hele boom staan.

La Can.tina

Toen ik pas met Sjaak getrouwd was hadden we achter ons huis de  rozenkwekerij van 10.000 meter.
Het waren verschillende maten kassen, die in de loop van de tijd aangebouwd waren.
Kwamen we uit ons huis, liepen we door de  de "dijkkas",aan de noordkant van die kas stond "correkas"genoemd naar de buurman die erachter woonde. De " dijkkas"had 15 kappen van 3 meter 20 breed, en "correkas" 5 kappen  van 6 meter 40.
Aan de zuidkant van de "dijkkas" was de schuur om de rozen te bossen en een koelcel.
Aan de westkant van de schuur was de "voorste kas", later gesloopt omdat er een waterbassin moest komen.
Na de 2 kappen van die kas,kwamen de 6 kappen van de "baccara kas" daarna 4 kappen van de "achterste kas, alle kappen waren 9 meter 40 breed.
Tussen de baccara en de dijkkas lag een z.g. lorriepad, in de tijd dat er groente werd geteeld duwden ze een karretje (lorrie) over de rails, later werd het overdekt en heette het de corridor.
Naast de dijkkas was een stukje grond over, daar werd in 1971 nog een kas gebouwd n.l. "de nieuwe kas".

Aan de schuur was het ketelhuis en daarachter de beroemde "groene schuur" daar speelde zich de  jeugd van Sjaak af, konijnen hokken timmeren, brommers opvoeren, later z'n eerste auto opschuren en spuiten.
Het is grappig dat op de plaats van die schuur nu zijn konijnenland is.(ben benieuwd of ze de kerst overleven)
Hij ging ook vaak bij ome Kees aan het werk, Sjaak vond een boerderij leuker dan een kwekerij.
Had zelfs met Kees gewed dat hij boer zou worden, nou ja, het werd een boerendochter waar hij mee trouwde,  die dus tuindersvrouw werd.

Naast de groene schuur lag een pad, daarnaast ook nog 1000 meter kas met 's zomers komkommers en in het voorjaar freesia's. De rozen die we teelden waren rode Garnette en  rose Caroll (babyroosjes) Baccara, een grote rode roos, en later teelden we i.p.v. de Garnette  de Sonia roos, een middelgroot soort.
Al die rassen bestaan inmiddels niet meer, hoewel 2 jaar geleden opeens een bosje Sonia's opdook op de kwekerij, en Paulien de gelukkige was, om ze in ontvangst te nemen.

.

Een andere oom van Sjaak had ook een kwekerij aan dezelfde weg, en in 1976 heeft de familie met een naburige boer het land opnieuw verkaveld. Dat pakte heel goed uit, Sjaak met z'n vader, oom Kees (zonder kinderen)  die andere oom met 2 zoons en de naburige boer.Iedereen had toen een aaneengesloten stuk land.
In 1978 zijn we begonnen met de bouw van "de andere kant" en langzamerhand uitgebouwd tot 20.000 meter
In 1992 zijn alle oude kassen gesloopt en teelden we definitief aan de andere kant

De rozen hadden inmiddels allang het veld geruimd voor de kamerplanten, begonnen met bromelia's (aechmea's) daarnaast ook ficus, dieffenbachia, medinilla.
De medinilla in de dijkkas was een succes maar in de nieuwe kassen aan de andere kant werd het een flop.
Hebben ook nog een seizoen vlijtig liesjes (impatiens) en hortensia geteeld, dat was het ook niet, die hadden constant water nodig, en Sjaak is altijd een droge tuinder geweest.
Met ficus waren we in de oude kas al gestopt, andere kwekers met grote kassen teelden veel goedkoper.

In 1978 bouwden we heel moderne kassen met kappen van 12 meter 80 breed,  geen glas maar kunststof bedekking, z.g. stegdoppelplaat,  een grote schuur voor o.a de potmachine en de vrachtwagen.
Moet ik even nog opschrijven hoe het vervoer ging naar de veiling.
Toen ik Sjaak pas kon hadden ze een dikke BMW  (weet ik nog iets leuks over), de rozen werden 's morgens vroeg achter in de kofferbak gelegd en naar de veiling gebracht. Hadden ze veel rozen, dan werd er een aanhangertje achter gehaakt,  Sjaak heeft het een keer meegemaakt, dat hij samen met z'n vader op weg was, waren ze zo aan het kletsen, kar vergeten, moesten ze weer terug. Toen we getrouwd waren gingen Sjaak en ik vaak samen, ieder met een auto vol rozen en zonder aanhanger.Op een keer, ik reed in m'n Escortje achter hem aan, werd hij bij de verkeerslichten tot stoppen gedwongen door een horde politiemannen
Hij moest tegen de auto gaan staan en werd gefouilleerd,ze hadden het pistool in de hand, opeens kwam er een bericht door de politieradio dat ze ergens anders ook een verdachte BMW hadden gezien, en zonder excuses stoven ze weer weg.Het was blijkbaar verdacht om 's morgens om 5 uur onderweg te zijn. Toen we bij de veiling aankwamen, hadden we elkaar heel wat te vertellen.

Ik weet het is ouwewijvenpraat, maar het was een gezellige tijd, je moest vroeg op en hard werken, maar het was ook leuk, het gewas dat je teelde had je heel vaak in handen.
Eerst rozen knippen (toen ik zwanger was van Paulien vroegen ze in het ziekenhuis waarom ik allemaal krassen op m'n buik had, dat was van die rozenstekels) daarna rozen sorteren, rozen bossen, de rozen in het water zetten, de andere morgen uit de koelcel in de auto, daarna op de veiling, ze liefkozend op een kar leggen. We hadden kwaliteit en dat werd goed betaald.Later werd dat minder omdat de grond uitgeput raakte van die monoteelt. En als de rozen eindelijk op de kar lagen, keek je nog even bij andere kwekers en als beloning naar de kantine voor een kop koffie met een gevulde koek.Al die tijd die je er instak, dat kun je je nauwelijks voorstellen, tegenwoordig gaat alles automatisch en het wordt slecht betaald.

Toen we planten gingen veilen werd er een kleine vrachtauto gekocht, na een paar jaar was hij alweer te klein en kochten we een DAF. Begin 1986 heb ik m'n groot rijbewijs gehaald en aansluitend het chauffeurs diploma.Toen we die DAF 8 jaar hadden hebben we hem ingeruild voor een grotere, daar hebben we maar een jaar of 5 meegereden, Sjaak vroeg een prijs op bij de vervoerder, dat was goedkoper dan eigen vervoer.
Vanaf 1993 wordt alles door speciaal vervoer opgehaald.

In de schuur van 1978, hebben we in 1989 een zolder laten maken met een toiletgroep en een kantine.
In de kantine hielden we ook kantoor, stelde niet veel voor alleen een computer.Onder die zolder had ik zelf nog een kantoortje, stelde ook al niet zo veel voor. Ik had geloof ik 3 mappen, 1 voor de nieuwe rekeningen, 1 voor de betaalde rekeningen, en een map met bankafschriften. Ik hoefde alleen maar te zorgen dat de eerste map elke keer leeg was.Sjaak was het er ook altijd mee eens, geen rekeningen laten liggen, dan weet je tenminste wat je nog overhoudt. Hebben wij als kweker  wel gemakkelijk praten, de veiling betaalt steeds een week na het veilen, het geld is altijd gegarandeerd. We hadden onder de trap nog een piepklein kantoortje, daar werden de veilingbrieven uitgeprint, daar waren speciale OKI  printers voor.

Toen we in 1996 met de plantenarrangementen begonnen verliep het oorspronkelijk nog rustig, alle planten die ik maakte bracht ik voor de veilingklok.Dus alleen als ik zin had, en onze planten waren er eigenlijk te groot voor, ik moest ze bij kopen. Maar de druk werd groot om ze aan te bieden bij wat toen het bemiddelingsbureau heette, dan moest ik een monster neerzetten bij de veiling met de prijs erbij, zodat het besteld kon worden. En Sjaak ging inmiddels ook kleinere bromelia's telen.

Het maken van die dingen hield ik oorspronkelijk helemaal voor mezelf, zaagde takken af van m'n bomen, of ging de wegen langs als er gesnoeid werd. Ik had altijd een bomenzaag in de auto liggen (handzaag).Ik had geen zin om elke keer de duimstok erbij te halen als ik onderweg was, een lange stok hield ik bij m'n oksel, was 130 cm en een middellange van 80 cm hield ik bij m'n broekzak. Maar dat was eigenlijk een jaar later, toen we meer soorten hadden, 40, 50, 110of 130 cm.
Stok zaagde ik af bij 50 cm, timmerde boven aan de stok er 2 latjes aan en zette de stok met een dot gips in een bloempot.Het hele erf lag stikvol met hout, ik had veel afval, te dik of te dun.
Als het gips hard was, pakte ik een plant, potje eraf, een stukje jute erom en met een klos wikkeldraad werd de plant op de dwarsstokjes bevestigd. Daarna een stuk mos erom heen, vastgezet met een paar krammen, en onderin de pot pootte ik de andere plant. Ik had altijd het idee dat m'n collega's mij een prutser vonden, zo van sprokkelvrouw moet weer zo nodig, werden ook behoorlijk opgestookt door m'n schoonvader.

Ik weet nog goed m'n eerste grote bestelling, 2 dagen voor kerst 1996, dacht dat er niet meer besteld zou worden, zo dicht voor kerst, wilde het erf op  ruimen. Belde er een klant voor 108 arrangementen, zoveel had ik in 1 keer nog niet gemaakt.En die man praatte zo dwingend, ik schijterd durfde geen nee te zeggen.Het hout was op, Paulien klom met een zaag in een elzenboom, m'n collega ging alles nieten en gipsen, sprokkelvrouw ging slapen. 's Nachts om 12 uur ging ik alles opbinden, ik geloof dat de anderen het 's morgens hebben afgemaakt.
Later toen er meer bestellingen kwamen moest ik het noodgedwongen uit handen geven, en wat bleek? Collega's  konden veel beter binden dan ik, mijn handen waren toen al niet zo sterk.
Later ontdekte ik de budhanoot, die zetten we met een paar lange nieten vast aan de stok, plant wordt in de noot gepoot en afgedekt met een plukje mos.

Toen het eenmaal goed liep, kwamen er collega's bij, de kantine werd te klein, en het kantoor vroeg meer ruimte. We hebben een leuk gebouwtje tegen de kas laten zetten, ruim kantoor, toiletgroep en kantine.
Na een paar jaar was de kantine te klein, nog een geluk dat de rokers naar buiten gingen.
De oude schuur uit 1978 hebben we in 2003 af laten breken en een grote hal neer laten zetten, hadden we alles van tevoren geweten, hadden we dat leuke gebouwtje met die mooie tuin erbij nooit geplaatst. De tuin werd helemaal gerooid, zonde, maar het kon niet anders, achteraf is kijken in de koe z'n kont. De kantine werd ook kantoor,we kregen een prachtige kantine in mexicaanse stijl in de nieuwe hal aan de wegkant. Een mooie keuken erin, koffieautomaat, een bar met 10 soorten thee,vers fruit, cup a soup en een pot met snoep.
En op de muur een mooie schildering, gemaakt door Olga. Het is nog niet af, dacht pas dat de verf loslaat, maar ze heeft het zelf afgeschuurd omdat ze een ander idee heeft

In het midden van de hal is een laadkuil, die hebben we bij de bouw van de hal niet verplaatst, dat zou vreselijk duur zijn.Dus hebben we aan de andere kant een mooie ruimte, met net zo'n mooi hoog balken plafond als in de kantine. 9 jaar geleden hadden we er een winkel annex showroom gemaakt. Liep voor geen meter in een klein dorp en aan een doodlopende weg. En iedereen zei dat zoiets zo leuk was en dat ze gauw kwamen kijken.Wat bij Sjaak de opmerking uitlokte dat als iedereen kwam die het van plan was, de winkel te klein zou zijn. Heb ook nog een tijdje groenworkshops erbij gedaan, kostte alleen maar geld, ik had zoveel mooie spullen, maar het was graaien en grabbelen. Eens in de maand kwam er op maandagavond een vriendinnengroep, moest ze met alles helpen, zat geen vooruitgang in, stonden soms een half uur buiten te roken, gingen pas om 11 uur weg. Heb ook nog kinderpartijtjes gedaan, vond ik erg leuk, vooral figuurzagen of iets natuurlijks b.v. met vogelvoer en bloembolletjes. Maar voor het geld moet je dat niet doen, kost veel voorbereiding en brengt weinig op. Daar ben ik officieel nooit mee gestopt, maar als je geen reclame maakt, droogt het vanzelf op. 

Die winkel liep dus helemaal niet, zo nu en dan kwam er een stel uit Nieuwerkerk aan de IJssel, die waren helemaal gek van bromelia's en iemand uit Alphen met een terrarium, dat waren nog m'n beste klanten.

Dinsdagmiddag was ik open, kon ik onderhand gewoon door werken op de kwekerij. Zaterdagmiddag was ik er ook, en wat duurde zo'n middag lang.Naast de planten had ik leuke potten en lantaarns,exotisch materiaal, paverpol (textielverharder) en krijtverf. Legde ik uit hoe krijtverf werkte, vroegen ze waar je het kon kopen, zei ik dat ze het bij mij konden kopen. Ja maar kun je het ook bij de G.amma kopen?

En daarom verdwijnen alle leuke winkeltjes, mensen gaan liever naar een massawinkel, waar van alles 100 stuks liggen. Op een bepaald moment hield ik uitverkoop, alles voor de helft. Toen was het even heel druk in de tent. En ik was blij dat ik er vanaf was.

Paulien wilde graag bedrijfsfitness, laminaat op de vloer en apparaten gekocht. De animo ervoor is wisselend, ik ga weleens op de loopband, in ieder geval ga ik binnenkort weer beginnen, echt waar. Overal hangen gordijnen voor de mooie ramen, omdat het tevens een fotostudio is. Olga heeft onlangs een nieuwe camera gekocht en maakt tegenwoordig de foto's voor de klanten. En het ledikantje van Ryan staat er, 's morgens slaapt hij altijd een paar uur, zodat ik m'n handen vrij heb. Als ik hem in huis op bed leg, kan ik niet zomaar weglopen. In de tuin (kwekerij) zijn er moeders genoeg.

De budhanoot komt uit India, volgens mij groeit er geen vrucht in, alleen heel veel bruine blaadjes.Omdat de noot zo populair wordt heeft de Indiase overheid beslist dat ze een beperkte tijd geraapt mag worden. De tijd is zo kort dat ze geen gelegenheid hebben om ze van de bomen af te slaan, er ligt dan nog genoeg op de grond.
Hadden wij op een bepaald moment geen noten meer, gingen toen met een niettang een lap cocos om een potje  nieten, was te duur. Kregen  een aanbod om de boabob te gebruiken, zijn er miljoenen van. Het beroemde nadeel werd een voordeel, omdat die noot zo klein is, hebben we meer mogelijkheden. Sinds afgelopen zomer gebruiken we naast de bromelia's ook vetplantjes en hedera.  Voor de veilingklok wordt het absoluut niet betaald, sinds we begin november ermee op de beurs stonden, wordt het heel goed besteld,bij bestellingen bepalen we zelf de prijs.

Sinds dit jaar hebben we een arrangement in een kistje, ik voel me steeds schuldig als ik Olga zie verven, eigenlijk moet ik dat doen, het was mijn idee. Olga houdt wel een traditie in stand, een bus met verf omgooien als tie nog vol is. Elke keer als ik er met Ryan langs loop, zegt hij: "Ah ooh".

Pakjes

Weinig tijd om te schrijven, de laatste dagen behoorlijk druk met pakjes in orde te maken met kleding en speelgoed voor mensen die het even wat minder hebben. Voel me soms wel machteloos, omdat je eigenlijk zo weinig kunt doen.Veel mensen in Nederland hebben nog helemaal geen last van de crisis. Ja, misschien gaan ze een keer minder uit eten, maakt niet uit want thuis is het toch veel lekkerder. Of ze kopen die ene zwarte broek niet omdat er nog 10 in de kast hangen.

Maar heb je alleen een uitkering en of een gehandicapt kind, dan ben je de pineut.  Onze ouders waren ook niet rijk, maar ja wie wel in die tijd? En de vaste lasten waren niet zo hoog als tegenwoordig. Hoewel ik het  vreselijk vond dat ik altijd afdankertjes droeg. Voor de winter een groene loden jas, die m'n broers ook hadden gedragen, hoge veterschoenen idem dito.Kwam nog bij dat m'n moeder jurken voor me naaiden uit een oude (grote mensen) jurk, en zij had helemaal geen smaak. De moeder van m'n vriendin keek even in een modeblaadje (marion) nam een lapje , en tekende het zo na. Het prinsesje zag er altijd leuk uit.
Toch ben ik niet jaloers op vriendin, als je van zo weinig gewend bent, kan het alleen maar beter gaan.

Maar ja, die pakjes die ik vul, op de kwekerij hebben we mooie dozen waar ongeveer 7 kilo in kan. Ik mag tot 10 kilo gaan voor de post, dat lukt allemaal wel. En soms breng ik het weg als ik in de buurt ben.
Ik zag steeds een oproep staan vanuit Tiel, en toen ik hoorde dat m'n schoonzusje uit Wadenoyen zondag in de buurt was, heb ik gevraagd of zij het mee wilde nemen, en dat was goed. Achteraf waren het wel 3 (flinke) gezinnen en ik schaamde me eigenlijk dat ik haar ermee opzadelde, stelde nog voor om het zelf te gaan brengen. Maar Marijke vond het wel leuk om het uit te delen. Maandagmorgen ging ze met een volle wagen de buurt op.Ik had zondagmiddag in Nieuw-Vennep een mooie poppenwagen opgehaald, die mocht ook mee.

In totaal zijn er 14 bestellingen weggebracht, waaronder ook dat krat met lege potjes, een autostoeltje, lapjes en lintjes en een halve inventaris. 6 pakjes  zijn opgestuurd, en met 9 mensen ben ik nog bezig. Kreeg trouwens net een mailtje van oudste dochter, dat haar buurvrouw de hele babyuitzet schenkt, waaronder 2 boxen en een ledikantje.

Had een oproep in het kerkblad gedaan voor kleding voor de zeelui, nog weinig respons. Wel vandaag van een oudere mevrouw, 2 mooie regenjassen en wat broeken van wijlen haar man. Zij had ook nog cd's voor de schippers.Belde ik aan, bleek dat alles nog op de vliering stond, alles naar beneden gesjouwd. Heb de cd's nog niet bekeken, waren wel veel christelijke tussen zei ze. Geen bezwaar? Ik zei maar gauw dat die fillipijnse zeelui over het algemeen ook erg gelovig zijn.Je moet de mensen ook een goed gevoel geven als ze iets brengen.

Kast

Bij de w..eggeefwinkel was het steeds zo rommelig bij de baby- en kinderkleding.
Ik wilde graag een vakkenkast hebben van dat zw..eedse warenhuis,om het netjes neer te leggen.
Collega's keken mij een beetje meewarig aan, dat kun je op die manier toch niet netjes houden.
Natuurlijk hebben ze gelijk, er liggen nu bundeltjes van 3, dat werkt goed, helemaal dichtgetapet.
Maar omdat ik nog zo gefocust was op die kast, had ik gereageerd bij gratis op te halen.

Dacht ik wat moet ik ermee, niet in de winkel, ik rijd niet helemaal naar A'dam om iemand aan een gratis kast te helpen. Stelde Sjaak voor om hem bij m'n naaitafel te plaatsen, want eerlijk waar, die lange tafel ligt altijd vol met van alles en nog wat, en van de ronde eettafel moet ik ook alles afschuiven, voor we kunnen eten.
Maar zo'n gladde zwarte kast wil ik niet in de kamer hebben, past niet bij de roze en turquoise meubelen.

Wilde de kast wel in onze slaapkamer hebben, die is ook 9 meter lang, en als ik de naaimachine even niet in de huiskamer wil (loge's, verjaarsvisite) zet  ik die apparaten ook in de slaapkamer.Samen hebben Sjaak en ik
de kast in elkaar gezet in de huiskamer, in de slaapkamer lukte niet omdat er vloerbedekking ligt paste de deuvels niet in de gaten, het veerde teveel.
Toen de collega's maandagavond kwamen mee eten, mochten ze eerst de kast op z'n plaats zetten, ons lukte het niet, te glad, geen houvast. Nu die kast er staat ben ik zo groos als een aap met 7 dingesen.

Zondag zouden we bij Rob en Irma op visite gaan in De Bilt, Sjaak was niet fit, ben ik alleen gegaan.
Wilde nog een pakket afgeven in Overvecht, dankzij de Tom-Tom kon ik het ondanks de mist vinden.
Toch ligt die navigatie me niet altijd, stuurde me helemaal de A27 op om in de stad te komen, en op de terug-weg stuurde hij me richting A2. Ben er bij Breukelen afgegaan, maar ik had pech, de brug bij Woerdense Verlaat was afgesloten, moest ik verder via Mijdrecht en Uithoorn. In tijd viel het wel mee, vanaf Utrecht ongeveer een uur, ondanks die dichte mist.

Dinsdagavond zou ik weer gaan helpen bij de voorbereidingen van de winterfair. Had ook wat frame's mee naar huis genomen om mos om heen te wikkelen. Stonden nog kaal te wezen, ben dinsdagmiddag op de kwekerij bij Ryan in het hok gaan zitten met een step frame, een bak mos en een klos wikkeldraad. Was geen echt succes, eerst kwam hij dotten mos brengen, daarna wilde hij het er weer afpeuteren, zogenaamd omdat hij het zelf nodig had. Toen hij ook nog zand in de bak met mos gooide, zijn we maar gestopt.De step is wel leuk geworden, 's avonds heeft m'n vriendin hem verder afgemaakt met repen fietsband.

De avond bij de gehandicapten boerderij was gezellig, de ouders van de kinderen die er wonen hielpen ook mee. Er was een naaigroep, kransengroep, vogelvoergroep, timmergroep en de frame'sgroep.In de boerderij wonen een aantal verstandelijk gehandicapten, sommige kinderen kwamen even bij ons kijken. Het was ontroerend hoe dol de moeders op die kinderen zijn, er werd stevig geknuffeld.In het zomerhuis wonen jongeren die min of meer autistisch zijn.1 van die jongeren werkt al een tijdje bij ons op de woensdagochtend, binnenkort gaat hij een paar dagen per week de kantine verzorgen, de andere dagen worden ingevuld door een meisje. Heel toevallig hielp haar moeder bij onze tafel, een leuke kennismaking met moeder en dochter.

Woensdag ben ik weer naar de chiropracter geweest, m'n eigen behandelaar is tijdelijk afwezig. Had ik iemand anders, nou wat een verschil zeg, ik kan me nu voorstellen dat ze zo iemand een kraker noemen.
M'n rug, m'n nek en m'n arm werden flink onderhanden genomen,normaal voel ik weinig van zo'n behandeling. Later werd m'n arm gelaserd en kreeg ik interventie op m'n nek. Er worden een soort plakkertjes op de huid gezet waar stroom trillingen doorheen gaan, ik mag zelf Stop zeggen. Deed ik niet, ga tot het uiterste, bedenk dan dat het nooit zo erg kan zijn als in de voorgaande minuten. Voel me een stuk beter.

Vrijdag om 4 uur gestopt bij de w..eggeefwinkel, we hadden van het bedrijf een personeelsuitje. Met 3 auto's reden we naar R..otterdam, daar lag een schip afgemeerd, nl. De Ameland. We hadden geboekt voor een theatershow op het water. Het begin was niet zo geslaagd, we waren vroeg van huis gegaan in de veronder-stelling dat de boot om half 8 zou afvaren, en je weet maar nooit of er file's zijn. Hebben we van 7 uur tot half 8 staan blauwbekken omdat we niet naar binnen mochten. Hadden misschien beter moeten lezen.
Maar de show was erg leuk, veel typetjes en alles werd met veel overtuiging geplaybackt. Enthousiaste rotterdamse meiden, hadden echt het bekkie bij zich. Een jong (indiaas?) meisje stal voor ons echt de show, Syl heette ze, maar de anderen waren ook steengoed. Lekker gegeten en heerlijk gedanst.

De spar zou de boodschappen 's avonds in de koeling zetten, zou ik ze om half 9 zaterdagmorgen ophalen en uitdelen. Kwam ik om kwart voor 9, was de schillenboer net geweest, alles weg. Scheelde mij weer in tijd.
Ben naar Leiden geweest, had woensdag wat kleding bij de Zeeman gekocht om uit te delen. Kwam later in een kringloopwinkel kostte alle kinderkleding maar 75 cent. Heb vandaag een jasje en een trui teruggebracht naar Zeeman, had inmiddels bij die kringloop weer dingen gekocht. Ging nog even langs bij de w..eggeef, is nooit zoveel kleding vanaf maat 104. Bleek dat er vrijdagmiddag een hele zending was gebracht. Heb wat leuke dingen uitgezocht, voelde me net in luilekkerland.

Verjaardag

17 november werd zus in Zuidhorn 80 jaar, niet te geloven, 40 jaar geleden zei ze vaak, " Ik kan wel merken dat ik wat ouder wordt". Nu ze 80 jaar is, is ze nog steeds niet oud. Al m'n broers en zussen zijn al oud en nog steeds jong. Wij hadden een feestje, en waar kan je dat beter vieren in Zuidhorn, dan in De Opstal?
Om half 11  's morgens begon het, Sjaak en ik waren iets later, er was in onze regio dikke mist en file's.
Bovendien gingen we in de buurt van Zuidhorn een pakket wegbrengen voor een jonge moeder met 2 kleine kinderen. Ze is gescheiden en mag niet in het huis van de ex komen om speelgoed en kleding op te halen.
Vreselijk, wat een vader z'n kinderen kan aandoen. Maar ja, ik had m'n plicht gedaan en we gingen vrolijk feest vieren.

Zus zag er verrassend jong uit, mooi kapsel en wenkbrauwen, grijze japon met vestje en ik denk  voor het eerst in haar leven een legging. Wel netjes tot de enkels en daarbij chique pumps.

Ontvangst koffie met gebak, ettelijke wijntjes, hapjes en daarna de onovertroffen mosterdsoep van Tineke Mulder, verse broodjes, zalmsalade, rundvleessalade, kroketjes, heel veel gevarieerde rauwkost  en de keus uit wel 10 soorten toetjes.Dat wordt voor mij weer een paar sapdagen om alles weer weg te werken.

Toen ik kennissen van zus een hand gaf zeiden ze dat ik er nog zo jong uitzie.Maar ik denk  dan, het is allemaal bluf van mij, maar waarom zou je het niet mooier mogen laten lijken dan het is. Als ik m'n haar niet laat verven, zou ik grijs zijn, draag een een bril, dankzij die verschrikkelijke implantaten heb ik geen ingevallen mond. Heb zooltjes van de podoloog, moet eigenlijk veterschoenen dragen voor m'n rug, heb kromme vingers, ga regelmatig naar de chiropracter,laat dingen uit m'n handen vallen, heb tennisarm, lig 's nachts uren wakker, ben 's morgens een vod, i.p.v. 5 dingen tegelijk zoals vroeger, heb ik nu moeite met 2 dingen, ben verstrooid, vergeet alles.

Maar als ik uitga, trek ik laarzen aan tot over m'n knieen, en een kort rokje (soms lange, die heb ik ook, heb kasten vol kleding, omdat ik haast nooit iets weggooi) , dan lees je b.v. van mevrouw Joyce Roodnat dat het niet hoort een korte rok als je zo stokoud bent als ik. Als je in de krant een make-over leest van een mevrouw die opgeknapt moet worden, zien ze er allemaal hetzelfde uit, dus gestyld. Ze krijgen dan adviezen, zoals draag geen riem dan lijk je korter, WAAROM moet je als je kort bent langer lijken en als je lang bent korter. Moeten we er allemaal hetzelfde uitzien? Ik draag ook graag zo'n wapper rok die over de knie valt en daarbij enkellaarsjes, inderdaad dan heb ik korte pootjes.

M'n zangvriendin is lang en slank, loopt altijd te teuten dat haar bovenlijf tekort is, bovenbenen te dun zijn, dan denk ik, ben je 68 jaar, lang en slank, een mooie houding, mooi haar en nog niet tevreden omdat je wilt zijn zoals de anderen. Loesje zegt:'Wees jezelf, er zijn genoeg anderen".

Over dat vergeten van mij, dinsdag paste ik op Ryan, toen hij 's middags wegging vroeg Paulien of hij 's nachts mocht logeren bij ons, was goed. Om 6 uur ging ik voedsel uitdelen en daarna op de kwekerij nog babykleding uitgezocht. Om 7 uur ging ik weer helpen voor de winterfair. Kwam ik om half 10 thuis, bleek dat ik Ryan helemaal vergeten was. Paulien had hem om half 7 bij  Sjaak gebracht, om kwart voor 8 wilde Ryan gaan slapen, Sjaak belde mij, ik nam niet op, dus werd hij met spijkerbroek en al in bed gelegd. Ik schaamde me diep, dat ik geen moment aan het kind had gedacht.

Vrijdagmorgen had ik weer zo'n heerlijke blunder. Ik zou in Amsterdam een kast op gaan halen. Ik wist niet of de kast in of uit elkaar was, nam daarom het Mazda busje, daar kan het meeste in, bovendien is tie erg makkelijk met parkeren. Was geen pretje in de stad, miste een weg naar links, ben toen eind doorgereden omdat ik dacht dat ik er via de Prinsengracht kon komen. Daar werd gebouwd, gracht was afgesloten, dan maar de Keizersgracht, was iemand aan het verhuizen.Moesten alle auto's in ganzenpas achteruit weer terug.
Daarna kon ik het gemakkelijk vinden, de kast was een zwarte Expedit van Ikea, mensen konden er met moeite afscheid van nemen,  hij was te groot voor hun huis. Kreeg gedetailleerd uitleg hoe de kast weer in elkaar moest, en wat ik vooral niet moest doen. Zulke lieve mensen, dochtertje moest nog zeggen "dag kast "
en zwaaien naar de kast.

Omdat ik nu toch in de stad was,heb ik de Prinsengracht weer opgezocht richting Leliegracht waar m'n schoenenwinkel is. Zag ik al die nostalgische straatjes weer zoals Runstraat, Wolvenstraat, Berenstraat.
Zon 40 jaar geleden kwamen de letterbakken in zwang en om die miniatuurtjes te kopen die in die bakken hoorden,moest je echt in die straatjes wezen. Afin, ik rij richting winkel, nergens een parkeerplek, weer over het water, daar was een plaatsje niet al te groot, de kont van de auto stak nogal uit. Ben ik helemaal tot aan het water gereden, kon ik niet uitstappen, er was daar een ijzeren kastje. Stap ik uit aan de andere kant, en ik sul, doe de deur op slot, terwijl er niets te halen valt uit een antiek aggenebbish busje van 14 jaar oud.Heb geen parkeerkaartje gekocht, zag geen meter in de buurt, bovendien is het parkeren daar stinkend duur, en blijf je iets te lang weg, loop je toch risico op een bekeuring

Was nog een heel eindje lopen naar de winkel, kwam binnen, zag een paar rood suede kisten staan, helemaal mooi, gepast in maat 43 zat perfect, slaag meestal wel bij Big Shoe, leuke vrouw die de winkel runt met haar bejaarde moeder.Weer terug naar de auto, steek m'n sleutel in het slot, nada, niets, ik wist het meteen weer,
deze deur kan ik wel op slot doen, maar niet van slot af. Toen naar de deur aan de bestuurderskant,ging maar een  kiertje open, m'n jas uit, rok uit (had wel lange broek eronder) mezelf naar binnen gewrongen, had geen milimeter over. Daar hing ik dan, lijf in auto, benen er buiten, die gingen niet mee.Nog gedacht om de auto achteruit te duwen, stond straf op de handrem. Mobile zat niet in m'n jaszak??? ANWB kaartje was niet in de portomonnee?? Dan maar terug naar de winkel om te bellen, zag m'n dag al verpest worden door wachten op de w..egenwacht.

Opeens zag ik vlak voor me 2 mannen met gele jassen waarop stond "Handhaving", ze wilden juist wegrijden op de scooter, gevraagd of ze wilden bellen, we hadden geen nummer." Kom we kijken wel even", zeiden ze.
De ene man was niet zo groot, ik hoopte dat hij wel door die kier heen kon, maar hij draaide het raam open en vroeg aan de man met de langere armen of hij de handrem eraf kon halen. Daarna was het een fluitje van een cent, even duwen aan de auto en  sprokkelvrouw kon weer instappen. Waarom verzin ik dat nou zelf niet? Maar het was erg lief van die mannen, ze wilden er niets voor hebben. Sjaak zei dat alle mannen het leuk vinden om een vrouw in nood te helpen.Ben al jaren lid van de w..egenwacht, de enigste keer dat ik hun hulp nodig had, was ook op de Keizersgracht. Deur dichtgesmeten terwijl de sleutel nog in het kontakt zat. Lang geleden, was met de oude M.azda die we eind 1996 ingeruild hebben.

En het mobieltje? Lag in de auto, achteraf blij dat ik hem niet had, op de w..egenwacht hulp had ik langer moeten wachten. Op de terugweg kwam ik langs de brandweer op de Rozengracht. Vergeet ik nooit, in 1966 moest ik op voor het mondeling examen middenstandsdiploma in Krasnapolsky. M'n zwager die buschauffeur was had de route voor me uitgetekend, zodat ik met m'n Kaptein Mobylette er naar toe reed. Het examen ging goed en in de pauze ging ik even naar de B..ijenkorf, kwam ik B.oudewijn de G.root tegen, toen nog met die mooie lange haren. Ik weet exact nog wat ik aanhad, een gestreepte mouwloze jurk met een capuchon, een doorlopende  rits aan de voorkant en de kleur van de jurk oranje/geel/wit.
Op de terugweg aan de Rozengracht stond daar die brandweerkazerne, en omdat het schitterend weer was, zaten al die gasten buiten op een brandje te wachten. Heeft wel indruk gemaakt, dat elke keer als ik langs kom aan die mensen moet denken, die daar zo zaten te niksen.

Toen ik thuis kwam, heb ik m'n nieuwe schoenen aangetrokken, was zo grappig, ontdekte opeens dat die rode kisten paarse veters hebben. Toevallig had ik gisteren een discussie met een zus, zij vond dat rood en paars niet samen kunnen, en ik vind dat alles kan.
Nou voorlopig heb ik voor de hele maand november weer genoeg geschreven, het kost me weer veel nachtrust, om die reden volg ik een heleboel bloggers niet meer, het vreet tijd. Een paar blogs met recepten heb ik aangehouden, die lees ik toch niet, maar soms wel handig om terug te kijken als ik een recept zoek.
En de mensen die nooit iets op hun blog schrijven heb ik ook nog even laten hangen, je weet maar nooit of er nog iets verrassends uit komt.

Het is nu inmiddels zaterdagmiddag, Sjaak had gehoord dat Piiet B..eertema bij G.eenstijl werd geinterviewd.
Piet is getrouwd met de oudste zus van Sjaak, hij heeft internet naar Nederland gebracht en de eerste www's uitgedeeld, mocht toen alleen voor bedrijven, later toen onze kinderen gingen internetten kregen we hoge rekeningen van K@PN, zeiden we weleens, "Piet wordt bedankt". Maar het is een leuke man, hij had miljonair kunnen worden, dat boeit hem niet,(menselijke waarden zijn belangrijker dan geld), blijft altijd nuchter en hij werkt  als vrijwilliger bij  het stoomgemaal als conservator en technische man. Zo zie je maar, ik ben niet alleen trots op eigen familie maar ook op aangetrouwd.

De schippers

Hier in de dorpskerk is er zo nu en dan een avonddienst, waar een dorpeling mag vertellen over een goed doel waar hij of zij mee bezig is, en waarvoor dan wordt gecollecteerd.Ik ga nooit naar de kerk, maar de jongste zus van Sjaak gaat wel. Toen ik afgelopen winter voor Albanie bezig was, wilde zij mij al strikken om mij op te geven voor zo'n kerkdienst, had ik geen zin in. Nu probeerde ze het weer, zei ze:  " je zamelt toch altijd kleding in voor stichting casco, is daar niet iemand die iets kan vertellen?"Ik m'n contactpersoon gebeld, die deed zoiets wel vaker zei hij. Dus zondag 13 november was het zover, 's middags hadden Sjaak en ik eerst nog een verjaardag bij m'n broer in Ter Aar en tegen een uur of 6 gingen we richting kerk. De meneer van casco kwam ook net aangereden uit Rotterdam,had z'n vriendin meegenomen, was gezellig.

In de kerk stond een groot scherm en een computer, nadat het officiele gedeelte van de dienst was afgewerkt, mochten we naar voren komen. Ik vertelde wie ik was, en hoe ik aan de stichting was gekomen (stond ooit in de straatkrant een artikel). Daarna stelde ik Nico voor aan het kerkvolk en aan de hand van de computerbeelden deed hij z'n verhaal . Hij heeft vroeger zelf gevaren en is ook vakbonds man geweest, hij kan goed vertellen. De stichting bekommert zich voornamelijk om schippers van de wilde vaart, b.v. op de Filipijnen zijn de mensen straatarm, jongeren hebben geen toekomst perspectief.
Houdt de familie beraad, beslissen ze dat de jongens maar zeelui moeten worden. Familie zamelt geld in want het utzendbureau moet dik betaald worden, en ook de gage voor het eerst half jaar is voor het uitzendbureau.

Komen de jongens op het schip, hebben ze alleen een paar t-shirtjes, geeft dat niet, maar wel als ze 's winters in Rotterdam aankomen. Daarom zamelen we kleding in. Het gebeurt ook heel vaak dat een schip aan de ketting wordt gelegd omdat de rederij ergens nog schuld heeft. Wordt zo'n schip naar een afgelegen haven gesleept, scheepslui krijgen geen gage, eten en drinken. Daar bemiddelt de stichting ook en brengt proviand aan boord en als zeelui opgenomen worden in het ziekenhuis, komen de mensen van de stichting ze opzoeken en helpen bij taalproblemen. Iedereen in de kerk was onder de indruk van het verhaal en ook van het motto van casco: "zij horen erbij, zij zorgen voor onze welvaart".
En de collecte bracht € 350,-- op, een mooi bedrag. Al het geld wordt ook echt aan de schippers besteedt. Nico haalt met z'n eigen auto alle spullen op, de nieuwsbrief verzorgt hij zelf helemaal op z'n computer.
Geen directeur die betaald hoeft te worden, daarom heb ik m'n hart verpand aan kleinschalige hulp.

Wat wel jammer is, dat de stichting geen lang leven meer beschoren is. Nico is 77 jaar en de mede bestuursleden ook zoiets, er zijn geen opvolgers bij dit werk. O ja ze organiseren in het zeemanshuis(2 van de 3 zijn al gesloten) karaoke avonden en met kerst een feestavond met cadeautjes voor iedereen. Als je casco wilt googelen schrijf je het met hoofdletters en tussen elke letter een punt.

Van alles wat

Dacht ik na m'n vorige blog lekker achter de naaimachine te kruipen, dat is allemaal niet gebeurd.
Begon meteen al goed maandagmorgen, 1 collega was 12,5 jaar bij ons en een andere collega nam afscheid. Toen zij 9 jaar geleden bij ons kwam werken, zou het tijdelijk zijn, zij deed een studie in de gezondheidszorg. Inmiddels werden er 2 kindjes geboren, hadden wij flexibele werktijden voor haar,maar nu die meiden wat groter zijn, gaat ze in de gehandicapten zorg werken.

Dus sprokkelvrouw ging naar de bloemist voor een paar boeketten, een collega had de kantine versierd, en zo hadden we een klein feestje op de maandagmorgen. Ik wilde foto's maken, had geen toestel, later weer wel, maar heb het ding ergens laten slingeren, dus het ligt ergens, of het is meegenomen.
Maandagmiddag gingen Sjaak, Ryan en ik naar de winkel om een nieuwe vaatwasser te kopen. Voordat we op vakantie gingen was de oude verbrand, was nog maar 9 jaar oud, doordat de koelkast boven de vaatwasser is geplaatst, was er met het ontdooien water tussen de deur gekomen. Had geen zin meer in een M..iele, nu maar een goedkoper merk. Daarna zijn we nog even naar de schoenenwinkel gegaan, Sjaak was helemaal door de zolen heen gegaan, doordat ze uit een stuk bestaan heeft repareren geen zin, want het comfort is dan weg.

Dinsdag ging ik met Ryan op visite bij m'n broer en schoonzus in Nieuwkoop, volgend jaar gaan we gevieren de jaarlijkse familiedag organiseren, doordat wij een grote ruime schuur hebben, komt het wel goed. Woensdag zou ik in de kas sedumstek gaan knippen, deed ik altijd met de elektrische heggeschaar, is al heel oud, hebben we 18 jaar geleden van oom Kees geerfd. Is erg zwaar en een heel gedoe met snoeren, dus een accuschaar gekocht. Dacht ik dat de accu goed opgeladen was, kreng knipte voor geen meter, dus ik duwen en trekken, heb ik m'n arm naar de filistijnen geholpen.

Donderdag zou ik m'n vriendin in Leidschendam opzoeken, heb meteen bij een paar gezinnen spulletjes gebracht, die ik van die en gene krijg, werd er allemaal niet vrolijk van, wat ik hier en daar hoorde.
Ik had Ryan meegenomen, Paulien stond de hele dag op de beurs. Het duurde hem allemaal veel te lang in de auto, bij vriendin vond hij het wel leuk, zij heeft ook 2 kleinzoons, dus bergen speelgoed.
Om half 3 had ik in de kwekerij onverwachts een afspraak over mensen die de kantine gaan schoonhouden. Inmiddels lagen er allemaal verse groenten bij de kwekerij, gebracht door kerkmensen, was wel afgesproken, maar ik had gedacht dat het meer houdbare produkten zouden zijn, moest ik 'savonds alles nog uitdelen. Kreeg een mailtje van het koor dat de alten een half uur eerder moesten komen, voelde  me al met al wel gepiepeld, dat andere mensen beslag leggen op m'n  tijd. Voordeel was weer wel dat we met het zingen met de pauze naar huis zijn gegaan, waren allebei moe.

Vrijdagmorgen had ik Ryan, ik had ook een afspraak bij Adrie, die m'n energiehuishouding doormeet.
Ik dacht dat Sjaak wel op zou passen, maar hij moest Olga naar de beurs in Aalsmeer brengen en hij wilde zelf ook even daar rondkijken. Paulien moest naar school, dus had zij die kleine in z'n bedje in de fitness ruimte gelegen, babyfoon aan en de collega's hebben zodoende opgepast. 20 maanden is hij, maar als het even kan slaapt hij 's morgens nog 2 a 3 uur, hij komt 's morgens om 6 uur uit bed, maar de tijd dat hij wakker is, dan is het een zeer bezig ventje.Nadat hij had geslapen en gegeten heb ik hem naar opa en oma in Leiden gebracht en heb 's middags in de w..eggeefw.inkel gewerkt, dat is nu m'n vaste middag.

Zaterdag ben ik naar het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen gereden, daar was het Vrij Event van het Leidsch Dagblad, was allemaal erg gezellig. Ik wilde graag Karin Zentveld ontmoeten, om de week schrijft zij in de weekendbijlage een stukje over tarotkaarten enzo. Nu waren er meer vrouwen die dat idee hadden. Karin zat in een  vissershuisje, moet je voorstellen een klein vierkant kamertje, in het midden een tafel met pluchen kleed, aan de kant tegen de muren van die krakkemikkige stoeltjes, zaten wij te wachten tot we aan de beurt kwamen, er werd veel gehuild door sommige dames.

Kwart voor 12 ging Karin een workshop geven in het filmhuis, iedereen mocht een kaartje trekken en als je het wilde vertelde ze er iets over. Na afloop ging ik weer snel naar het huisje, dacht de eerste te zijn, kamer zat praktisch alweer vol, moesten nog een half uur wachten. Maar gezellig dat het was, we hadden dikke pret met elkaar, echt wijvenleut, maar heel positief. Het was net een ouderwetse gezellige verjaardag.  Zat naast een leuke vrouw, wij zouden zogenaamd zusjes zijn, ben je wel een erg jong zusje, zei ik. Ben je gek, zei ze ik ben ook al 45, had ik er niet aan afgezien, vrolijke griet.


Toen de sessie weer begon, mocht ik eerst omdat ik al eerder gewacht had, kreeg ze opeens haast omdat er buiten ook nog een rij stond te wachten. Ik moest 3 kaarten trekken, vraagt ze opeens, heb je kinderen, zijn ze het huis uit? Ik bevestigde het, zegt zij, er komt er weer 1 terug. Getverderrie, zoiets wil ik niet weten, omdat het me overviel vergat ik door te vragen. Zegt zij, maar daar kom je niet voor, je hebt een andere vraag, dat klopte, ik mocht kiezen tussen toekomst en inzicht, koos voor inzicht (de vraag had helemaal niets met familie of echtgenoot te maken). Ik kreeg wel een soort van antwoord, maar ja ik vind ook eigenlijk (dat is met alle vragen trouwens) het antwoord ligt in de vraag besloten. Zij raadde me nog aan om telefoonnummers uit te wisselen met m'n leuke buurvrouw, maar doordat ik zo verbouwereerd was door dat kind wat weer in huis zou komen, vergat ik die raad.

Toen ik het later aan Sjaak vertelde moest hij erom lachen, logisch toch zei hij, dat zijn Rick en Marleen die komen volgend jaar hier weer overzomeren. Vertelde het aan Olga, die zei hetzelfde, hele familie hoopt erop dat ze volgend jaar weer de Nieuw-Zeelandse winter ontvluchten.

Toen ik thuis kwam, ben ik begonnen wat in huis schoon te maken, ik heb een kamer van 9 meter lang, 5 meter breed en dan nog een L-vormig stuk eraan.Heb een plafond met balken, in dezelfde lichtbauwe muurverf als het plafond. Met een doek alles afgenomen, had ook nog nieuwe lampjes gekocht voor de badkamer, perongeluk wat meer watt dan anders. Wat een licht, zag opeens dat daar ook gepoetst moest worden. Tegenwoordig gebruik ik geen chloor meer, alleen driehoekzeep,maar waan me soms op de trappen achter Gare l'Est in Parijs , wat een lucht zeg. Kwam ik op het idee om azijn te gebruiken, eerst met een oude tandenborstel geboend( doen ze in het leger toch ook, of is dat soms als straf?). Daarna een kwart fles azijn erin gegooid en bingo, na een paar uur vond ik in de pot een stuk van 10 bij 10 cm zoutkristallen.

Doordat ik de badkamer voorrang gaf, ben ik op maandag verder gegaan met het balkenplafond, achteraf heel stom, m'n sedumheggeschaarknip arm kreeg toen de genadeklap. Voelde me erg invalide.
De verdere week niet zoveel gedaan, wel had ik dinsdagavond een vergadering van het koor. Woensdagavond zou ik bij een instelling voor gehandicapten helpen bij de voorbereidingen van de winterfair.Een paar jaar geleden, toen ik ben gestopt met de groenworkshops, hebben ze tientallen ijzeren frame's van mij gehad.Nu dus, woensdagavond nam ik een flinke doos mos mee om de frame's te omwikkelen, heb het voorgedaan en ben na een uur weer naar huis gegaan, was zo moe.
Lag om kwart voor 10 op bed, maar schoot er om 10 uur weer uit omdat ik de nieuwsbrief van het koor nog moest kopieeren (55 stuks)  x 8 kantjes, halverwege liep hij weer vast, dus de rest andere dag.

Donderdag ben ik met Ryan naar een gezinnetje geweest om wat speelgoed en kleding te brengen, ik had nog wat gekregen kleding en heb bij een kringloopwinkel in buurt nog wat speelgoed en kleding gehaald.
Toen de moeder de spullen uitzocht, speelde Ryan onverstoorbaar met het keukentje van de meisjes.
Omdat het koor 12 jaar bestaat, zouden we 's avonds met elkaar soep eten, ik zou vegetarische erwtensoep maken. Olga werkte tot 6uur, zij hoorde dat ik soep had, lustte ook wel wat, was goed, belde ze Joep, die kwam ook en Sjaak had ook wel trek. Daarna ging de pan in een grote doos met hooi erin, dat bleef wel warm in de auto.
Er was ook pompoensoep, kippensoep, bruinebonensoep, gewone erwtensoep en salades.Niet alle erwtensoep ging op, wat overbleef heb ik de andere dag aan collega's meegegeven, 2 mannen die alleen wonen, 1 bij ons in het dorp, de ander in Zevenhoven, ik doe er altijd wel een halve rookworst bij.
Bij de zang had ik plakjes rookworst op een bord naast de pan, moesten ze lachen, vegetarische soep met rookworst. Maar ik vind het belangrijkst dat er geen varkensvlees in is, en ieder kan dan kiezen.

 Vrijdag weer winkeldienst, zaterdagmorgen weer een paar uur geweest om de babykleding in orde te maken. Het lag erg door elkaar en de klanten gaan er slordig mee om, had al een keer alles op maat gelegd, een collega wilde die hele babyzooi  al opruimen. Had ik alles mee naar huis genomen, gewassen, en 3 stuks bij elkaar geplakt met de maat erop. Normaal mogen de klanten 5 x 1 meenemen, op deze manier mogen ze 5 x 3 stuks meenemen. Een briefje erbij dat ze het niet uit mogen pakken.Evenzogoed trokken ze het weer uit elkaar, vind ik zo stom, als ik erop zet , 2 rompertjes en 1 shirt maat 74, dan hoef je dat toch niet uit elkaar te trekken, het is toch gratis, en als je het shirt niet leuk vind, geef je dat bij een volgende gelegenheid weer terug.
Dus zaterdag had ik uit de kwekerij zo'n grote plakbandrolautomaat meegenomen en de kleding niet alleen in de lengte maar ook in de breedte dicht geplakt. Maar ja, weer heel slecht voor m'n arm.

Zaterdagmiddag de box van Ryan opgeruimd en weggebracht, was het eigenlijk nog niet van plan, een box geeft kinderen rust, net zoiets als een bench bij honden. Maar hij wordt te zwaar om telkens over die rand te tillen. Ik heb de gang weer opnieuw ingericht, het fornuisje uit de donkere hoek gehaald, bij de voordeur in het licht, tafeltje, bankje en voor mezelf een stoel uit de kringloop gehaald. Als ik ook in de gang vertoef, vind hij dat  leuker.

Poppenhuisbeurs

Ik heb altijd veel handeltjes gehad, overigens zonder dat er geld aan te pas kwam.
Toen ik in 1987 de hobbyclub had opgericht was er weinig geld te besteden, regelmatig stond ik bij H.ans V.erkerk op m'n kop in de houtcontainer voor gratis hout.
Ik zat ook in het bestuur van de speelweek en ritselde overal gratis spullen bij bedrijven ( ja ook bij ons bedrijf, wij hadden tempexplaten waar ik met de decoupeerzaag ballen uitzaagde, en als presentje was er altijd wel een plantje om uit te delen.)
Maar dat is allemaal vergane glorie, de hobbyclub is na  20 jaar opgeheven, de speelweek draait tegenwoordig optimaal en professioneel dankzij een jonge ploeg gedreven mensen.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan, een aantal jaren geleden las ik in de straatkrant over de stichting  CASCO in Rotterdam.
Zij ondersteunen scheepslieden van de wilde vaart, over 2 weken komt er iemand van de stichting hier in de dorpskerk een presentatie geven, dan schrijf ik er meer over.
In ieder geval sinds dat artikel verzamel ik voor de scheepslieden warme kleding en schoenen.
Regelmatig staan er op de kwekerij zakken met kleding, die mensen komen brengen.
Afgelopen week heb ik bij zus in Aalsmeer nog kleding opgehaald die ze via via had gekregen.
Als ik 10 zakken heb staan, komt Nico ze ophalen en krijgt dan ook een doos met planten mee voor z'n vrijwilligers.

Sinds ik gratisop/aftehalen afstruin voor de billykasten voor de w.egg.eefwinkel, kijk ik ook bij gevraagd.
Vroeg een tienermoeder hier in de buurt ,broekjes mt 92 voor haar kindje, m'n dochter had nog kleding over in die maat, ook nog even naar de Z.eeman , en dat meisje was er erg blij mee.
Kreeg ik een paar weken later 3 dozen met babykleding van mt 50 tot 74 en speelgoed van haar.
En dat is zo leuk, ik kan nu veel jonge moeders met die kleding blij maken.
Verleden week gingen m'n dochter en schoonzoon een weekend naar Duitsland, en hebben in Nijmegen een pak afgeleverd in het kleinste maatje en nog speelgoed.
Vandaag ben ik naar de poppenhuisbeurs in Arnhem geweest en heb ik een pakket daar in de buurt afgeleverd in maatje 68.

Heerlijk dat we vandaag zo'n lange dag hadden, om kwart over 9 vertrok ik naar Leiden, daar was een grote stoffenmarkt, ik had m'n auto bij de w.eggeef gezet, met een oude fiets die ik achter in de auto had, ging ik richting markt.
Bij de eerste kraam was het al raak, wollen rode georgette stof die ik al een jaar zoek, 1,5 meter voor een gladde jurk met korte mouwen, blauwe, groene en rode soort stevige flanel stof ieder 60 cm ,voor even zovele rokjes.
Was met 10 minuten klaar, ik ga meteen maar weer terug zei ik tegen die man, anders zie ik teveel.
In het echt zijn de kleuren nog mooier, heb pas in Avignon een terrakleurig kort rokje gekocht, die houd ik als voorbeeld, wel met verschillende lengtes.
Dat wordt hard werken komende tijd, denk dat ik de computer voorlopig uitzet.
Dus als iemand mij mist, zussen, kinderen, ik zit achter de naaimachine.

 Om 10 uur zat ik weer in de auto, richting Arnhem, was wel een eindje weg, ik rijd graag auto.
Op de A12 voor Arnhem was de natuur zo mooi, de bomen hadden echt alle kleuren rood, geel, groen.
Leuk zo'n beurs, 10 jaar geleden waren Sjaak en ik hier ook.
Wij waren destijds in Nijmegen geweest om een herder pup uit te zoeken, en een schoonzus van mijn schoonzus had er een stand, zodat we haar en haar man even opzochten.
Die man is verleden jaar overleden, om die reden had ze nu een kleine kraam.

Poppenhuizen zijn vreselijk leuk, maar als je alles aan wilt schaffen ben je wel een paar centen kwijt.
Vond deze winkel mooi, (behalve die kerstman) kost wel 220 euro.

Olga had vroeger ook een poppenhuis,zelfs als puber speelde ze er nog mee.
Was ze een jaar of 8, ging ze knutselen bij de speelweek, wilde ze van een schoenendoos een poppenhuis maken, mocht niet, kijkdozen stonden op het programma.
Griste ze een stuk of 5 dozen mee, ging ze er thuis mee aan de slag, samen met Rick hebben ze er nog maanden mee gespeeld.
Werd mega groot, elke keer werd er weer een doos aangeniet als kamer of schuur.

Bij de hobbyclub deed ik ook altijd 1 of 2 x in het seizoen de schoenendoos als poppenhuis.
En in de houthoek werden er ook veel bedjes, bankjes en kastjes  gezaagd.

Aardig kastje, maar wat zet ik erin, wat ik dan zelf zou kunnen maken met die kromme vingers?
Doe maar niet, sprokkelvrouw, hou je in.

Zag zulke mooie popjes, eerst bankje gekocht, voor de maat en toen m'n toekomstige huisgenoten uitgezocht.
Vond die mollige oudere dame rechts bovenin gaaf, deed me denken aan Marjan Berk, maar helaas geen buigzame knieen, een andere uitgezocht,  ze was ietsje minder mollig, ook minder haar, toch wel leuk zo'n oud wijffie met haar kleinkind of buurkind?

Hoofdje kan draaien, armen en benen kun je buigen, vind het knap dat mensen zoiets kunnen maken.

Heb voor allebei ook een theemok gekocht.

Plantenrekje erbij, moet nog bedenken hoe die plantjes gaan worden.
Rek is een beetje groot ten opzichte van de bank.
Valt misschien  minder op als het geverfd is.
Heb daar nog geen zin in, weet de kleur nog niet.
Moet nog plekje zoeken waar de vingertjes van Ryan er niet bij kunnen.
Heb in de keuken een mooie nis, is al bezet met sprokkelvrouwtjes.
Nou ja, ik vind wel iets.

Heb ook nog even met de schoonzus van m'n schoonzus gepraat.
Een opgewekte vrouw die veel positieve energie uitstraalt.

Boos

Heb een vriendin vanaf de lagere school (ik heb er zelfs 2) we zien elkaar met verjaardagen en zomers maken we een paar keer een fietstocht met z'n vieren.
Deze zomer lukte dat niet, toen wij wilden, moest hij werken, later hadden wij het druk en daarna loge's en niet echt fietsweer.
Steeds nam ik me voor om te bellen, kwam er niet van, vanavond eindelijk.

Was vandaag haar zwager overleden, onze leeftijd.
10 dagen geleden vreselijke pijn in z'n been, naar dokter, huiartsenpost, ziekenhuis, bloed afgenomen.
Werd door iedereen aan het lijntje gehouden, kreeg pijnstillers, morfine, antibiotica en spierverslappers.
Chirurg stond tegen deurpost geleund, wat heb je pas gedaan, oh op een ladder gestaan, zal wel spierpijn  zijn
( Dat is in dat ziekenhuis,  die m'n schoonzus ook een halfjaar onnodig in de kost had, zij genas nadat zij in het LUMC geopereerd werd)

Zondag is hij met de ambulance naar het LUMC gebracht, daar constateerden ze een bacteriele infectie in z'n been, z'n nieren en lever functioneerden niet meer doordat hij medicijnen had gehad en ook nog pillen slikte omdat hij diabeet was, had hij zichzelf vergiftigd.

Dan denk ik, zoiets kan gewoon straffeloos gebeuren, die artsen zijn zo hypocriet, toen Sylvia Millecam overleed, schreeuwden ze moord en brand, terwijl er dagelijks mensen nodeloos overlijden.
Deze man hebben ze onnodig vreselijk laten lijden, en bij een goede diagnose had hij nog geleefd.

25 oktober

Zag zojuist deze datum.
Bedacht  25 oktober 1962 is m'n vader overleden.
Hij is misschien een paar maanden ziek geweest.
Kon al een hele tijd niet naar het toilet, iedereen kwam met middeltjes aan zoals haarlemmerolie, wonderolie.
Uiteindelijk naar het ziekenhuis, ik weet niet of hij nog geopereerd is, of dat hij tijdens de operatie is overleden.
We kregen weinig informatie van het ziekenhuis, niet eens hoe de ziekte heette, waarschijnlijk darmkanker.

Ik was 13 jaar, toen ik van school kwam en uit de bus stapte, stond m'n oudste zus me met de fiets op te wachten.
Ze probeerde het heel voorzichtig te vertellen, maar toen ik haar zag wist ik meteen dat het fout zat.
Thuis waren alle gordijnen dicht, en wat ik me kan herinneren waren de dagen tot aan de begrafenis gevuld met veel mensen in huis, broers, zussen en aanhang en mensen die langs kwamen om te condoleren.
M'n vader lag in de ouderslaapkamer(begane grond) en m'n moeder sliep tijdelijk boven.

Wat dat betreft vind ik het tegenwoordig kil, er wordt een gebouwtje gehuurd, en je kunt langs komen om te condoleren, heel snel want er staat nog een rij achter je.
Toen m'n schoonvader was overleden, stond de kist in de huiskamer, mensen konden in huiselijke kring condoleren, is veel persoonlijker, achtergeblevene kan dan haar persoonlijke verhaal kwijt.

M'n vader is slechts 63 jaar geworden, met een klein boerderijtje en een groot gezin heeft hij altijd vreselijk hard moeten werken, hij was ook helemaal op.
2 broers en een zus van hem zijn ook niet ouder geworden dan 63 jaar, maar 3 anderen waren wel de 90 gepasseerd toen ze overleden, dus er is nog hoop voor ons.
M'n broer boven mij is onlangs 64 geworden, m'n jongste broer (61) en ik moeten de 63 hobbel nog nemen.

De winter van 1962/63 was erg zwaar voor m'n moeder, er stonden nog koeien op stal, ze konden in het voorjaar pas verkocht worden.
M'n broer van 15 moest ze helemaal alleen verzorgen, daar heeft hij later nog problemen mee gehad.
Toen ze verkocht werden brachten ze nog erg weinig op, een handelaar kwam het bij ons thuis uitbetalen.
Daar was ook helemaal geen controle op, als hij zei dat zo'n koe b.v  400 gulden had opgebracht, moest je dat maar geloven.

Verstuikte enkel

Verleden jaar een paar leuke laarsjes gekocht van berkenhout met een gaultheria (bergthee) plantje erin.
Het stond wel grappig bij de voordeur.
Plantjes waren inmiddels terziele, ik had de laarsjes achter het huis gezet, dan denk ik er eerder aan om nieuwe plantjes te kopen.
Ongelukkigerwijs stonden ze onder aan de trap, zag er geen gevaar in, de trap is breed en aan de zijkant ervan staan heel veel potjes met vetplantjes enzo.

Omdat we op een dijk wonen is er achter een betonnen trap om naar beneden te gaan, en zo lopen we altijd naar de kwekerij.
Zo ook vrijdag morgen om half zeven, Sjaak neemt dan altijd de jonge herdershond mee naar het werk, en om 8 of 9 uur komen ze weer terug.
Oei, gestruikeld over die stomme laarsjes, hij kon amper aan weer de trap op naar boven komen.
Meteen natte lappen erop, arnica geslikt, arnica er op, schoonzoon heeft vrijdagavond nog een drukverband aangelegd, Sjaak moet eigenlijk blijven zitten, kan dat niet, voet blijft dik.

Hij heeft het vaker gehad, is er erg gevoelig voor, verleden jaar winter nog tegen klont ijs.
Ik heb blijkbaar slappere enkelbanden, een paar weken geleden lag ik met de herdershond moeder nog op straat te rollen omdat ik m'n voet niet goed optilde, mankeerde niets.

Eigenlijk kun je niets mankeren als je beesten hebt, de moederhond laat ik altijd uit 's morgens vroeg, dan zijn er weinig andere honden op straat, en nog moet ik heel goed uitkijken, als ik een andere hond of kat als eerste zie, kan ik ze wel afleiden.
Een grote wandeling zoals Sjaak elke middag doet, zit er even niet in.
We hebben achter ons huis wel een groot terras waar ze de hele dag kunnen lopen.
Gelukkig is Olga ook weer terug van weekendje weg, zij wandelt graag met de honden.

De konijnen is een ander verhaal, die mag ik voeren, 's morgens biks en water en 's middags geroosterd brood en water.
Ik schreef pas dat konijnen erg sociaal zijn, zelfs net zo als mensen.
1 konijn mocht steeds niet meeeten, Sjaak gaf haar  apart eten, verleden week regende het hard, mocht ze niet naar binnen, was helemaal verkleumd.
Nu zit ze in het hok in de onderschuur, waar de kleintjes geboren zijn, het hok is 3 meter lang en 1 meter breed, ze heeft de ruimte, zo te zien mist ze haar "vriendinnen" niet.
Zo gauw Sjaak weer kan lopen probeert hij of ze bij het jonge konijnen volkje past.
Ik vond het lastig dat zo'n konijn dan heet "dat konijn onder in de schuur", ik heb ze Truus gedoopt, vond ik wel passen, 't is een makkelijke naam, past bij een makkelijk  konijn.

Baby shower

Onze poolse medewerkster verwacht in januari haar eerste kindje, vrijdag was haar laatste werkdag bij ons.
Paulien en een medewerkster organiseerden  donderdagmiddag om 4 uur een babyshower, tevens high tea
We hadden internationale lekkernijen, poolse, marokkaanse, noord-hollandse en zuid-hollandse.
Om half 5 arriveerde ook de echtgenoot, hij werkt bij een andere kwekerij in ons dorp.
Beiden moesten een examen afleggen om het oudersschaps diploma te krijgen.
Eerst de baby(pop) in bad doen, weer netjes aan kleden, bij een andere baby samen een poepluier verschonen, terwijl ze elk maar 1 hand mochten gebruiken.
Geblinddoekt uit een paar potjes olvarit proeven en raden welke smaak.

Ryan kijkt z'n ogen uit, sinds kort heeft hij ook belangstelling voor poppen.

Wie kan het vlugst beschuitjes met (blauwe) muisjes smeren?
Daarna samen achter de buggy een rondje door de kantine.
Geslaagd!!  Ieder een mooi diploma.
Van het bedrijf kregen ze de buggy, van de personeelsvereniging een kinderstoel en sommige mensen hadden zelf ook nog een cadeautje gekocht.
Zo schattig, er waren ook 2 mannen aanwezig van het vorige bedrijf waar ze heeft gewerkt, hadden ook elk een cadeau en onze mannen hadden ook alle drie iets gekocht, hoewel dat eigenlijk niet hoeft omdat de PV al iets geeft.

Ik kreeg van de a.s. moeder een mandje met kop en schotels, onderzetters, sfeerlichtjes en servetten.
Daarbij een kaart waarop ze had geschreven: Bedankt voor 2 jaar werken in uw bedrijf, ik had een leuke tijd.
Het is voor ons jammer dat ze weggaat, ze is altijd vrolijk en werkt hard.
Samen met haar man gaat ze definitief in Polen wonen, daar is tegenwoordig ook genoeg werk.

Vakantie IV

Zondag onze laatste dag in St Aygulf, om kwart over 8 stonden we bij de bushalte.
Ons doel was de stad Nice , vandaar vertrekt er enkele keren per dag les train des pignes, oftewel de trein van de dennenappels. Het verhaal ging vroeger dat de trein zo langzaam reed, dat je onderweg uit kon stapen om dennenappels te rapen. Wij hadden er veel zin an om met dat treintje, eindstation Digne, het achterland in te gaan. In Nice vanuit het station op weg gegaan om het stationnetje te zoeken. We zagen eerst rechts dit oude gebouw, was vroeger het station, wordt nu helemaal gerestaureerd, aan de voorkant van het gebouw hangt fotodoek als afscherming, waarop je kunt zien hoe mooi het gaat worden.

Het nieuwe station stond links aan de andere kant, maar wat een teleurstelling, het was wegens onderhoud gesloten. Alle wensen hoeven ook niet vervuld te worden
Dan maar de oude stad in en op zondagmorgen, zoals in elke franse stad versmarkt.
Heel veel kramen met verse vis, groente en patisserie.

Hier koop je sla per kilo, allemaal losse blaadjes.

 De peren heben allemaal een beetje lak aan het steeltje, is dat voor de sier of voor de houdbaarheid?

De courgettes zijn zo groot, je mag hier ook een stukje kopen.

Een bedelaar met een hondje, baasje was even om de hoek, wij hebben altijd wat los geld in de zak voor bedelaars en hondjes krijgen altijd wat van ons.
Mensen hebben vaak een hekel aan bedelaars, maar ik denk dat ze ook niet voor de lol er staan, nou ja een enkele misschien wel en wat maakt die paar euro's nu uit, of je een extra glas wijn neemt of niet, kost net zoveel en van 4 euro kun je 8 bedelaars ieder 50 cent geven.
Net zoiets als met collecte's, ik denk  altijd als ik geef is dat geld  voor het salaris van de direkteur van die stichting of voor al dat nutteloze drukwerk, maar die euro die ik geef is eigenlijk voor die moedige collectant
die overal aanbelt, weet dat de mensen thuis zijn en niet opendoen. Of wat ik meemaakte bij m'n kakburen heel lang zoeken naar dat dubbeltje voor Jantje Beton omdat ze een euro teveel vinden.
Verleden jaar heb ik in bittere kou gecollecteerd voor Amnesty, heb gezegd ik doe het nooit meer, word depressief van die mensen die niet opendoen of de deur voor je neus dichtgooien.

Kon het niet laten om even de zaadjeswinkel binnen te gaan, moest toch even iets kopen, diepblauwe Ipomea, had ik een paar maal in de stad gezien en een bolvormige courgette, lijkt me leuk om te vullen.
We hebben op een terras nog iets gegeten, vond het moeilijk om iets te kiezen, ben niet zo'n echte vleeseter.
Sjaak adviseerde tartaar omdat ik dat wel vaker eet, ik had gewaarschuwd moeten zijn, er stond rauw.
Het was echt rauw, maar dat niet alleen, het was heel grof gemalen, ik weet dat je met je mond moet proeven en niet met je ogen, er zat ook nog azijn door, na een paar happen heb ik het in een zakje gestopt, gelukkig was de rest van het eten erg lekker en niet duur.
Na het eten hebben we het hondje opgezocht, was weg, in het park zaten andere mannen met honden,gaf het zakje aan een van hen die verdeelde het over de hondjes.

 Ongelooflijk, er loopt een snelweg door de stad Nice, ze hebben een betonnen bak heel hoog, dwars door de stad aangelegd.

Dit is de wonderboom in volle glorie, het is bij ons een 1-jarige in de tropen leeft hij meerdere jaren
Ricinus communis, de zaden zijn heel erg giftig, hij wordt voor veel doeleinden gebruikt, zoals wonderolie en veevoeder, door verwerking is het niet meer giftig.
Onlangs las ik ergens dat de terreurbeweging de plant in wil zetten om de westerlingen te vergiftigen.
Ben benieuwd.

Ik zag 's morgens bij het station een zwerver in een rolstoel, collega's haalden hem uit z'n slaapnis en reden hem in het zonnetje. Toen we terugkwamen zat hij in de stoel te slapen, in z'n pantalon zag ik allemaal bloedsporen
Dit waren z'n dekens aan de kant van de straat, maar niet teveel over nadenken wat voor leven zo iemand heeft, misschien wil hij dit wel, liever dan in een inrichting.



.


 Laatste avond even naar het natuurgebied naast het hotel en dan lekker vroeg naar bed.
Maandagmorgen om 8 uur reed de bus weg van het hotel, om de 2 en een kwart uur werd er gestopt.
Een geweldige bus, zowel heen en terug heb ik kunnen lezen.
Op de heenweg waren we bij Valk in Stein gestopt, had ik de weekendbijlage van het AD en de Volkskrant gekocht en de Linda, kon ik precies een dag mee doorkomen.

De tweede dag heb ik van Jannetje Koelewijn gelezen, De hemel bestaat niet. Ik las van een criticus dat het gegeven van een gereformeerde jeugd al zo uitgekauwd is, dat het niemand nog interesseert. Nou ik vind ze nog steeds leuk,ik lees altijd behoorlijk vlug en na een half jaar lees ik een boek nog eens een keer.
Ergens in de vakantie kon ik niet goed slapen en omdat ik niet zoveel boeken bij me had pakte ik Jannetje nog maar eens en begon opnieuw.
Ik wilde Sjaak niet storen, ging dus maar op de wc pot zitten lezen, had ik zo'n 20 bladzijden uit, midden in de nacht, hoor ik opeens: "Ben je nu nog niet klaar"? Had hij al die tijd  vanaf dat ik uit bed ging liggen wachten omdat hij naar het toilet moest en niet wist dat ik zat te lezen.

Op de terugreis heb ik op dag 1 De belofte van Andrea Bajani gelezen en op de tweede dag Het huis waar jij van hield van Tatiana De Rosnay, toen ik dat uit had heb ik in Belgie nog een tijdschrift gekocht, dat heette
Knack, heel interessant, maar wat schrijven de Belgen toch serieus.
Onderweg kijk ik ook weleens naar het landschap, of ik praat wat met Sjaak, met de andere mensen hadden we weinig kontakt, voor mij hoeft dat niet, ik hou niet van geklit, en vaak krijg je van die levensverhalen voor je kiezen waar ik niet op zit te wachten, of al die kwalen waar men aan lijdt.
Er waren ook een paar vrouwen die schoolpleintje speelden, ik noem dat wijvengedoe, roddelen over anderen , overdreven lachen met elkaar, zoenen alsof ze elkaar jaren kennen i.p.v. een paar dagen.
Ik erger me niet, maar probeer ze te ontwijken.
Bij het afscheidsdiner in Stein hadden we leuke gesprekken met de tafelgenoten, ook mensen die veelal hun eigen weg gingen.

Op de terugweg was onze chauffeur zo lief om een paar uur in Avignon te stoppen, het was nog prachtig weer.Afgezien van dat regenbuitje in Frejus hebben we de hele week prachtig weer gehad, was het voorjaar geweest dan hadden we veel op het strand vertoeft, maar nu trok dat niet.