Verstuikte enkel

Verleden jaar een paar leuke laarsjes gekocht van berkenhout met een gaultheria (bergthee) plantje erin.
Het stond wel grappig bij de voordeur.
Plantjes waren inmiddels terziele, ik had de laarsjes achter het huis gezet, dan denk ik er eerder aan om nieuwe plantjes te kopen.
Ongelukkigerwijs stonden ze onder aan de trap, zag er geen gevaar in, de trap is breed en aan de zijkant ervan staan heel veel potjes met vetplantjes enzo.

Omdat we op een dijk wonen is er achter een betonnen trap om naar beneden te gaan, en zo lopen we altijd naar de kwekerij.
Zo ook vrijdag morgen om half zeven, Sjaak neemt dan altijd de jonge herdershond mee naar het werk, en om 8 of 9 uur komen ze weer terug.
Oei, gestruikeld over die stomme laarsjes, hij kon amper aan weer de trap op naar boven komen.
Meteen natte lappen erop, arnica geslikt, arnica er op, schoonzoon heeft vrijdagavond nog een drukverband aangelegd, Sjaak moet eigenlijk blijven zitten, kan dat niet, voet blijft dik.

Hij heeft het vaker gehad, is er erg gevoelig voor, verleden jaar winter nog tegen klont ijs.
Ik heb blijkbaar slappere enkelbanden, een paar weken geleden lag ik met de herdershond moeder nog op straat te rollen omdat ik m'n voet niet goed optilde, mankeerde niets.

Eigenlijk kun je niets mankeren als je beesten hebt, de moederhond laat ik altijd uit 's morgens vroeg, dan zijn er weinig andere honden op straat, en nog moet ik heel goed uitkijken, als ik een andere hond of kat als eerste zie, kan ik ze wel afleiden.
Een grote wandeling zoals Sjaak elke middag doet, zit er even niet in.
We hebben achter ons huis wel een groot terras waar ze de hele dag kunnen lopen.
Gelukkig is Olga ook weer terug van weekendje weg, zij wandelt graag met de honden.

De konijnen is een ander verhaal, die mag ik voeren, 's morgens biks en water en 's middags geroosterd brood en water.
Ik schreef pas dat konijnen erg sociaal zijn, zelfs net zo als mensen.
1 konijn mocht steeds niet meeeten, Sjaak gaf haar  apart eten, verleden week regende het hard, mocht ze niet naar binnen, was helemaal verkleumd.
Nu zit ze in het hok in de onderschuur, waar de kleintjes geboren zijn, het hok is 3 meter lang en 1 meter breed, ze heeft de ruimte, zo te zien mist ze haar "vriendinnen" niet.
Zo gauw Sjaak weer kan lopen probeert hij of ze bij het jonge konijnen volkje past.
Ik vond het lastig dat zo'n konijn dan heet "dat konijn onder in de schuur", ik heb ze Truus gedoopt, vond ik wel passen, 't is een makkelijke naam, past bij een makkelijk  konijn.