Verjaardag

17 november werd zus in Zuidhorn 80 jaar, niet te geloven, 40 jaar geleden zei ze vaak, " Ik kan wel merken dat ik wat ouder wordt". Nu ze 80 jaar is, is ze nog steeds niet oud. Al m'n broers en zussen zijn al oud en nog steeds jong. Wij hadden een feestje, en waar kan je dat beter vieren in Zuidhorn, dan in De Opstal?
Om half 11  's morgens begon het, Sjaak en ik waren iets later, er was in onze regio dikke mist en file's.
Bovendien gingen we in de buurt van Zuidhorn een pakket wegbrengen voor een jonge moeder met 2 kleine kinderen. Ze is gescheiden en mag niet in het huis van de ex komen om speelgoed en kleding op te halen.
Vreselijk, wat een vader z'n kinderen kan aandoen. Maar ja, ik had m'n plicht gedaan en we gingen vrolijk feest vieren.

Zus zag er verrassend jong uit, mooi kapsel en wenkbrauwen, grijze japon met vestje en ik denk  voor het eerst in haar leven een legging. Wel netjes tot de enkels en daarbij chique pumps.

Ontvangst koffie met gebak, ettelijke wijntjes, hapjes en daarna de onovertroffen mosterdsoep van Tineke Mulder, verse broodjes, zalmsalade, rundvleessalade, kroketjes, heel veel gevarieerde rauwkost  en de keus uit wel 10 soorten toetjes.Dat wordt voor mij weer een paar sapdagen om alles weer weg te werken.

Toen ik kennissen van zus een hand gaf zeiden ze dat ik er nog zo jong uitzie.Maar ik denk  dan, het is allemaal bluf van mij, maar waarom zou je het niet mooier mogen laten lijken dan het is. Als ik m'n haar niet laat verven, zou ik grijs zijn, draag een een bril, dankzij die verschrikkelijke implantaten heb ik geen ingevallen mond. Heb zooltjes van de podoloog, moet eigenlijk veterschoenen dragen voor m'n rug, heb kromme vingers, ga regelmatig naar de chiropracter,laat dingen uit m'n handen vallen, heb tennisarm, lig 's nachts uren wakker, ben 's morgens een vod, i.p.v. 5 dingen tegelijk zoals vroeger, heb ik nu moeite met 2 dingen, ben verstrooid, vergeet alles.

Maar als ik uitga, trek ik laarzen aan tot over m'n knieen, en een kort rokje (soms lange, die heb ik ook, heb kasten vol kleding, omdat ik haast nooit iets weggooi) , dan lees je b.v. van mevrouw Joyce Roodnat dat het niet hoort een korte rok als je zo stokoud bent als ik. Als je in de krant een make-over leest van een mevrouw die opgeknapt moet worden, zien ze er allemaal hetzelfde uit, dus gestyld. Ze krijgen dan adviezen, zoals draag geen riem dan lijk je korter, WAAROM moet je als je kort bent langer lijken en als je lang bent korter. Moeten we er allemaal hetzelfde uitzien? Ik draag ook graag zo'n wapper rok die over de knie valt en daarbij enkellaarsjes, inderdaad dan heb ik korte pootjes.

M'n zangvriendin is lang en slank, loopt altijd te teuten dat haar bovenlijf tekort is, bovenbenen te dun zijn, dan denk ik, ben je 68 jaar, lang en slank, een mooie houding, mooi haar en nog niet tevreden omdat je wilt zijn zoals de anderen. Loesje zegt:'Wees jezelf, er zijn genoeg anderen".

Over dat vergeten van mij, dinsdag paste ik op Ryan, toen hij 's middags wegging vroeg Paulien of hij 's nachts mocht logeren bij ons, was goed. Om 6 uur ging ik voedsel uitdelen en daarna op de kwekerij nog babykleding uitgezocht. Om 7 uur ging ik weer helpen voor de winterfair. Kwam ik om half 10 thuis, bleek dat ik Ryan helemaal vergeten was. Paulien had hem om half 7 bij  Sjaak gebracht, om kwart voor 8 wilde Ryan gaan slapen, Sjaak belde mij, ik nam niet op, dus werd hij met spijkerbroek en al in bed gelegd. Ik schaamde me diep, dat ik geen moment aan het kind had gedacht.

Vrijdagmorgen had ik weer zo'n heerlijke blunder. Ik zou in Amsterdam een kast op gaan halen. Ik wist niet of de kast in of uit elkaar was, nam daarom het Mazda busje, daar kan het meeste in, bovendien is tie erg makkelijk met parkeren. Was geen pretje in de stad, miste een weg naar links, ben toen eind doorgereden omdat ik dacht dat ik er via de Prinsengracht kon komen. Daar werd gebouwd, gracht was afgesloten, dan maar de Keizersgracht, was iemand aan het verhuizen.Moesten alle auto's in ganzenpas achteruit weer terug.
Daarna kon ik het gemakkelijk vinden, de kast was een zwarte Expedit van Ikea, mensen konden er met moeite afscheid van nemen,  hij was te groot voor hun huis. Kreeg gedetailleerd uitleg hoe de kast weer in elkaar moest, en wat ik vooral niet moest doen. Zulke lieve mensen, dochtertje moest nog zeggen "dag kast "
en zwaaien naar de kast.

Omdat ik nu toch in de stad was,heb ik de Prinsengracht weer opgezocht richting Leliegracht waar m'n schoenenwinkel is. Zag ik al die nostalgische straatjes weer zoals Runstraat, Wolvenstraat, Berenstraat.
Zon 40 jaar geleden kwamen de letterbakken in zwang en om die miniatuurtjes te kopen die in die bakken hoorden,moest je echt in die straatjes wezen. Afin, ik rij richting winkel, nergens een parkeerplek, weer over het water, daar was een plaatsje niet al te groot, de kont van de auto stak nogal uit. Ben ik helemaal tot aan het water gereden, kon ik niet uitstappen, er was daar een ijzeren kastje. Stap ik uit aan de andere kant, en ik sul, doe de deur op slot, terwijl er niets te halen valt uit een antiek aggenebbish busje van 14 jaar oud.Heb geen parkeerkaartje gekocht, zag geen meter in de buurt, bovendien is het parkeren daar stinkend duur, en blijf je iets te lang weg, loop je toch risico op een bekeuring

Was nog een heel eindje lopen naar de winkel, kwam binnen, zag een paar rood suede kisten staan, helemaal mooi, gepast in maat 43 zat perfect, slaag meestal wel bij Big Shoe, leuke vrouw die de winkel runt met haar bejaarde moeder.Weer terug naar de auto, steek m'n sleutel in het slot, nada, niets, ik wist het meteen weer,
deze deur kan ik wel op slot doen, maar niet van slot af. Toen naar de deur aan de bestuurderskant,ging maar een  kiertje open, m'n jas uit, rok uit (had wel lange broek eronder) mezelf naar binnen gewrongen, had geen milimeter over. Daar hing ik dan, lijf in auto, benen er buiten, die gingen niet mee.Nog gedacht om de auto achteruit te duwen, stond straf op de handrem. Mobile zat niet in m'n jaszak??? ANWB kaartje was niet in de portomonnee?? Dan maar terug naar de winkel om te bellen, zag m'n dag al verpest worden door wachten op de w..egenwacht.

Opeens zag ik vlak voor me 2 mannen met gele jassen waarop stond "Handhaving", ze wilden juist wegrijden op de scooter, gevraagd of ze wilden bellen, we hadden geen nummer." Kom we kijken wel even", zeiden ze.
De ene man was niet zo groot, ik hoopte dat hij wel door die kier heen kon, maar hij draaide het raam open en vroeg aan de man met de langere armen of hij de handrem eraf kon halen. Daarna was het een fluitje van een cent, even duwen aan de auto en  sprokkelvrouw kon weer instappen. Waarom verzin ik dat nou zelf niet? Maar het was erg lief van die mannen, ze wilden er niets voor hebben. Sjaak zei dat alle mannen het leuk vinden om een vrouw in nood te helpen.Ben al jaren lid van de w..egenwacht, de enigste keer dat ik hun hulp nodig had, was ook op de Keizersgracht. Deur dichtgesmeten terwijl de sleutel nog in het kontakt zat. Lang geleden, was met de oude M.azda die we eind 1996 ingeruild hebben.

En het mobieltje? Lag in de auto, achteraf blij dat ik hem niet had, op de w..egenwacht hulp had ik langer moeten wachten. Op de terugweg kwam ik langs de brandweer op de Rozengracht. Vergeet ik nooit, in 1966 moest ik op voor het mondeling examen middenstandsdiploma in Krasnapolsky. M'n zwager die buschauffeur was had de route voor me uitgetekend, zodat ik met m'n Kaptein Mobylette er naar toe reed. Het examen ging goed en in de pauze ging ik even naar de B..ijenkorf, kwam ik B.oudewijn de G.root tegen, toen nog met die mooie lange haren. Ik weet exact nog wat ik aanhad, een gestreepte mouwloze jurk met een capuchon, een doorlopende  rits aan de voorkant en de kleur van de jurk oranje/geel/wit.
Op de terugweg aan de Rozengracht stond daar die brandweerkazerne, en omdat het schitterend weer was, zaten al die gasten buiten op een brandje te wachten. Heeft wel indruk gemaakt, dat elke keer als ik langs kom aan die mensen moet denken, die daar zo zaten te niksen.

Toen ik thuis kwam, heb ik m'n nieuwe schoenen aangetrokken, was zo grappig, ontdekte opeens dat die rode kisten paarse veters hebben. Toevallig had ik gisteren een discussie met een zus, zij vond dat rood en paars niet samen kunnen, en ik vind dat alles kan.
Nou voorlopig heb ik voor de hele maand november weer genoeg geschreven, het kost me weer veel nachtrust, om die reden volg ik een heleboel bloggers niet meer, het vreet tijd. Een paar blogs met recepten heb ik aangehouden, die lees ik toch niet, maar soms wel handig om terug te kijken als ik een recept zoek.
En de mensen die nooit iets op hun blog schrijven heb ik ook nog even laten hangen, je weet maar nooit of er nog iets verrassends uit komt.

Het is nu inmiddels zaterdagmiddag, Sjaak had gehoord dat Piiet B..eertema bij G.eenstijl werd geinterviewd.
Piet is getrouwd met de oudste zus van Sjaak, hij heeft internet naar Nederland gebracht en de eerste www's uitgedeeld, mocht toen alleen voor bedrijven, later toen onze kinderen gingen internetten kregen we hoge rekeningen van K@PN, zeiden we weleens, "Piet wordt bedankt". Maar het is een leuke man, hij had miljonair kunnen worden, dat boeit hem niet,(menselijke waarden zijn belangrijker dan geld), blijft altijd nuchter en hij werkt  als vrijwilliger bij  het stoomgemaal als conservator en technische man. Zo zie je maar, ik ben niet alleen trots op eigen familie maar ook op aangetrouwd.