Lief en leed

Op de kwekerij werken verschillende scholieren/studenten. Onder andere een broer en zus, zij al
een jaar of zeven, hij twee jaar korter. Hun moeder volgde regelmatig een workshop bij ons, en
vroeg bij zo'n gelegenheid of haar dochter bij ons kon komen werken. Het zijn beiden vlijtige
werknemers.  Nadat de moeder en half jaar met vreselijke rugpijn had gelopen, kreeg ze in februari
het verpletterende bericht dat ze een dodelijke ziekte had. Man en kinderen wilden niet dat ze naar
een verpleeginrichting zou gaan, en hebben haar een half jaar volledig verzorgd, uiteraard met
assistentie van de thuiszorg. Het was zwaar voor ze, maar de liefde voor hun moeder ging hun
voor alles.

Vrijdag, een week geleden is ze overleden, zij hield veel van paarden, en had vroeger ook
een paard gehad.Er was eerst een bijeenkomst in de dorpskerk,de echtgenoot had haar hele
levensverhaal opgeschreven, vanaf dat hij met haar had kennisgemaakt  Hij las dat voor, had
er veel moeite mee, maar het kwam goed en liefdevol over. De dochter las ook een mooi afscheid
voor en de zoon had de hond bij zich aan de lijn, het beest gedroeg zich erg netjes. Het was
een indrukwekkende bijeenkomst.De mannencollega's waren niet naar de kerk en het kerkhof
gegaan, toen ze van Pauline een sms kregen dat de stoet weer terugkwam, gingen ze gezamenlijk
naar de condolance.

Ik had nog nooit een witte rouwkoets gezien.

Er waren twee rode koetsen voor de familie.

We maken ook wel vrolijke dingen mee, vrijdag werd oma 93 jaar, en dat vierden we met
een etentje in De O.ude S.chool. 20 volwassenen en 3 kinderen, bijna iedereen was er,1 zwager
reist op dit moment de wereld rond voor zaken, en  m'n zoon en schoondochter wonen in N.ieuw
Z.eeland, dat is te ver om even over te komen.Het eten was uitstekend en eigenlijk teveel voor ons.
Normaal, thuis, eten wij alleen een hoofdgerecht, nu was er eerst soep, en bij het dessert mochten
we zelf opscheppen. Zaterdag dus maar een beetje minder gegeten.

Vandaag was er stoffenspektakel in het voormalige F.loriadegebouw in de H.aarlemmermeer.
Op z'n hollands gezegd: lappenmarkt. Ik was van plan om een donkergroene lap te kopen, maar
het werd iets totaal anders. Aubergine/donkerrood  met witte sliertjes voor een rok, een effen lap
voor een shirt en een lap  van bourettezijde voor een broek.Alles dus in diezelfde kleur. Bourette
zijde lijkt veel op linnen, het is niet glimmend en het heeft kleine pitjes.Ook nog gekocht een
veelkleurige lap voor een rok en een fleurig fleece voor Charlotte.

Toen ik om 12 uur terugkwam, heb ik samen met Pauline de foto's bekeken van oma's verjaardag.
Zij heeft ze naar de H.ema opgestuurd om een fotoboekje te laten maken, zodat oma tegen haar
vriendinnen op kan scheppen over het feest. De foto hierboven is erg donker, op de computer
in de kwekerij waren de foto's wel mooi, ik ben benieuwd hoe ze gaan worden.

Om 1 uur zijn Sjaak en ik naar de verjaardag van m'n zangvriendin gegaan. Haar zussen waren er ook. Toevallig zag ik gisteren op tv een stukje van de golden girls, het voelde vanmiddag net of ik in zo'n aflevering beland was.Zus moest een stukje opschuiven met haar stoel, deed dat niet meteen toen de jarige het vroeg.Een andere zus verschoof de bank een stukje, vriendin ging even helemaal door het lint.
Gelukkig was de vrede weer snel getekend.

Weggooikleding

Was van plan om niet meer zo in die kledingzooi te duiken.
Kost me vreselijk veel tijd, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Er wordt bij de winkel zoveel weggegooid, ik vind het zonde als dat allemaal de
afvalbak ingaat. Dus neem ik de zakken mee naar huis om uit te zoeken, bijvoorkeur
in het weekend, dan kan ik op de kwekerij  een grote tafel vrij maken..Wat vuil is
gooi ik even op de kwekerij in de wasmachine, witte kleding met vlekken neem ik
mee naar huis om in  de bleek te zetten. En ik had een stuk of 5 adressen voor kinderkleding.

De kleding wat verder nog goed was heb ik in 15 bananendozen gestopt en maandagavond naar
een adres in Huizen gebracht voor Albanie. Meteen even in Eemnes bij een gezin langsgegaan om
kleding, schoenen en verhuisdozen te brengen. Ik reed terug over de A4 en kwam in een file terecht.
Links en rechts scheurden de auto's voorbij maar  onze rij stond bijna stil. Probeerde netjes op m'n
eigen strook te blijven maar het schoot slecht op.Juist toen ik dacht om ook maar naar links te gaan,
ging m'n voorganger naar rechts. Toen bleek dat er op onze rijstrook 4 auto's stilstonden met
knipperlichten. Ik zag er zo gauw geen mensen bij, was het een aanrijding of zaten ze te klaverjassen?
Ik weet het niet, was allang blij dat er geen dooien lagen.


Ik heb altijd een probleem (vooral bij het m.azdabusje) met de autogordel. Die band snijdt langs
m'n schouder. Ik kan er een knijper aan doen, maar steeds vergeet ik om er een mee te nemen. Dus
doe ik de gordel vaak onder m'n schouder. Onlangs werd ik net over de brug aangehouden, dan staan
ze zo sneaky bij de rotonde, je kunt ze niet ontlopen . Ik zei dat ik een schouderblessure heb, en ik
kwam er met een preek vanaf. Kwam ik een paar weken terug vanuit Ter Aar een politiewagen tegen,
ik keek expres niet naar ze, want als ze gebaren dat je moet stoppen, dan ben je de sjaak.  Ging linksaf,
richting Alphen aan den Rijn, moest wachten voor het verkeerslicht, zag in m'n spiegel 4 auto's achter
mij en de vijfde auto was die politiewagen. Vroeg me af hoe ze dat zouden oplossen, welja ze reden
notabene over de busbaan om mij in te halen. Keek expres voor me uit, ik zag ze zogenaamd niet. Er
was ook niets aan de hand, ik had op dat moment de gordel keurig om zoals het hoort.Keek even later in m'n spiegel, waren ze gekeerd, en reden via de ventweg weer terug. Hoe ziek moet je wezen om met
2 man een chauffeur ettelijke kilometers  te volgen om ze een bekeuring aan te kunnen smeren.

Nog even dit.

Bij het stukje over onze vakantie had ik de foto willen plaatsen van het C.omwell hotel
in Kopenhagen, kon het niet vinden op m'n camera. Bleek dat ie onder private was onder-
gebracht. Ik verschuif weleens knopjes zonder dat ik het weet. Dit was het meest chique hotel
waar we hebben geslapen, maar niet het duurste, dat was bij Marsstrand. Ik vind simpele hotels
leuker, maar soms kun je dan later zeggen, o ja, dat scheve hotel daar zijn wij ook geweest. En in
de hal was ook die plantenwand.

Doet me denken aan de zomer van 1976, bloedheet en droog de hele zomer. 27 juli was m'n zoon
geboren, in die tijd lag m'n moeder in het ziekenhuis voor een nieuwe knie (toen hielden ze nog kost-
gangers in het ziekenhuis) moesten we ook regelmatig naar de Mariastichting in Haarlem rijden. Erg druk
als je een baby en een peuter hebt. In september stelde Sjaak voor om een midweek met de kleintjes
op vakantie te gaan naar hotel de W.itte B.ergen in L.aren, op de bonnefooi. Toen we daar 's middags
aankwamen was er geen plaats, het v-v-v kantoor was die middag dicht en zo kwamen we terecht bij
hotel Hamdorff, heel erg deftig en duur vonden wij, wel 100 gulden voor een nacht.Heerlijk geslapen, en
's morgens een ontbijt zoals wij toen nog nooit hadden gehad, je kreeg er zelfs verse jus d'orange bij.

Moet je tegenwoordig zien, in de vakantie stond een ontbijt soms gelijk aan een brunch. Hotel Hamdorff
is allang afgebroken, maar wij hebben er een nacht geslapen en zaten er met verschillende acteurs,
waaronder Coen Flinck aan het ontbijt. Daarna zijn we nog een paar dagen/nachten naar die V.alk zaak
gegaan, ons vakaniegeld was niet berekend op een duur hotel.

Weer terug

Tijd niet geblogd, verschillende redenen, de belangrijkste oorzaak was dat m'n computer crashte.
Peter heeft verleden week de oude computer van Pauline hier aangesloten, dus ik kan weer bloggen.
Had toch wel gekund, op de kwekerij staan computers, Sjaak heeft een laptop en op de T.V. hebben
we ook nog een Apple. Maar ik had gewoon even geen zin in gecomputer, kost ook veel tijd.
Ben wel erg blij dat ik m'n outlook weer terug heb, kon wel mailtjes ophalen, maar was alles van
het afgelopen jaar kwijt, dat zit er nu weer op.

Jim is een daagje op visite geweest met z'n papa, lekker knul is het. Lijkt precies op z'n vader
toen die klein was, misschien die oortjes niet, moet nog eens in de oude foto's duiken. Grappig
wel dat Charlotte precies op haar moeder lijkt toen die baby was. Grote blauwe ogen,  niet
zoveel slapen, de hele dag door een flesje, een liedje, een lachje en een dutje.

Sjaak roostert elke avond boterhammen voor de konijnen, er wonen hier in de buurt een
stel brutale eksters, die ook graag brood lusten. Gaat Sjaak elke avond een kwartiertje bij
het vee zitten als vogelverschrikker.

De konijnen zien er soms niet uit, grote dotten haar aan het lijf.

Regelmatig worden ze even door de baas geplukt.

Ik had in juli 3 kipjes gekocht, na een paar weken gingen ze aan de leg, elke dag hebben
we 3 eieren. Sjaak overdrijft graag, probeerde z'n moeder wijs te maken dat ze per dag
ieder 2 eieren leggen. Maar oma maak je niets wijs, ze was zelf een dochter van een
kippenboer.

Het nachthok van de kippen was eerst van de konijnen, het is net groot genoeg voor 3
kippen. Halverwege is een plank waar ze op zitten, er is een trapje er naar toe. Ook  nog
een stok waar ze nooit op zitten en een legkist met hooi..

Charlotte vindt het leuk om met de voetjes het muziekorgel te bedienen.

Zondagmorgen gingen collega's van de kwekerij met een gehuurde bus naar de F.loriade in
Venlo. Sjaak en ik gingen niet mee, 10 jaar geleden hadden wij een stand met bromelia's op de
F.loriade in de H.aarlemmermeer. Elke zondagmorgen gingen we erheen, van april tot oktober
om de planten te verzorgen en evt. te vervangen. Dus zijn we nog steeds een beetje F.loriademoe.

Ik fietste snel even naar de bus om een foto te maken, maar zag achter het huis dat het hek openstond.
Wannes was weg, ik knipte snel een foto af en zocht Sjaak op. Die liep met Buddy, en ik hoopte dat
Wannes er ook bij liep. Nee dus, ik had 's morgens met het hondje gelopen, bij de achterdeur eruit,
en bij de voordeur erin, en had niet gecheckt of het hek dicht was.We hebben wel een uur gezocht,
dacht als ik thuis kom, ga ik de dierenambulance bellen. Belden ze mij toen ik in de auto zat, ik kon
hem in Alphen ophalen.Wat waren we gelukkig!