Hier in de dorpskerk is er zo nu en dan een avonddienst, waar een dorpeling mag vertellen over een goed doel waar hij of zij mee bezig is, en waarvoor dan wordt gecollecteerd.Ik ga nooit naar de kerk, maar de jongste zus van Sjaak gaat wel. Toen ik afgelopen winter voor Albanie bezig was, wilde zij mij al strikken om mij op te geven voor zo'n kerkdienst, had ik geen zin in. Nu probeerde ze het weer, zei ze: " je zamelt toch altijd kleding in voor stichting casco, is daar niet iemand die iets kan vertellen?"Ik m'n contactpersoon gebeld, die deed zoiets wel vaker zei hij. Dus zondag 13 november was het zover, 's middags hadden Sjaak en ik eerst nog een verjaardag bij m'n broer in Ter Aar en tegen een uur of 6 gingen we richting kerk. De meneer van casco kwam ook net aangereden uit Rotterdam,had z'n vriendin meegenomen, was gezellig.
In de kerk stond een groot scherm en een computer, nadat het officiele gedeelte van de dienst was afgewerkt, mochten we naar voren komen. Ik vertelde wie ik was, en hoe ik aan de stichting was gekomen (stond ooit in de straatkrant een artikel). Daarna stelde ik Nico voor aan het kerkvolk en aan de hand van de computerbeelden deed hij z'n verhaal . Hij heeft vroeger zelf gevaren en is ook vakbonds man geweest, hij kan goed vertellen. De stichting bekommert zich voornamelijk om schippers van de wilde vaart, b.v. op de Filipijnen zijn de mensen straatarm, jongeren hebben geen toekomst perspectief.
Houdt de familie beraad, beslissen ze dat de jongens maar zeelui moeten worden. Familie zamelt geld in want het utzendbureau moet dik betaald worden, en ook de gage voor het eerst half jaar is voor het uitzendbureau.
Komen de jongens op het schip, hebben ze alleen een paar t-shirtjes, geeft dat niet, maar wel als ze 's winters in Rotterdam aankomen. Daarom zamelen we kleding in. Het gebeurt ook heel vaak dat een schip aan de ketting wordt gelegd omdat de rederij ergens nog schuld heeft. Wordt zo'n schip naar een afgelegen haven gesleept, scheepslui krijgen geen gage, eten en drinken. Daar bemiddelt de stichting ook en brengt proviand aan boord en als zeelui opgenomen worden in het ziekenhuis, komen de mensen van de stichting ze opzoeken en helpen bij taalproblemen. Iedereen in de kerk was onder de indruk van het verhaal en ook van het motto van casco: "zij horen erbij, zij zorgen voor onze welvaart".
En de collecte bracht € 350,-- op, een mooi bedrag. Al het geld wordt ook echt aan de schippers besteedt. Nico haalt met z'n eigen auto alle spullen op, de nieuwsbrief verzorgt hij zelf helemaal op z'n computer.
Geen directeur die betaald hoeft te worden, daarom heb ik m'n hart verpand aan kleinschalige hulp.
Wat wel jammer is, dat de stichting geen lang leven meer beschoren is. Nico is 77 jaar en de mede bestuursleden ook zoiets, er zijn geen opvolgers bij dit werk. O ja ze organiseren in het zeemanshuis(2 van de 3 zijn al gesloten) karaoke avonden en met kerst een feestavond met cadeautjes voor iedereen. Als je casco wilt googelen schrijf je het met hoofdletters en tussen elke letter een punt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten