Cijfers

Mijn moeder was vroeger vaak aan het tellen.
Zat je bij haar aan tafel, zei ze, moet je kijken
hoe druk het is op de weg, daar gaan wel 3, 4,
6, 7 auto's achter elkaar.
Nou ja, ik tel nooit de auto's, maar iets is toch
wel blijven hangen, vanmiddag liep ik op het
kerkhof in Waddinxveen, loop ik bij iedere steen
uit te rekenen hoe oud die overledene was.
Ik ben in 1949 geboren, ben dus 62 jaar, bedacht
ik opeens, was ik in '62 geboren, was ik nu  49 jaar.

Sjaak is  2 mei jarig, Olga 2 augustus, Paulien 7 mei,
Rick 7 december, ik 14 februari en Rob 27 Juli.
Ons huisnummer is ook 27.
Geluksnummers genoeg dus.

Cursus

Foto's maken is nooit een hobby van me geweest.
Heb ze wel (on)regelmatig gemaakt, maar het is
vaak even vlug iets afdrukken.

Ik kan geen gebruiksaanwijzingen lezen, ja wel 

als ik het al snap, dan begrijp ik het allemaal wel.

Sinds kort weet ik dat ik het knopje van het

toestel eerst licht moet indrukken zodat de

camera kan scherpstellen, dan pas drukken.

Zocht deze week naar een cursus en vond een 

leuke in Waddinxveen www.123cursus-fotografie.nl

Een hele zondag les voor beginners, eerst theorie

en daarna met z'n allen naar buiten.

We kregen verschillende opdrachten mee.

De 2 heren die ons les gaven, liepen ook

mee om aanwijzigingen te geven. 

Begonnen op het kerkhof, daarna rijdend

verkeer, textuur, slagbomen, beelden en

bij een fietsenstalling fotograferen.

Weer terug het geheugen kaartje in leveren

en werd van een ieder  2 foto's besproken.

1 vrouw en ik waren de enigsten met een

compact camera, verschillende functies zoals

instellen sluitertijd, diafragma en histogram

heb ik niet op m'n toestel.

Ik weet nu ongeveer waar ik op moet letten

als ik ooit een nieuwe camera ga kopen.

Maar eerst ga ik met dit toestel aan de slag.

Vakantiekinderen en huisdieren.

In 1987 hadden we ons eerste vakantiekind van
Europakinderhulp, Ouarda (Warda) een Frans-
Algerijns meisje van 6 jaar oud.
Ze kwam uit Survelliers-Fosses, een plaats ong.
50 km voor Parijs.
Na de vakantie hebben we haar opgezocht, haar moeder
was een weduwe van een politieman, ze had 5 min of meer
volwassen dochters en nog een meisje van 12 jaar, Linda.
De moeder wilde in 1988 op vakantie naar Algerije en vroeg
of wij die 2 jongste dochters 5 weken wilden hebben.

Gek als we waren hebben we dat gedaan, dus zelf ophalen en
later terugbrengen en een verzekering afsluiten.
Het was niet altijd een succes, Linda pakte soms de fiets, nam
het zusje mee en ik moest maar raden waar ze waren.
Ze spanden samen tegen onze kinderen en die deden het nog
erger, die waren tenminste met z'n vieren om terug te plagen.
Even zo goed ging Linda als 13 jarige soms spontaan
het huis helemaal schoon maken.
Soms was het leuk, vooral de terugreis, met 8 man in de
Mazda 929  en Madonna in de cd-speler.
We hebben bij die mensen thuis met z'n allen een nacht
geslapen toen we terugkwamen uit Parijs.
Daarna nooit meer wat van ze gehoord.
In 1989 hadden we een jongetje, in 1990 kwam Wendy.
Zij is 6 jaar achter elkaar geweest, een schat van een meisje.

Toen wij trouwden in 1970 wilde Sjaak graag een kat,
een cyperse poes met een rood vlekje, hebben we in het
asiel opgehaald.
In 1976 is Strepie doodgereden, toevallig hadden we nog
een kitten van haar, Strepie II is 13 jaar onze huiskat geweest.
Elk jaar bracht ze 2 nestjes voort, in 1989 heb ik 1 poesje
aangehouden, die hebben we zo'n  19 jaar gehad.
Dat was Strepie III, ik heb ze wel meteen laten steriliseren, de
kinderen waren altijd zo aan het spelen met die kleintjes, het
begon al als de oogjes nog dicht waren.
Daar had ik even genoeg van.
We hebben altijd goede baasjes voor ze gevonden.

.
In 1995 bracht Paulien een lapjeskat mee van de boerderij.
Het beestje was verdwaald in het hok van de stier, en zwaar
ondervoed, Olga heeft het poesje een paar maande op haar
kamer genomen  om op te knappen, het is altijd wel een
klein poesje gebleven.
Poekie heeft een paar nestjes gehad, toen heb ik ze laten helpen.
De poezen waren niet echt gezellig,de laatste 10 jaar woonden
ze op de kwekerij.
Strepie wilde niet meer bij ons wonen omdat we  naar 2 huizen
verderop waren verhuisd, en omdat Poekie erbij gekomen was.
Poekie ging weg omdat we een nieuwe herdershond kregen,
toch is ze op de kwekerij nog 15 jaar oud geworden.

Ik wilde  in 1970 graag een hond, dat werd Terry, een zwarte
amerikaanse spaniel.
Drie maal heeft ze een nest jonge hondjes gehad, dankzij een
bruine spaniel die ook altijd vrij rond liep.
In 1980 is Terry overleden, ik taalde even niet naar een nieuwe
hond, had genoeg aan m'n eigen aanwas.

Sjaak was altijd een beetje bang voor honden, zag hij b.v. een
herdershond in de verte, ging hij een straatje om.
In 1985 had een buurman een nest jonge herders, Sjaak mocht
er gratis 1 uitzoeken,
De puppies waren niet raszuiver,  de moeder had toen ze loops
was, al zwemmend contact gezocht met de vader,
een mooie herdershond.
Gaston hebben we bijna 15 jaar gehad, een prachtige hond,
alleen aan de staart kon je zien dat hij geen stamboom had,
staart stond met een grote krul omhoog.
En het was ook echt een hond van de baas, waar Sjaak was,
zag je Gaston ook, hij ging ook altijd mee naar de kwekerij.

Toen m'n jongste zoon 16 werd, wilde hij graag een
klein hondje hebben, zo eentje die je altijd mee kunt
nemen op je schouder.
Het boerenhondje vlak bij ons had een nestje, en Rick
zocht de kleinste en de zwartste uit.
Een naam geven was nog het moeilijkste, hij was toen een
Feyenoordfan, maar een Gaston (Taument)hadden we al,
en Josef (Kiprich) en Regi (Blinker) vonden we niet klinken.

Toen was daar een  voetballer die speelde bij Real Zaragoza,
en schoot vanaf de middellijn in de 120 ste minuut de bal bij
Arsenal in het doel.
Zodoende won Zaragoza 10 mei 1995 de Europacup II finale,
dankzij het schot van Nayim.
Geen twijfel mogelijk, ons hondje heette Nayim, maar hij luisterde
ook naar Piem, Zwarte, Krelis of Hondje.

Omdat Rick nog schoolgaand was, nam ik Piem altijd mee naar
de kwekerij, hij lag op de werktafel of hij liep los rond.
Zo nu en dan liet hij zich zelf uit, en ging het dorp in.
Hij was altijd erg lief, behalve als ik weg was en hem niet had
meegenomen, lag hij te brommen in z'n mand,
(heb ik van horen zeggen).
Hij wist vaak nog eerder dan ikzelf dat ik ergens naar toe ging.
Ik nam hem ook mee als ik koffie ging schenken bij m'n moeder
in het verpleeghuis, mocht tie op tafel liggen.
Zei  mevrouw van Leersum wel 5 keer op een avond, he daar ligt
een hond, vertelde ze weer het verhaal over haar eigen hond.
Een verpleegkundige had altijd een bijtstokje voor hem bij zich.

Op een keer zag een andere zuster het en die verbood het op tafel
liggen, dat was niet hygienisch, zo'n schoon klein hondje.
Maar ik vond de vloer eigenlijk te vies voor m'n hondje, daar lagen
broodkorsten en soms urine.
Als ik wegging maakte ik de tafel altijd goed schoon, misschien
was ik wel te druk voor die mensen, ik zong ook altijd met ze
zoals De Zilvervloot en Op de grote stille heide.
Ze waren er meer bij gebaat dat de mensen stil waren,
m'n moeder is ook vanaf dag 1 platgespoten.

Maar goed, Nayim is altijd m'n liefste hondje geweest, toen hij 12
jaar oud was, kreeg hij artrose, zo baas, zo hond, zegt men.
Vanaf die tijd mocht hij niet meer loslopen op straat,
hij zwabberde teveel, en vond ook altijd eten op straat
Hij kreeg geen hondebrokken meer, ik kookte voor hem en hij
kreeg pens en elke dag een rauw mergpijpje.
Zo heeft hij het nog 3,5 jaar uitgehouden, een jaar geleden is hij
vertrokken, nu woont hij op een wolkje.

Voorlopig hoef ik geen hondje meer erbij, wij hebben ook nog
de 2 herders, mama is van 2001 en zoon van 2006.
3 honden in huis vind ik teveel en zo'n hondje als Piem vind ik
nooit meer, een boerenhondje met het karakter van een teckel.
Het schilderij hieronder hebben we verleden jaar bij onze 40-
jarige bruiloft gehad van kinderen en van collega's.

Boerderij

A wel,voordat Amy weer terugging naar Canada, zijn we
2 nachtjes bij oudste zus in Groningen geweest.
Zus is altijd boerin geweest, als klein meisje kon ze precies
een koe aanwijzen die ze een paar weken eerder bij een
andere boer had gezien.
Na de huishoudschool ging ze bij onze buren werken die
een flinke boerderij hadden, daar sliep ze ook.
's Morgens en 's avonds hielp ze de boer met melken, en
overdag hielp ze de boerin in huis.

Later heeft ze ook nog bij andere boerderijen gewerkt,
o.a in Mijdrecht, Wilnis en in Warmond.
Het was een knappe meid, en jongens genoeg achter haar
aan,maar als het geen boer was, moest ze hem niet.
Uiteindelijk heeft ze toch haar boer gevonden, in 1959
zijn ze getrouwd, en gingen ze in Zwammerdam wonen.
Het was geen grote boerderij, en je moest altijd een onbe-
waakt spoor over met die koeien, wat natuurlijk levens-
gevaarlijk was.

Toen het land verkaveld werd, hebben ze de boerderij
verkocht en in Groningen een grotere gekocht
Zus is/was een vreselijk bezige bij, werken op de boerderij,
vooral de opkweek van de kalfjes deed ze graag.
Altijd een grote moestuin en prachtige bloementuin.
Vier gezonde kinderen en zus heeft altijd veel interesse in
mensen en omstandigheden.
Ze is jaren ouderling geweest in de kerk, en bezocht ook
veel mensen in het verpleeghuis.
Ze heeft nog steeds een mooie tuin en heeft de laatste 20
jaar misschien wel een paar duizend kaarten gemaakt,
die ze verkoopt voor de kerk.

16 jaar geleden hebben ze de boerderij overgedaan aan
de jongste zoon en z'n vrouw.
Van de oude boerderij staat er slechts nog 1 schuur, de
rest is allemaal nieuw.
Het is een prachtig bedrijf , toen Amy en ik het bezochten
waren de boer en boerin (hoe toevallig) een week naar
Canada, de zoon van 16 bestierde het bedrijf.
Er was wel iemand die het melken voor z'n rekening nam.
De 2 jonge dochters waren gaan logeren.

Dit is de voederautomaat van de kalfjes, ze hebben

een chip bij zich, zodat ze nooit teveel eten krijgen.

Bij de melkkoeien luistert het heel nauw, het eten is

afgestemd op de hoeveelheid melk die ze geven.

Als ze een tweede keer bij de automaat komen,

krijgen ze niets.

Dat had m'n vader ook nooit kunnen denken, 

dat zo iets zou worden uitgevonden. 

Onze koeien  kregen hooi in de stal en zo nu en dan moesten

wij met een bezem het hooi naar de koeien toeschuiven, wat 

door het eten van de koeien enigszins verspreid werd.

Koeien gelijken heette dat. 

Zoveel zwaluwnesten in die oude schuur, dat houd je

niet voor mogelijk, vroeger schommelden onze 

kinderen in die schuur.

Dit is de nieuwe stal, er zijn 200 melkkoeien, 160 

kalfjes,pinken en vaarsen en 1 paardje.

Twee keer op een dag krijgen de koeien

vers gemaaid gras.

En ook nog een lief poesje.

Volgens mij is dit een blaarkop.

De kalfjes hebben ieder 2 oormerken, is lelijk maar het is 

verplicht, op het merk staat de naam van de vader.

De boer en  boerin staan elke morgen om 5 uur op.

Hij de koeien, zij de kalfjes, de boerin werkt ook nog 

een paar dagen in de thuiszorg, zij vertrekt dan om 7 uur

van huis, dochters moeten het ontbijt verzorgen en

na afloop weer opruimen.

Zoon gaat naar de havo, fietst elke dag naar de stad.

Elk vrij uurtje steekt hij in het werk op de boerderij.

In deze tank wordt de melk verzameld.

Het wordt met de tankauto opgehaald.

De fabriek weet precies de hoeveelheid en het

vetgehalte, er wordt ook altijd een monster genomen.

Melk van een koe die kortgeleden medicijnen heeft

gehad mag niet in de tank.

Dan wordt de hele partij afgekeurd, zoals bij

"Dorsvloer vol confetti"van Franca Treur. 

Agenda

Ik wilde een foto maken van m'n agenda.
Kijk eens, helemaal leeg, geen afspraken.
Hoewel het een groot ding is, ik kon het
niet vinden, daarom is tie ook leeg.

Vannacht, toen ik niet kon slapen, zocht
ik op marktplaats naar kledingrekken.
Iemand uit Dordrecht had 2 rekken, niet
verkeerd, we gaan zaterdag toch naar
Sliedrecht, dat is in de buurt.
Maar in IJmuiden stonden 3 prachtige
rekken met een onderplateau en een
bovenrek.
Middenin de nacht  niet gaan bellen.
Nu even gebeld met de "Agenda"van
de dag erbij.
Aardige man, hij wilde me wel matzen
omdat het voor de weggeefwinkel is.

Eerst overlegd met collega, hij vond die
3 rekken een goed idee, hij vergaat
overigens van de pijn in z'n schouder en
daardoor ook in z'n rug en dankzij die
smerige medicijnen ook in z'n buik.
Voorgesteld om even bij m'n chiropracter
te vragen of zij een oplossing hadden.
Chiro gebeld, hij kon vanmiddag komen.
Collega gebeld dat hij zelf afspraak maakt.

Daarna kledingrekkenman gebeld, zaterdag
haal ik die rekken op in Heemskerk.
Naar een bedrijf gebeld in Hoofddorp, daar
kan ik morgen gratis kast ophalen .
Toen nog een afspraak gemaakt met Jelle,
volgende week het busje naar de keuring.
Zie je wel, met een krant op tafel heb je
geen agenda nodig, en verder ben ik tegen-
woordig wel erg vergeetachtig, maar
afspraken in het hoofd werkt bij mij beter
dan in de agenda die ik niet weet waar is.

Vertrek

Maandag en dinsdag pas ik altijd op Ryan.
Soms ook wel andere dagen, het ligt eraan of
z'n vader thuis is, en of z'n moeder naar school
gaat of een stage doet.
Maandag kreeg hij een drinkbeker met klein beetje
water, toen haalde hij de dop eraf en deed het water
in het serviesje om het zogenaamd op te drinken.
Boxvloer helemaal nat natuurlijk.
Gaf hem een schone vaatdoek, dweilt hij eerst de
box aan, dan z.n gezicht en gooit de vaatdoek weer
naar me toe, alsjeblieft, dat wordt een metroman.

Maandagavond heb ik Amy weer opgehaald bij Duinrell.
Het was een innig afscheid met haar nichtje en ook nog
een vriendinnetje, dikke tranen kwamen er aan te pas.

Daarna zijn we naar Paulien en Michael gaan koffiedrinken.
M'n schoonzoon had de computer op de tv aangesloten,
zodat Amy alle familiefoto's uit Canada via haar vaders
facebook kon laten zien.
Kwart over 9 waren we weer thuis, ik dacht dan kan ze
bijtijds naar bed, maar daar was geen sprake van.
Ze moest nog wasje draaien, koffer inpakken, ze had die
dag nog heel veel souveniers gekocht.
Ik kon ook slecht in slaap komen, heb de klok nog 12 horen
slaan, volgens Sjaak heeft zij de hele nacht lopen spoken.
Nou, ik zou ook zenuwachtig zijn.

Kwart over 6 heb ik ze bij de vertrekhal afgezet, de auto
naar de parking gereden en naar de vertrekhal gelopen.
Amy stond al met de boardingpass in de hand, ik kon
met een gerust hart weer naar huis gaan.
Heb nog een kwartier staan wachten bij een andere balie.
M'n oudere nicht uit Canada zou ook om die tijd
vertrekken, met een ander vliegtuig rechtstreeks naar
Toronto, Amy vloog via Newark.
M'n oudste broer zou nicht brengen, ik heb ze niet gezien.
Ik had nog papieren voor haar dochter, stuur ze wel op.

Avondwake

Wat is mijn wereld wazig
Wat wordt mijn wereld klein
Ik kan mij soms niet herinneren
Wie jullie allemaal zijn
Soms zie ik iets bekends
Of is het wat vertrouwds
Dan is het weer heel even
Net zoals vanouds


We kregen gisteren een kennisgeving van
overlijden van de moeder van een collega.
Een mooi gedicht bovenaan de kaart.
Vanavond was er een avondwake in de katholieke
kerk in een naburig dorp van ons, waar de moeder
altijd had gewoond, voordat ze naar het verpleeghuis
vertrok.
Ik was er met Sjaak en Paulien heen gegaan.
Het was indrukwekkend, een groepje van 5
zangeressen "Inspiratie"zong voor de dienst begon.

De pastoor heette iedereen welkom, de kinderen en
kleinkinderen staken kaarsen aan, dochters lazen  een
preek, of  droegen een gedicht voor.
Een zoon gaf een korte levens geschiedenis, de vrouw
had het nooit gemakkelijk gehad, als kind al niet.
In het huwelijk 12 kinderen in 14 jaar, volgens mij zijn
ze haast allemaal in september jarig.
Ze woonden in een piepklein huisje, toch was er altijd
ruimte voor vriendjes, neefjes en nichtjes.

Wij hoefden niet te zingen, dat deden de zangeressen,
zo vreselijk mooi en ingetogen, o.a
Cent mille chanson, dat begon zo;
Als een lied dat duizend jaar klinkt
Als een liefdeslied, dat men duizend jaar zingt
Blijft duizend jaar lang, de eeuwige drang
naar een lofgezang voor de liefde.
En ook op de muziek van M. Jackson's Ben:
God, U kijkt steeds op uw schepping neer
Al dat moois verwondert U steeds weer

Een zangeres zong solo, Sancta Maria in het spaans,
zo mooi, zo zuiver.
En aan het eind zongen ze: Annie's Song van John Denver.
Ontroerend als je zo afscheid kunt nemen van je moeder.
De kerk zat bomvol, na afloop was er condoleren, de
kinderen stonden voorin de kerk, de kleinkinderen achterin.
Zoiets gaat heel gediciplineerd, bank voor bank, en niemand
gaat  een verhaal ophangen tijdens het condoleren.
De kist met de overledene stond ook voorin de kerk.

Iemand vroeg zich af of degenen die een stukje uit de bijbel
lazen ook echt gelovig zijn.
Ik vind dat het dan niet om jezelf gaat, maar om de
overledene.
Toen m'n moeder de laatste maanden van haar leven in het
verpleeghuis op bed lag heb ik ook vaak psalm 103  hardop
voorgelezen, terwijl ik  niet kerkelijk ben.
En bij de vader van Sjaak, de laatste avond.
Zelfs een maand voordat m'n moeder overleed, heb ik in
het verpleeghuis gevraagd of de dominee bij haar kon komen.
Ik vond het raar dat het (christelijke) verpleeghuis zelf
die dingen  niet regelde.
Gelovige mensen, ook al zijn ze dement willen toch graag
met een dominee bidden voordat ze afreizen.
Bij de begrafenispreek is het fijn als de dominee de
overledene gekend heeft.

Weer thuis

Zaterdagmorgen nog even het dorp in.
Leuk winkeltje "Kappertje delicatessen".
Lekkere dingen, zoals jam zonder suiker,
italiaanse dippers en Himalaya zout.
Groot stuk zout  in een  pot, water erbij en elke
morgen op de nuchtere maag een schep water
tegen de artrose, baat het niet, schaadt het niet
Jaren geleden had ik ook zo'n pot, was van glas,
is stuk gevallen, deze is van plastic.

Amy was inmiddels ook wakker, had ontbeten.
M'n neef was gearriveerd met zoon en jongste dochter
om de heg bij z'n ouders te knippen.
Jolien, bijna 10 jaar oud, was onder de indruk dat
er zomaar een meisje uit Canada bij oma was.
Vrijdagavond bij het eten schonk ze Amy al het houten
vlindertje wat ze bij het dessert kreeg.
Amy heeft nog even met de hele familie via de computer
foto's gekeken van de familie uit Canada, welke ze
allemaal op facebook heeft staan.

Om kwart voor 11 vertrokken we naar Nibbixwoud.
Heel simpel via de A7, met z'n 236 kilometer is het de
langste rijksweg van Nederland, hij loopt van Zaanstad
naar Nieuwe Schans.
Afgezien van een stukje bij Sneek en bij het eind van de
Afsluitdijk, kun je constant 120 km  rijden.
Op de Afsluitdijk mag zelfs 130 km per uur, deed ik niet,
ik vind die weg te smal met zo'n roestige vangrail ernaast
krijg ik een gevoel van claustrofobie.
En als de auto zo over de weg zoeft en je hoort dat er 16
file's zijn, dan geeft het een lekker gevoel dat je
door kunt rijden.

Amy zorgt tijdens het rijden voor muziek, zo gauw de radio
stoort zoekt ze een andere zender, heb ze de afgelopen
weken allemaal gehad, vind de tegenwoordige muziek
mooier dan die van de afgelopen jaren, het is rustiger.
Meer country en reggae invloeden.
Bruno Mars vind ik leuk.


Amy weer bij neef Jan gebracht, er was die dag een festival
in de buurt, waar ze met nichtje heen ging.
Zondagavond gaan ze met de trein naar Duinrell, waar m'n
andere zus met de caravan staat, en maandagavond haal ik
haar weer op, hopelijk staan we dan dinsdagmorgen om
half 7 op Schiphol, einde vakantie voor Amy.

Toen ik wegreed uit Nibbixwoud zag ik veel kraampjes
langs de weg met groente en fruit, spotgoedkoop en vers.
Ik dacht stop maar niet, thuis heb ik ook van alles.
Was ik een weg te ver gereden, omgekeerd, weer dezelfde
weg, toch even gestopt, stonden mooie echinacea, 3 planten
voor € 10,--, ik vind ze zo mooi, ze verdwijnen steeds bij mij.
Eigen schuld, het staat bij mij te vol, ik moet ze eigenlijk merken
omdat ze veel later omhoog komen dan de andere vaste planten.
Als derde plant kocht ik een origanum "Kent Beauty"kon haast
niet geloven dat ie zo heet, lijkt meer op  eucalyptusblad.

Ik vond het fijn dat ik weer thuis was, de zon scheen, weinig wind,
weinig verkeer op de proviciale weg, zo'n rust, ik vond het
net een zaterdag van 50 jaar terug.
Het eerste wat ik deed, was naar de vijgenboom lopen, had
afgelopen week ook al wat vijgen gegeten, heerlijk.
Het voelde allemaal zo goed, een paar dagen met familie
optrekken die het je naar de zin maken.

Uitjes

Maandagavond bracht ik Amy naar Sliedrecht.

We troffen het niet, vlak voor ons neus ging de van

Brienenoord brug open, duurt ongeveer een kwartier.

Ik kwam helemaal dizzy aan, geen koffie gedronken,

meteen terug naar huis, had toen nog niet door dat ik

de zomergriep van Sjaak had overgenomen.

Dinsdag, oppasdag, had veel plannen voor de tuin, alleen

's middags wat gedaan, als Ryan buiten speelt moet

ik toch in de buurt blijven.

Geen trek in eten, om 6 uur boodschappen opgehaald en

vlug in koelkast en vriezer, toen in bed gedoken tot 

donderdagochtend, alles maalde en draaide om me heen, 

dronk alleen water.

Sjaak haalde woensdagavond de boodschappen op, en

donderdagmorgen heb ik alles weer uitgedeeld.

Amy was dinsdagavond weer teruggebracht door neef Jaap.

Woensdag had ik met haar naar Madurodam willen gaan,

aansluitend naar de boulevard in Scheveningen, jammer dat

het niet ging het was stralend weer. 

Dus donderdagmiddag om 1 uur vertrokken we naar Den Haag.

Amy vond het leuk, ze heeft veel foto's gemaakt.

We zijn niet naar Scheveningen geweest.

a. het regende

b. ik wilde nog een uurtje slapen.

c. ik voelde hoofdpijn opkomen, had al 2 dagen geen

koffie gedronken, sinds een jaar ben ik een koffiejunk.

Daarvoor wel een jaar of 4 naar verjaardagen enzo

met kruiden theezakjes gesleept.

Thuis een bak koffie, 1 uur geslapen en om 6 uur

zaten we in de auto naar Groningen.

Wel op de A4 gestopt bij het brugrestaurant, ik nam

een klein bakje groenvoer  bij La Place en Amy 

een broodje hamburger bij de Burger King.

Kwart voor 7 weer in de auto en 2 uur later

kwamen we aan in Zuidhorn, alwaar we hartelijk

werden ontvangen door zus en zwager.

Ze wonen in een groot huis, wat ooit een belasting-

kantoor was, zus is altijd erg gastvrij voor iedereen

die aan komt waaien, zwager is dol op een praatje

maken, beiden zijn altijd erg geintresseerd in

van alles.

Bijtijds naar bed, de andere morgen hadden we

een programma.

Eerst naar de boerderij van zoon en schoondochter

om een bloemetje te brengen, en Amy het bedrijf

te laten zien.

Daarna zijn we doorgereden naar Pieterburen.

 

Ik stond ervan te kijken dat er zo'n groot parkeerterrein

was, dat heeft veel geld gekost.

Bij de bassins vond ik het een beetje armoedig, maar ja

je kunt het geld maar 1 keer uitgeven, en het zijn ook heel

wat bekkies die gevoed moeten worden.

Dit zijn allemaal resten van netten die in zee achter

gelaten worden, veel zeehondjes raken erin verstrikt

en gaan dood, ze lijden veel,als er een touw om de 

nek zit, kan het beest wel groeien maar het touw 

groeit niet mee.

Er werken allemaal vrijwilligers uit verschillende landen.
Deze man voert een kleintje met een slang en trechter,
waarschijnlijk medicijnen en daarna stopt hij wat vis
in het bekkie.

Lekker zonnebaden met z'n allen, ik denk dat deze

beesten eerdaags wel teruggezet worden.

Leuk, zo'n snuitje net boven water.

Hierna weer terug naar Zuidhorn, zus ging bij andere

zoon ook een bloemetje brengen, doet ze altijd als ze

weer terugkeren van vakantie, ze nam Amy mee, die

zou iets gezelligs doen met 17 jarige dochter van zoon.

De meiden zijn samen even met de trein naar Groningen

geweest, Amy heeft nog een neon kleurige trui gekocht

die precies bij haar nagellak paste.

Ik was even het dorp ingegaan, kon het toch niet laten,

even naar de boekwinkel, na jaren weer eens een boek

gekocht van Fay Weldon (voorlopig nog even dicht laten)

en een tijdschrift genaamd Psyche & Brein.

Kom ik later op terug.

O oh, zei m'n zwager toen ik met m'n plastic tasje terug-

keerde, kon je het weer niet laten?

Keek in m'n camera, kon opeens de foto's niet meer vinden,

die ik 's morgens op de boerderij had gemaakt.

Ben 's middags weer teruggegaan met zwager om nieuwe

foto's te maken, hij liet zich deze kans niet ontglippen om

zoon en schoondochter gedag te zeggen, die net terug

waren van een week vakantie in Canada.

Kon ik mooi ook een paar familiefoto's maken die ik nog

nodig had voor m'n familie fotoboek.

's Avonds gingen we gezellig met elkaar eten bij

De Opstal, een restaurant, annex eetcafe.

De meiden waren inmiddels terug uit de stad, de zoon

van zus (en vader van het meisje) at ook mee,

evenals zijn zoon en jongste dochter, z'n vrouw

heb ik niet ontmoet, zij werkt in de zorg en had dienst.

Zodoende waren we met z'n achten.

De dochter en schoonzoon van zus zijn eigenaren

van De Opstal, dus we waren in goede handen.

Vooraan is het restaurant, achteraan is een bar met

een gezellig eetcafe, daar streken wij neer.

We konden kiezen uit een uitgebreide kaart.

Viel me op dat de tong hier € 15,-- was, bij

Valk hadden wij pas  € 32,50 betaald.

Heerlijke voorgerechten, maar als er bij Tineke

mosterdsoep op de kaart staat, dan ga ik daarvoor,

zo lekker krijg je ze nergens.

Nou ja, in ieder geval heerlijk gegeten met veel

verse groenten, zus trakteerde, blijft in de familie

zeggen we altijd, wat je geeft krijg je ooit weer terug.

De jongste restaurantbewoner schoof ook aan, met z'n

11 jaar was hij erg gecharmeerd van z'n nieuwe nichtje.

Hij schrok er zelfs niet voor terug om met engelse

woorden te strooien.

Na het eten gingen zus, zwager, Amy, nichtje, jongste

neef en ik naar huis om nog een potje te kaarten.

Was erg gezellig, de neefjes en nichtjes gaan erg leuk

met elkaar om.

Om 11 uur kwam de oudste neef  van het restaurant

nog even langs omdat ik nog een foto van hem 

wilde maken voor het familie fotoboek.

Om half 12 was de rust weergekeerd in het voormalige

belastingkantoor van Zuidhorn.

Boeken

Ik was steeds van plan om eens een foto te maken

van de boekenkast.

Wij hebben een vrijstaand huis met veel ramen en

weinig ruimte voor kasten.

Ik zag bij iemand boekenkasten op de overloop, dat

leek mij ook zo leuk, maar op den duur beviel dat niet.

Ik wil elke dag m'n boeken kunnen zien, dus toen ons

huis 12 jaar geleden werd verbouwd heb ik de klusman

gevraagd boekenkasten te maken tussen en boven de

ramen, neemt weinig ruimte in en geeft plaats voor heel

veel boeken.

Ik las vandaag bij Jolanda Kramer bij de log "I create

there for I am" een mooi stukje waar ik het helemaal

mee eens ben maar het zelf nooit zo mooi kan verwoorden.

M'n boekenkast puilt soms uit en dan neem ik me voor

om weer te gaan selekteren om boeken weg te doen.

Er zijn boeken die ik wel 2 of 3 keer gelezen heb, er is ook 

een hoek met nieuw of tweede hands wat niet lukt.

Kreeg eens van iemand een partij afgeschreven bieb boeken.

Waaronder 1 van Jenny Glanfield, leek erg oubollig,

was echt mooi, heb later Victoria van haar gekocht, prachtig.

Kreeg ook "Gestolen Jeugd" van Ton van Reen, gaat  over

de tweede wereldoorlog, zo levensecht geschreven.

Kocht daarna Erfgoed van die schrijver, een paar keer in

begonnen, het lukt me niet, als ik moet gaan puzzelen of

de hoofdpersoon nu kind, man of vrouw is, en wanneer iets

gebeurt, gisteren, verleden week of volgend jaar, dan haak

ik af, daarom lees ik weinig hollandse auteurs, want literair

staat voor mij gelijk aan ontoegankelijk

Bovendien gaat het vaak over losers, zoals Publieke Werken 

van Thomas Rosenboom, heb ook weleens een dikke pil van

Jeroen Brouwers gelezen, geen wonder dat er zoveel zelf-

moorden in die boeken voorkomen. 

Ik ben gek van John Irving, soms ouwehoert hij weleens
wat slap, maar De regels van het ciderhuis , De wereld
volgens Garp en Weduwe voor een jaar zijn prachtig.
25 jaar geleden heb ik Ruimte voor vrouwen van Marilyn
French voor het eerst gelezen, het was voor mij echt een
eye-opener wat betreft  de verhouding mannen - vrouwen.
Haar volgende boeken vond ik niets aan.
In die tijd las ik ook alles van Fay Weldon, Praxis vond ik
het mooiste, heb ik zelfs dubbel, ja ik ben manisch.

Douglas Kennedy is ook een favoriet, hij schrijft
over vrouwen zoals alleen vrouwen dat zouden kunnen.
Het boek En de liefde heb ik al 3 keer gelezen, als
ik b.v. lang in een vliegtuig vertoef heb ik het liefst een
boek waarvan ik zeker weet dat ik het mooi vind.

Ik lees wel hollandse schrijfsters, zoals Renate

Dorrestein, Mariet Meester, Elle Eggels.

Mooie boeken zijn  Zwerfster in Frankrijk van Ada

Jonkman, Alleen met velen van Gerarda Mak,

Casino van Marja Brouwers, Het zwijgen van Maria

Zachea van Judith Koelmeijer en De kleine Britt van

Els Hupkes, dat boek ging over het gezin van Ferdi E.

Zeeuwse vrouwen van Kees Slager gaat over het 

harde leven van boerendochters in de eerste helft van

de vorige eeuw.

En natuurlijk 1953 van Rik Launspach, de film viel me

tegen vooral door de aankleding, een jonge vrouw die

dagen naar haar baby zoekt, in het water valt, door de

modder loopt en toch steeds mooi opgemaakt is.

Nu ik toch bezig ben, ga ik nog wel even door.

Gek zusje van Emma Richler, heel herkenbaar.

Donna Tart met De kleine vriend en De verborgen

geschiedenis, Isabel Allende: Portret in Sepia, e.a.

Nicci French, ik heb ze allemaal, de eerste 5 waren

de besten, ze worden minder, of ik verwacht teveel.

Ik heb 2 boeken van Ann-Marie Mac Donald.

Was ik verleden jaar in Canada met m'n broer een

stukje aan het rijden, zag ik zo'n typisch canadees/

amerikaans bungalow wijkje.

Ik zei tegen Wout dat ik het herkende uit het boek

De kraaien zullen het zeggen van Ann Marie.

Hij kende het boek ook, het verhaal was ook echt

gebeurd in een dorp 100 kilometer verderop.

Sterker nog, hij kende de schrijfster zij had een 

verhouding gehad met de stiefdochter van Wout.

Ik had wel het andere boek bij me, Komt laten

wij aanbidden, dat speelt zich af in Nova Scotia.

Op aanraden van m'n broer liet ik het boek per

ongeluk in de kamer liggen, schoonzus was helemaal

verrast toen ze het zag liggen, ze stond erop 

dat ik het achter zou laten.

Een paar maanden later kreeg ik het boek weer

toegestuurd met de handtekening van de schrijfster.

Per jaar krijgen we 1 maal een kado van een zus of

schoonzus d.m.v. lootjes, heb je ieder jaar een ander

om voor te zorgen noemen we dat.

Voor mij hoeft dat niet, je geeft  voor € 20,-- en je krijgt 

voor € 20,--. en het is nooit een verrassing.

Een paar jaar geleden zei ik tegen m'n schoonzus, kijk zelf

maar, toen kreeg ik een paar thrillers, ik mocht ze ruilen.

Was wel een beetje sceptisch, ik hou b.v. niet van Karin

Slaughter en Mo Hayden.

Maar het waren heel goede titels, o.a. Sieg Larsen, het 

derde deel heb ik later zelf gekocht in 1 nacht uitgelezen.

Om 5 uur 's morgens had ik het uit.

Gelukkig ben ik niet altijd zo fanatiek.

Kleine man

Ryan was met z'n ouders 4 dagen op vakantie geweest in Duitsland.
Hij was in die 4 dagen alweer groter geworden, op internet kun je
de sprongetjes volgen van baby's en peuters.
Bij een sprongetje zijn ze eerst vrij lastig en daarna maken ze een
vooruitgang in de ontwikkeling.
Hij was lastig in de vakantie vooral tijdens het eten.

Dit bracht mij terug naar 1976, een vreselijk hete en droge zomer.
Paulien was 7 mei 1 jaar geworden en Rob is 27 juli geboren, 2,5
week te laat, dat kwam door de hitte, hij is geboren op een koude
dag en met hem heel veel andere kinderen, ik kon voor de eerste
dag niet eens kraamhulp krijgen omdat het zo druk was met babies,
die in die nacht geboren werden.

Begin september gingen wij als gezin een paar dagen op vakantie.
Wij hadden niets afgesproken, maar Sjaak wilde graag naar
De Witte Bergen in Laren, dat is een Valk zaak waar hij vaak
geweest was met z'n ouders.
Het hotel was volgeboekt, dus wij Laren in, VVV kantoor had net
een vrije dag, wij zagen een hotel, Hamdorff, reuze chic en voor
ons eigenlijk te duur, 100 gulden voor 1 nacht was heel veel geld
voor die tijd, maar met z'n vieren in een kleine auto was niet
prettig, bovendien hadden we almaar regen.

Toch vonden we het achteraf wel leuk dat we in dat beroemde
hotel hebben gelogeerd, bij het ontbijt zagen we onder andere
Coen Flink, voor die tijd een bekende acteur, en nog een paar
waar ik de naam even niet meer van weet.
De dagen erna hebben we bij Valk geslapen, maar het eten was
drama met Paulien, ze wilde niets, alleen de boel op stelten zetten.
Dus de geschiedenis herhaalt zich, jammer dat ik het toen niet
wist van die sprongetjes, dan had ik het wat luchtiger opgevat.

Gisteravond Amy opgehaald in Wilnis, neef Jan had ze naar tante
Annie gebracht, een zus van Amy's oma.
Op de terugweg reed ik door De Kwakel, daar staat ons vroegere
woonhuis, ik vind het nog steeds ons huis, terwijl ik er maar 20
jaar  heb gewoond, en deze mensen wonen er al ruim 40 jaar.
Het is gebouwd toen ik 1 jaar oud was, ons huis lag tussen 2 bus-
halte's in, en als we met de bus uit school kwamen vroegen we
aan de chauffeur of we bij het nieuwe huis uit mochten stappen.
Nu zou ik vragen of we bij dat oude huis mogen uitstappen.
Ik vond het leuk om een foto van Amy bij het huis te maken,
voor opa in Canada, maar ze weigerde, nou jammer dan.

Wat de kwekerij betreft, begint het seizoen weer te lopen.
Vaste medewerkers komen terug van vakantie en scholieren
gaan weer naar school of universiteit.
Wij hebben al een jaar of 15 het concept van een stok in een
pot met een budhanoot eraan geschroefd.
De stok zetten we met een klont gips vast in een sierpot.
De laatste jaren mogen budhanoten beperkt geraapt worden.
De aanvoer stokte, nu hebben wij noten uit Kenia, dat zijn
doorgezaagde boabob's  die zijn veel kleiner.
Nu schroeven we 2 noten aan de stok en i.p.v. bromelia's
gaan er 2 vetplantjes in en een hedera in de pot.

Vandaag werden ze voor het eerst voor de veilingklok gebracht.
Paulien en een collega gingen daarom al voor 6 uur flyers neer
leggen op de banken van de kopers met foto's van het nieuwe
assortiment en een scancode erop om een prijs te winnen
Sjaak had de suggestie dat Amy ook mee zou gaan om de veiling
te zien, tenslotte is granddad in Canada ook tuinder.
Ondanks dat ik zei dat ik ze om 5 uur zou roepen, ging ze tot
1 uur door met twitteren.
Het was dus een hele strijd om ze uit bed te krijgen.
We hebben dezelfde achternaam en allebei even eigenwijs.
Ze is dus toch meegegaan, toen ze om 8 uur terugkwamen, dook
ze meteen weer in bed, ik denk niet dat ze mij nog lief vindt.
Hoeft ook niet,1/3 van de mensen vindt mij aardig, 1/3 heeft een
hekel aan me en 1/3 deel is neutraal, heb ik niet van mezelf.
Las ik pas ergens.

Terugreis

De speelweekorganisatie had 2 bussen gehuurd om met de kinderen naar het bos te gaan.

Zij mochten verkleed komen en de medewerkers waren ook verkleed en geschminkt.

Joost wilde geen pruik want hij was Dracula, wit gezicht, rode ogen en tanden.

Het lijkt meer op een burka.

Om 24.00 uur was de bus weer terug, het was een hele happening.

Midden in de nacht met allemaal vrolijke mensen.

Deed me aan vroeger denken, toen ik veel organiseerde

voor de speelweek, onze kinderen deden ook altijd mee.

Vrijdagmorgen heb ik om een uur of 8 de jongens weer uit bed gewerkt.

Joost ging in bad, zodat ik z'n kledingwas nog een laatste ronde kon geven.

Brood voor ze klaargemaakt en daarna een film voor ze opgezet.

Ik moest om 9 uur in Leiden zijn bij Adrie, die al klaar zat met het

Prognos apparaat om me door te meten.

Om de 6 weken komt ze een week naar Leiden om haar clienten te ontvangen.

De afspraak stond een week later gepland, maar was verzet

omdat zij dan gasten krijgt in het pension in Duitsland.

Een jaar of 8 geleden heeft ze in Duitsland een oude school

gekocht waar ze met kinderen en ouders ging wonen, 

omdat haar moeder ging dementeren,hoefde ze niet naar het 

verpleeghuis, in die school is dus ook een pension.

Ze heeft me  doorgemeten, ik sta er beter voor dan 3 maanden geleden.

Heb nog wel last van schimmels, die veroorzaken de 

ontstekingen in handen en in m'n voet.

Er zijn   ergere kwalen denk ik altijd, soms is het lastig als dingen

zomaar uit m'n handen vallen.

Kreeg weer korrels mee en het advies van minder koolhydraten, 

ben ik juist zo gek op, begin morgen eerst maar met een sapdag.

Kwam om half 11 thuis, de jongens waren inmiddels een uurtje

gaan biljarten,(nog steeds speelweek) van die ouwe knarren,

die het geweldig vinden om die jongens en meisjes biljarten

te leren.

Daarna weer eten, tas inpakken en naar de bus in Bodegraven.

Joost vloog meteen op z'n zusje van 15 af, er werd flink geknuffeld.

Ze gingen gezellig naast elkaar in de bus zitten.

Samuel, ik  en de andere gastouders hebben de kinderen uitgezwaaid.

Daarna Samuel naar z'n moeder gebracht en kon ik heerlijk gaan

                                       shoppen.

Weer vergeten om de foto's te draaien, nou ja de intentie was goed.

Het zijn doe tijdschriften, ik ben al tevreden met het bekijken.

Ik ging kijken voor laarzen, met mijn maat 42 moet ik er
vroeg bij zijn, voor € 24 een paar leuke sandalen, kon ik niet laten staan.
Normaal zie ik nooit zoiets in m'n maat, zal er ook geen
wandelingen mee maken.
Leuk als ik uitga en niet veel hoef te lopen.

Ging voor laarzen, het zijn wel herenlaarzen zei die verkoopster.
Wat heeft zo'n opmerking voor zin, ik heb ze toch uitgekozen.
Trouwens, ik heb ook "dames"laarzen geprobeerd te passen.
Kom ik niet in, brede voet, hoge wreef, normaal ga ik altijd naar
Big Shoe in Amsterdam, die heeft ze van maat 42  tot 47.
Ik ben superblij met deze "heren laarzen".

Ahoy Jeugdvakantieland

Woensdag ben ik met Joost en Samuel en Amy naar Ahoy

in Rotterdam geweest, het was een idee van nicht Ilonka.

Zij gaat er elk jaar wel een paar keer heen, Amy reed met

Ilonka mee, ik had een neefje erbij in  mijn wagen.

Nooit geweten dat zo iets bestaat, ongeveer zo'n 200 (ik 

noem maar een cijfer) attracties stonden er opgesteld.

Zowel binnen als buiten, gelukkig was het prachtig weer,

je moet er niet aan denken als iedereen binnen zou zijn.

Omdat het de laatste week van de vakantie is, was het

behoorlijk druk, anders niet zei Ilonka.

Veel balspelen, rolstoelbasketbal, tennis, een soort van

paintball, workshop trommelen of rappen, rit met de 

brandweerauto met gillende sirene en daarna blussen.

Theater, kindercircus,heel veel knutselen, dans, skaten,

koek versieren en koekjes bakken, daar stond wel steeds

een wachtrij, want we blijven hollanders, gratis eten

gaat er altijd wel in.

Er was ook een stand waar je kon schroeven aan electronica.

Dat vond Joost wel leuk, ieder kind kreeg een werkjas

 aan en ze werden bijgestaan door de (jonge) crew.

Amy liep de hele dag met Sanne rond, m'n achternichtje

is bijna 14 jaar, maar wel een hoofd groter dan Amy.

Volgend jaar ga ik vast en zeker naar Ahoy  met Suzy, het

 franse meisje, ik zal het ook bij Europa kinderhulp aankaarten.

Het parkeren is erg duur, € 11,-- maar de toegang is

billijk,kinderen  € 5,-- en € 1,--voor de begeleider.

Wat ik ook prettig vond,het is voor iedere leeftijd leuk

en de ouders mogen alleen kijken vanaf de hekken.

Je hebt altijd mensen die met knutselen alles voor hun kind 

gaan maken en de mooiste dingen(kraaltjes b.v.)pakken.

Om 5 uur waren we in 't dorp, toen was het even haasten.

Joost met een paar euro's bij de snackbar afgezet.

Bij de chinees nasi besteld en opgehaald, Rick zou met

Joost naar de viswedstrijd gaan, kwart voor 6 heb ik

Joost weer opgepikt, hij had erg zitten tutten, de kroket

heeft hij verder in de auto opgegeten.

Bij de visplaats afgezet, daar was de loting voor welk plekje.

Naar de Spar gereden om de boodschappen op te halen.

Inmiddels had Rick gegeten en ging met de hengels naar de 

viswedstrijd, had er speciaal een gekocht voor Joost.

Ik kon de rest van de nasi opeten, ben daarna naar Alphen

gegaan om het voedsel uit te delen en heb de zonnenbril van 

Amy opgehaald die lag nog in de auto van Ilonka.

Kwam om 7 uur thuis en heb lekker met een nespresso

uit zitten blazen, kan merken dat de leeftijd gaat tellen.

Gelukkig is niet elke dag zo, ik wou schrijven dat ik in

Ahoy veel heb gezeten, maar ik bedenk dat ik ook

heel veel heb gelopen om de kinderen op te zoeken.

Om half 8  stonden Amy en ik weer startklaar om naar

Nibbixwoud af te reizen, het was weer een hartelijk

weerzien met de familie daar.

Het jongste zoontje heeft een museum van oude dingen,

ik zei : "Hoi, museumdirecteur", en moest meteen op z'n

kamer komen kijken, een hele vitrinekast met oude dingen.

Ik had nog een kilogewicht voor hem en twee inktpotjes

met een kroontjespen, dat ruimt weer lekker op bij mij.

Ryan had pas de pen al te pakken, en als hij dat kilo gewicht 

op z'n tenen krijgt, zijn we niet blij.

De achternichtjes hadden elkaar weer gevonden,gezellig

nog even naar de kermis in Hoorn, er werd meteen

afgesproken dat ze het volgend weekend weer komt.

Neef Jan vond het ge heen en weer voor mij een beetje

teveel en bood aan om Amy komende zondag naar 

Mijdrecht te brengen. daar woont de familie van de

oma van Amy. Toch lief van neef Jan.

Vandaag is Samuel er weer om met Joost te spelen.

Vanavond om 7 uur stappen ze in de bus om ergens

in een bos een spel/speurtocht te doen.

Er is een prijs voor wie het mooist verkleed is, ik dacht

om nog iets te maken, ik vond op zolder een grote, zwarte

cape, die was precies goed, ik heb nog een pruik en

schminck, dus i.p.v. naaien kon ik even bloggen