8 mei

8 mei 1931 is de trouwdatum van m'n ouders.Vanaf het eerste moment dat ze elkaar ontmoetten
was er een goede samenwerking tussen die twee mensen. In februari zagen ze elkaar voor de eerste
maal, in mei zijn ze getrouwd, in november is m'n zus geboren. M'n vader werkte op de familieboerderij
"Stoomzicht"in Nieuwkoop bij z'n broers. Hij kreeg slechts kost en inwoning en wat zakgeld, z'n moeder
was weduwe, dus de oudere broers waren de baas. Toen hij trouwde, huurden z'n broers een
boerderijtje voor hem, hij kreeg een paar koeien mee en dat was het dan.

M'n ouders waren niet jong meer, paps was 32  en moeder bijna 25 jaar. Moeder was blij dat ze het huis
uit ging, haar moeder was erg lastig, verschillende verkeringen waren door opoe gecanceld. Mijn moeder
was erg vruchtbaar, elk anderhalf jaar lag er weer een kleintje in de wieg. Ze werden altijd in dankbaarheid
aanvaard, maar tegen m'n schoonzus zei ze eens dat het wel even slikken was, als ze weer zwanger was.
Wij hadden geen televisie, had ze later als excuus.

Door de crisis ging het boerderijtje failliet, en paps moest van z'n broers naar De Kwakel verhuizen.
Dagenlang heeft moeder lopen huilen omdat ze niet in een katholiek dorp wilde wonen. Maar m'n ooms
hadden het geld en waren de baas.Mijn ouders hebben altijd keihard moeten werken, paps werkte naast
z'n eigen spul ook nog als arbeider bij een boer, en moeder had het druk met het groter wordende gezin,
en de moestuin die ze helemaal zelf moest onderhouden. De kinderen moesten ook al heel jong meewerken,
m'n oudste zus was gek op koeien, die hielp altijd buiten, m'n andere zus was graag binnen aan het werk.
Maar als er een grote klus was bij de boer moest iedereen aan de bak.

M'n zus voor de huishouding mocht vanaf dat ze 10 jaar was op maandag thuis blijven om met de was
te helpen, achteraf vond ze dat jammer omdat  maandagmorgen op school de nieuwe lessen behandeld werden.Toen ik kind was in de jaren vijftig, kwam moeder nooit boven op de slaapkamers, m'n zus deed
al het werk. M'n oudste zus ging al heel vroeg bij een boer werken, 's morgens de koeien, 's middags
bij de boerin en 's avonds weer de koeien.

In 1945 werd het tiende kind geboren met dezelfde naam als ik. M'n andere broer en zus en dit kindje
kregen in het voorjaar alle drie kinkhoest. Omdat men vond dat moeder het te druk had met drie zieke
kinderen, moest zusje naar het ziekenhuis, waar eigenlijk toch minder tijd was . 9 maanden oud is het
kindje overleden. Verleden week vertelde m'n zus nog wat een mooi kindje het was toen ze opgebaard lag,
mooie blonde krullen had zij. Annie was toen 12 jaar oud, m'n ouders liepen nooit gearmd, maar toen
op het kerkhof, een buurman droeg het kistje, liep moeder stijf gearmd met paps. Zij zei: "Och Helm.
daar gaat ons kindje".( m'n vader heette Wilhelmus)

Er is geen foto waar m'n zusje echt op staat, wel een foto van moeder met een bundel dekens waar
zusje in ligt, ik denk dat ze dan nog maar een paar maanden oud is.
Na het overlijden van m'n zusje heeft moeder nog een miskraam gehad, zodat er tussen de zus die in 1943
geboren is en m'n broer van 1947 een gat zat van 4 jaar.
Heel irritant, m'n 2 broers en ik werden altijd de drie kleine jongens genoemd. Ik verzette me daar altijd
tevergeefs tegen. Ik heb toch een eigen naam, zei ik altijd. De geschiedenis herhaalt zich, denk ik weleens.

Plantjes kopen

Pauline was vandaag jarig. In navolging van m'n schoonmoeder geef ik de kinderen
altijd een envelop met geld. Dit keer bedacht ik dat het misschien wel leuk was om kruiden
plantjes te kopen. Langs haar huis staan zo'n 30 stenen potten, waarvan de meesten leeg staan.
Had verleden week hier in het dorp bij het tuincentrum al wat gekocht, die had weinig soorten.

Ging ik vanmiddag naar De Bosrand, op de grens Hazerswoude - Alphen aan den Rijn. Er stonden
er genoeg, ook nog in de aanbieding, € 1,29 en 3 voor € 3,69. Zat een jong grietje bij de kassa,
mooi te wezen, sloeg alles apart aan. Het was toch reclame?, vroeg ik. Zij ontkende dat, op dat moment
weet ik het ook niet heel zeker. Bracht ik de plantjes naar de auto, toch weer teruggegaan naar die
afdeling. Toch € 3,69, ik had 22 plantjes, word ik  voor 7  x 20 cent getild. Terug naar het meisje,
zij gelooft mij niet, ondanks dat een andere klant m'n verhaal bevestigt. Roept zij naar een oudere
collega, die heeft eerst geen zin om te komen, maar achter mij staan weer klanten. Komt zij  alsnog,
blijkt dat meisje de potjes heeft gescand, i.p.v. de kaart met aanbiedingen.

Mooi, krijg ik dan m'n 1,40 terug, nee dus, het meisje beweert dat ik vierkante potjes had, i.p.v. ronde.
Ondanks dat ik zeg dat ze allemaal van dezelfde bak komen.
Voor mij hoeft het dan allemaal niet meer, ga niet weer met die doos sjouwen. Het gaat niet om het
geld maar om het principe, het is me al vaker gebeurd bij De Bosrand, toen had ik het te laat door.
Maar het meisje staat erop om mee te lopen en in de auto te kijken. Warempel zeg, toch 22 ronde
potjes, zij had het fout.

.Ik zeg tegen haar dat ik het een rare zaak vind, dat zij mij tot 2 x niet gelooft wat ik zeg. Het antwoord
is zo'n beetje dat klanten niet te vertrouwen zijn. Als er een aanbieding is, moet een klant er op kunnen
vertrouwen dat het in orde is. Wij hoeven het niet na te rekenen. Dan maakt zij nog de domme opmerking
dat de computer het soms  fout heeft. Bij mijn weten kan een computer nog niet denken, als je
de getallen er goed in zet, komen ze er ook goed uit. Liep weer terug met haar naar de winkel, wist ze niet
hoe de uitgang open ging, moesten we via de ingang weer die winkel door. Doei, zei ik, ik heb nog
meer te doen, wie weet hoeveel tijd het me gekost had, die winkel in, en dan de schade nog
uitrekenen. Ik denk dat 22 gedeeld door 3 nog te moeilijk voor haar was. Voorlopig zien ze me daar
niet weer. Ergert u niet, verwondert u slechts.

Parijs III

Sjaak wilde graag wat kleding kopen in Parijs, vrijdagmorgen gingen we bijtijds op weg.
De straat uitgelopen, langs het kerkhof van Montmartre, richting Clichy, daarna linksaf
rue Clichy, richting centrum.

Zagen we deze meneer, met z'n poesjes en het draaiorgeltje, kat in 't bakkie voor ons
Toevallig liepen wij er drie keer langs, al die tijd dezelfde uitdrukking op z'n gezicht, geen
lachje kon er af als we iets in het bakje gooiden en en de katjes aaiden. En draaien zonder
onderbreking, vroeg me af wat hij zou doen als hij naar het toilet moet. Poezen meenemen?

We gingen binnen bij Lafayette pour hommes, zag de naam Brummel staan, was vroeger
ook in de Hallen, Sjaak kocht er vaak. Brummel 5' verdieping stond er, kwamen boven met
de roltrap, gingen meteen weer naar beneden. Het eerste jasje (lullig model) wat we zagen was
€ 1175,-- en er liepen ongeveer 3 verkopers werkeloos rond.
C & A was vlakbij, ik dacht als hij maar niet weer een zwart jasje koopt, Sjaak is gek op zwart,
en lila, rose, paars en donkerrood mag ook, als het maar geen ruiten of strepen zijn. Kon m'n
ogen niet geloven, hij kocht een leverkleurig jasje. Kun je zoiets niet in Alphen a/d Rijn kopen,
nee ik ben later nog wezen kijken, daar hangen ze niet.

Zoon met de kleine Jim.

Charlotte zag je de eerste weken alleen maar slapen,  ze wordt nu steeds kijkeriger.

In de draagzak of in de kinderwagen, Jim geniet en z'n ouders ook.

We liepen met z'n allen vlakbij de Seine, er was een demonstratie.

Veel politie op de been.

Voor het museum van d'Orsay, even allemaal op de foto.Vorig jaar waren Rick en Marleen
er ook bij, we misten ze wel. Hadden even nog gedacht dat ze ook in Parijs zouden zijn,
voor de grap.Zou wel een dure grap zijn, even overkomen uit Nieuw-Zeeland.

Sjaak en ik zijn het museum in geweest, waren erg nieuwsgierig naar de binnenkant, het
was vroeger een station. Prachtig is het van binnen.

  Een dwars doorsnede van een maquette van de Parijse opera.

Hier zat een heel gezin even uit te rusten, ik dacht bij mezelf dat is vast een moeder met
hoogbegaafde kinderen. Toen ik weer thuis was heb ik op haar blog gekeken, maar nee
ze kon het niet zijn. Ze zat ziek te wezen  in Belgie.

Spreekt voor zich.

Dit is het grasveld bij het Louvre, in september 1981 waren Sjaak en ik voor de tweede
keer in Parijs, we hadden onze jongste dochter bij ons, die toen 6 weken oud was, net zoals
Charlotte nu.Op dit grasveld hebben we toen heerlijk uitgerust en kon ik haar voeden.

 

Bij het Louvre is een mooie vijver met zitjes, jammer dat het weer tijdens onze trip niet
geweldig was. Normaal bij mooi weer zijn alle stoelen bezet.

Deze mooie woningen zijn de afgelopen jaren helemaal opgeknapt, ik vraag me  dan
wel eens af, wie zullen hier wonen? Het zal een kapitaal kosten zoiets te kopen of te huren.
Zullen het grote appartementen zijn? Oud geld, nieuwe rijken of goedbetaalde ambtenaren?

Bij dit reisje waren twee jonge baby's, afgezien het tochtje naar d'Orsay zijn we meest in de
buurt van Montmartre gebleven, zodat we zo nu en dan  gezamelijk konden eten, of iets drinken.
Op onze kamer muur heeft Rob in 1995 rue Norvin geschilderd, met de Sacre Coeur op de
achtergrond, sindsdien heet Rue Norvin  "Ons straatje". We gaan ook altijd even kijken, Sjaak
maakt dan weer een foto, 't is onze traditie
Deze boom had ik nooit eerder gezien, aan de voet van de boom was een hele grote spiegel
geplaatst, wat een heel mooi effect geeft als je naar beneden kijkt.

Vlakbij rue Norvin was een leuk parkje, duifjes zaten achter elkaar aan.

 Ook in die straat, een origineel beeld.

Zaterdagmiddag zijn Sjaak en ik met de metro naar de Montparnasse gegaan, een nichtje
van me wilde graag oorbellen hebben met de eiffeltoren eraan, die hebben we daar gekocht.
Terug zijn we gaan lopen, in rue Clichy had ik vrijdag een leuk kussen gezien met net zulke
konijnen erop als Sjaak heeft, maar helaas het was er niet meer.
Bij place de Clichy stopten we even voor een espresso, Kwam er weer een demonstratie voorbij,
Somaliers tegen president Sarkozy. Vond het indrukwekkend.

Veel politie op de been, vind die franse politie altijd erg gediciplineerd, pakken zijn mooier
dan die apenpakkies bij ons.

's Avonds vierde Sjaak alvast z'n verjaardag, hij deed niet meer zo gek als verleden jaar.
Toen danste hij bij de Griek op tafel, was heel leuk trouwens.

De kindjes gedroegen zich voorbeeldig.

Aan de overkant van het restaurant was een biologische winkel, Olga scoorde een mooie
bloemkool, bleekselderij en een courgette, wat kijkt ze blij.

Zondag om een uur of 11 zijn we weer naar huis gereden, we reden vlakbij de belgische grens,
kwam Sjaak tot de ontdekking dat z'n reservebril nog in het hotel lag. Gelukkig waren Olga en Joep
nog maar net de stad uit, keerden weerom en hebben de bril opgehaald.

Om 5 uur kwamen we thuis, en om 9 uur stond ik lekker met het smartlappenkoor te zingen in
de Veen, wegens Koninginnennach.
Van 30 april heb ik weinig  meegekregen, achter in m'n tuintje staan werken en ook in huis
het een en ander gedaan, 2 mei was Sjaak dus echt jarig en moest ik de boel aan kant hebben.

Parijs II

Donderdagmorgen 26 april stonden we om 6 uur bij oudste dochter en schoonzoon voor de deur.
Op weg naar  Parijs en baby Charlotte reisde ook mee, Ryan was  gaan logeren in Gouda.
Om 8 uur waren we bij V.alk in N.azareth in Belgie, jongste dochter en schoonzoon
waren daar  woensdagavond al neergestreken.
Na de koffie met appeltaart trokken we verder naar de lichtstad.

We hadden 3 kamers gehuurd in hotel Roma, in  rue Calauncourt, aan wat wij de achterkant
van de Sacre Coeur noemen, richting vlooienmarkt.  Sjaak en ik hadden een kamer  die
uitzag op de straat erachter, doet er niet toe hoe die straat heet, ben daar niet geweest.
Oudste zoon en schoondochter logeerden met Jim in een appartement aan de voorkant
van de Sacre Coeur, vlakbij de Clichy.

Op de hoek van die straat waarop we uitkeken was een gezellig terras, tot 's avonds laat
hoorde je de mensen kletsen.

Verderop zagen we het dak van Gare du Nord, of Gare de l'Est, het is me om het even.

Leuke balkons met beplanting.

Nog meer beplanting.

Zo'n mooie kamer hadden we nimmer, irissen op de muur, afgekeken van Vincent.

Doorkijkje in het trappenhuis.

Onze kamerdeur, rechts.

Mooie gordijnen, de sprei zag er net zo uit, lag slechts de eerste dag op ons bed, daarna
in de kast, mocht niet te hard slijten.

De muur naar de badkamer, alleen de bovenste twee lagen  waren zo mooi geschilderd.

De 4 onderste verdiepingen waren niet zo mooi.

Parijs

Sjaak kan er geen genoeg van krijgen, het straatje ging weer op de foto.

Vriendinnen

Soms hoor je weleens verhalen over vriendinnen. Leuk, denk ik dan, waarom heb ik dat niet?
Verleden jaar gevraagd aan die tarot mevrouw, waarom heb ik zulke vriendinnen? Het antwoord
ligt altijd in de vraag besloten, in dit geval is dat sprokkelvrouw is graag baas over eigen tijd.
Het lijkt zo leuk elke keer een vriendin aan de deur die samen iets leuks wilt doen. Maar op den
duur benauwt zoiets mij. Verleden week hebben we met het koor 2 middagen in een studio
doorgebracht om de cd op te nemen. Allemaal leuke lieve mensen, veel pauze's, kletsen enz.,
ik was blij dat het afgelopen was, een groep ging daarna met elkaar naar een restaurant, wij waren
blij dat we naar huis konden.

De vriendin waarmee ik naar de zang ga, vertelt weinig over zichzelf, behalve dan over de buren
waarmee ze constant in de clinch ligt. Wel vraagt ze mij het hemd van de gat, ik vertel haar lang niet
alles, want anders komt ze er steeds op terug. Ik vertel haar dus niet dat ik weleens blog. Als ze bij
mij in de auto stapt weet ze feilloos of ik die rok, broek of jurk weleens eerder aangehad heeft.
Altijd die vraag heb je weer  iets nieuws of komt het uit je creatiekast?  Zeg haar dat ze blijkbaar
een hele boekhouding in haar hoofd heeft van mijn kledingkast Ik kan wel alles tegen haar zeggen, doe
het altijd met veel gelach, dan is het niet zo zwaar. Dan denk ik weleens, wat wil ik nu, iemand die
aandacht voor mij heeft en ik accepteer dat niet. Maar het gevoel is dat zij mijn identiteit overneemt.
Als ik weleens een mening heb ergens over, is steevast het antwoord: "Ja, ik zat er net aan te denken,
wat jij nu zegt dat vind ik ook". Terwijl het soms iets is waar we het nog helemaal niet over hebben
gehad. Maar toch hebben we het leuk samen, die 20 minuten in de auto lachen we heel wat af.

Heb vriendinnen van de lagere school, de ene klept constant over zichzelf, dochters of kleinzoons.
Op een bepaald moment vraagt ze naar m'n oudste dochter, omdat die het  qua leeftijd het
dichtst bij haar dochters aan zit, maar dan word ik stug, dan denk ik, lul jij maar door, dat wil je toch.
Heb nog een vriendin die ik zolang ken, lief mens,klikt het altijd mee, zie ik alleen 3 x in het jaar met
onze verjaardagen, ze woont  een paar kilometer bij mij vandaan, een zeldzame keer ga ik bij haar aan.
Om die reden waarschijnlijk dat ik haar niet wil storen, en als we elkaar vaker zien ( zo realistisch
ben ik nu ook wel) hebben we waarschijnlijk toch niet zoveel gemeenschappelijks.

Dan heb ik een vriendin, waar bij ik alles kan vertellen, ze zal het nooit aan iemand door vertellen.
Maar zelf heeft zij zoveel problemen, zij heeft  een dochter zonder een echte relatie, een zoon met echtgenote + 2 kleinkinderen. Die dochter geeft zoveel problemen, zodat haar broer niets meer
met z'n zus te maken wilt hebben. Dat geeft zoveel spanningen bij m'n vriendin, als zus er is, komt
broer niet, en als broer er is mag zus niet komen. Vandaag was zij jarig, ik mocht wel komen, maar
verder vierde ze het niet omdat zij geen zin had in die ruzie's. Was ik 5 minuten binnen kwam zoon
aan met vrouw en kinderen, meteen een andere sfeer, vriendin gaat helemaal op in de kleinkinderen.
Zoon en en vrouw negeerden mij enigszins omdat zij vinden dat zij meer recht op haar aandacht hebben.
Ben zo lang gebleven als fatsoenlijk was, en ga eerdaags met vriendin een dag op stap naar
Gelderland, dat is wel zo leuk.

Toen ik thuiskwam was het prachtig weer, ik zag een man in de zon zitten met ontblote borst.
Zelf heb ik daar geen geduld voor, krijg hoofdpijn en word misselijk.Ga wel een keer naar de Langevelderslag en dan lopend naar Zandvoort, dat is echt super.
Over een uurtje gaan we naar zus in Aalsmeer die jarig is.

Ons kleine hondje heeft weer diaree, opvallend is dat hij dat de vorige keer ook had na de inenting.
Heb weer rijst met kip gekookt, hopelijk is het dan snel weer over. Komende week gaat hij een
paar dagen logeren bij het gezin waar hij de eerste 8 weken van z'n leven heeft gewoond.

Had al afgesloten, bedacht dat ik nog iets moest schrijven over een z.g. vriendin, dus iemand
waarvan ik dacht dat ik ze kon. Had haar verleden jaar geholpen met een ex huurder, zij was zo
boos op hem, maar was ook bang voor hem. Toen hij wegging met z'n laatste spullen zei ik snel
tegen haar dat ze het zakelijk moest houden. Toch schold ze hem nog even uit. Zij is schilderes,
en zou nog iets maken voor de kwekerij, na het voorval hoorde ik niets meer van haar, geen
praatje of bedankje. Na een maand belde ik haar of zij nog aan die opdracht had gedacht, anders
hoefde het niet meer. Heeft zij snel iets gemaakt, kwam het brengen, was eigenlijk prutswerk.
Zoon zei dat hij het wel aardig vond, misschien uit beleefdheid, ik zei niet zoveel. Zij nam het
weer mee terug om het te digitaliseren.

Begon zij weer over het voorval, die huurder eiste z'n borgsom terug, die zij had ingehouden.
Tegen mij had zij verteld dat zij z'n kamer helemaal had opgeknapt omdat er de volgende dag
een nieuwe huurder kwam. Zijn kleding had zij een verdieping lager neergelegd in een kamer.
Zei ik tegen haar dat zij beter dat geld kon teruggeven, omdat zij helemaal niet op die kamer had
mogen komen zolang hij nog huurder was. Zij had nog een paar dagen moeten wachten om
het te verhuren.

Een paar weken later kreeg ik toch een brief op poten van haar. Eerst wel een bedankje dat ik haar
zo goed had geholpen. Maar daarna kreeg ik ze van onder uit de zak. Wie had mij verteld dat zij
op die kamer was geweest, en hoe durfde ik haar te zeggen dat ze het zakelijk moest houden.Ik hoefde
haar niet te kapittelen. Waarschijnlijk had zij een verhouding gehad met die 15 jaar jongere huurder.
Want ze vertelde dat 17 maanden lang de Heilige Geest in haar huis had vertoefd. Maar de duivel had
zich  erin gemengd in de vorm van de ouders van die man. Doordat die vader z'n kind jarenlang
misbruikt had (geestelijk of lichamelijk, dat schreef ze niet) was hij een slecht mens geworden.
En die ouders, die toevallig in ons dorp wonen gebruikten sprokkelvrouw om haar zwart te maken.

Ik zie die mensen haast nooit, en dan is het even gedag uit de verte als ik ze bij de spar zie.
Ze schreef ook dat ik het schilderij niet hoefde te betalen, lachen want ik heb het knoeiwerk nooit
meer terug gehad van haar. Sjaak zei dat ik haar moest negeren, ik heb ze een briefje terug
geschreven dat ik alle informatie alleen van haar had en van niemand anders, gewoon geschreven
zonder poespas. Kreeg ik daarna een excuusbriefje dat ze door het hele voorval een beetje
paranoia was en dat ze gauw langs kwam, nu een half jaar later gelukkig nog niet gebeurd.
Wij zitten duidelijk niet op dezelfde golflengte, waarschijnlijk heeft ze met de nieuwe huurder
ook een verhouding, en ze strooide net zoals in de eerste brief met een zooi bijbelteksten.
De Heilige Geest woont volgens haar schrijven nog steeds in haar huis, waarvan akte.  

Week 15/16

Ben de laatste weken erg druk geweest met pakketten maken.
Probeer het een beetje af te bouwen, er blijft weinig tijd over voor andere zaken.
Heb nu contact met verzamelpunt zaandam, dat is een groep jonge vrouwen die via hyves
ook pakketten het land doorsturen. Hun pand is onlangs afgebrand, ze versturen nu vanuit
hun woonhuis. Het lijkt wel een beetje op wat ik doe. Ik krijg hier in het dorp ook veel
spullen die ik weer doorstuur naar gezinnen die het kunnen gebruiken, maar het uitzoeken kost
veel tijd, bovendien haal ik steeds de maten door elkaar. Heb ik een doos gevuld, weet ik niet
meer wat erin zit, alles er uit, dan alles er weer in, je wilt niet weten hoe het er dan uitziet, netjes
opvouwen is er niet bij.

Heb deze week 5 pakketten opgestuurd, verleden week 6, er staan er nog 4 in de wacht, volgende
week ga ik naar Tiel, langs 3 gezinnen die in het najaar ook kleding en speelgoed hebben gehad.
Vandaag zou ik samen met Pauline naar een lezing gaan van Hans Moolenburgh in De Meern.
Pauline had Charlotte meegenomen, zodat de voeding ook door kon gaan. De baby drinkt moeilijk
uit een flesje, afgelopen week is de tongriem doorgeknipt, die was tekort. Nu is zij dus goed van
de tongriem gesneden. Ik had ze allebei afgezet bij het gebouw en ben doorgereden naar Maarssen
om  2 pakketten af te leveren, toen ik terugkwam was de lezing al een eind gevorderd, maar dat
gaf niet, ik heb ook het boek van hem gelezen "Op je gezondheid" waarin het hele verhaal staat hoe
gevaarlijk al die inentingen zijn bij jonge kinderen.

Ik vond het leuk om die man in levende lijve te zien, hij is al 87 jaar en nog steeds gedreven. Toen
jaren geleden de fluorering in het drinkwater op gang kwam heeft hij daar tegen ook aktie gevoerd.
Veel autisme en adhd en andere gezondheidsproblemen zijn terug te voeren  naar de inentingen.
Het mag allemaal niet gezegd worden, de medicijn industrie is machtig. Ik kreeg net een berichtje
van iemand waar ik een pakket naar toe had gestuurd, haar dochter heeft nog steeds negatieve
effecten veroorzaakt door de mexicaanse griepprik. Het kind zit nu in de medische molen, wordt er
weer aan verdiend. Een homeopathische arts kan de effecten van entingen ontstoren, over het
algemeen is dat goedkoper dan het regulier circuit, alleen moet je het vaak zelf betalen.

Pas ging ik naar de apotheek om een paar doosjes paracetamol te halen voor de medicijnkast
van de kwekerij, kreeg ik een hele preek dat ik niet zomaar zoveel in huis moest halen. Ja dat merk
kost geen drol, daar verdienen ze niets aan. Maar als ik met een recept sta voor een spierverslapper
(die ik altijd verscheur als de huisarts mij die meegeeft, maar ik had er pas 1 voor m'n schoonmoeder)
krijg ik dat zomaar mee, plus een beschermer voor de maag,(kun je nagaan wat een troep dat is)
en dan nog het verhaal dat je van die maagbeschermer hoofdpijn kunt krijgen. Hoelang accepteren
wij dat nog.?

Nou ja, het was in ieder geval een boeiende middag, Moolenburgh voerde samen met z'n vrouw
nog een leuk toneelstukje op. Grappig eigenlijk, die man was vroeger in Bloemendaal de huisarts
van de mevrouw waar ik zo om de 3 maanden kom om mij door te laten meten.
Na de eenakter kwam er een mevrouw die de website www.vaccinvrij.nl introduceerde, en de
mensen in de zaal konden vragen stellen en ervaringen doorgeven. Het bleek dat moeders vaak
geen voorstander zijn van enten, maar de vaders wel, hoewel dat ook wel verandert. De site van
wijlen Tinus Smits www.tinussmits.nl geeft ook informatie.

Ben deze week 2 maal met de kleine man naar het vogelpark geweest. Maandag had ik hem
opgehaald bij de peuterschool en meteen doorgegaan naar A..vifauna. Wat een verrassing, toen
we daar kwamen zagen we m'n jongste dochter die consequent Thea wordt genoemd door
het neefje. Zij werkt vaak 's avonds nog lang door met het maken van voorbeelden, foto's en
flyers en gaat dan tussendoor even naar de vogeltjes om bij te komen. Met z'n drieen zijn we
door het park gegaan, de aasgier, uil, papagaai en de parkiet zijn favoriet. Na afloop bij het
Cubaanse cafe koffie gedronken en onze boterham gegeten.

Toen ik hem ophaalde bij de peuterschool werd ik door die mutsen weer oma genoemd. Waarom
moet iedereen boven de vijftig  nou oma heten? Ik heb al 63 jaar een eigen naam, die ik vroeger
eigenlijk helemaal niet mooi vond, maar het is wel m'n eigen naam. Toen ik de hobbyclub nog
had mochten die kinderen van 3 tot 13 jaar me altijd bij m'n voornaam noemen. Zei ik tegen
Pauline dat ik hem donderdag wel op wilde halen, maar dat ze mij dan mevrouw ....... moesten
noemen. Nou daar konden ze niet aan beginnen, als ze al die namen ook nog moesten onthouden.
Wat dat betreft zijn ze bij het kinderdagverblijf wat beleefder. Dus werd ik donderdag nogal
koeltjes begroet met een vaag "daag".Wat mij betreft beter dan iedereen op die oma hoop gooien.