Vriendinnen

Soms hoor je weleens verhalen over vriendinnen. Leuk, denk ik dan, waarom heb ik dat niet?
Verleden jaar gevraagd aan die tarot mevrouw, waarom heb ik zulke vriendinnen? Het antwoord
ligt altijd in de vraag besloten, in dit geval is dat sprokkelvrouw is graag baas over eigen tijd.
Het lijkt zo leuk elke keer een vriendin aan de deur die samen iets leuks wilt doen. Maar op den
duur benauwt zoiets mij. Verleden week hebben we met het koor 2 middagen in een studio
doorgebracht om de cd op te nemen. Allemaal leuke lieve mensen, veel pauze's, kletsen enz.,
ik was blij dat het afgelopen was, een groep ging daarna met elkaar naar een restaurant, wij waren
blij dat we naar huis konden.

De vriendin waarmee ik naar de zang ga, vertelt weinig over zichzelf, behalve dan over de buren
waarmee ze constant in de clinch ligt. Wel vraagt ze mij het hemd van de gat, ik vertel haar lang niet
alles, want anders komt ze er steeds op terug. Ik vertel haar dus niet dat ik weleens blog. Als ze bij
mij in de auto stapt weet ze feilloos of ik die rok, broek of jurk weleens eerder aangehad heeft.
Altijd die vraag heb je weer  iets nieuws of komt het uit je creatiekast?  Zeg haar dat ze blijkbaar
een hele boekhouding in haar hoofd heeft van mijn kledingkast Ik kan wel alles tegen haar zeggen, doe
het altijd met veel gelach, dan is het niet zo zwaar. Dan denk ik weleens, wat wil ik nu, iemand die
aandacht voor mij heeft en ik accepteer dat niet. Maar het gevoel is dat zij mijn identiteit overneemt.
Als ik weleens een mening heb ergens over, is steevast het antwoord: "Ja, ik zat er net aan te denken,
wat jij nu zegt dat vind ik ook". Terwijl het soms iets is waar we het nog helemaal niet over hebben
gehad. Maar toch hebben we het leuk samen, die 20 minuten in de auto lachen we heel wat af.

Heb vriendinnen van de lagere school, de ene klept constant over zichzelf, dochters of kleinzoons.
Op een bepaald moment vraagt ze naar m'n oudste dochter, omdat die het  qua leeftijd het
dichtst bij haar dochters aan zit, maar dan word ik stug, dan denk ik, lul jij maar door, dat wil je toch.
Heb nog een vriendin die ik zolang ken, lief mens,klikt het altijd mee, zie ik alleen 3 x in het jaar met
onze verjaardagen, ze woont  een paar kilometer bij mij vandaan, een zeldzame keer ga ik bij haar aan.
Om die reden waarschijnlijk dat ik haar niet wil storen, en als we elkaar vaker zien ( zo realistisch
ben ik nu ook wel) hebben we waarschijnlijk toch niet zoveel gemeenschappelijks.

Dan heb ik een vriendin, waar bij ik alles kan vertellen, ze zal het nooit aan iemand door vertellen.
Maar zelf heeft zij zoveel problemen, zij heeft  een dochter zonder een echte relatie, een zoon met echtgenote + 2 kleinkinderen. Die dochter geeft zoveel problemen, zodat haar broer niets meer
met z'n zus te maken wilt hebben. Dat geeft zoveel spanningen bij m'n vriendin, als zus er is, komt
broer niet, en als broer er is mag zus niet komen. Vandaag was zij jarig, ik mocht wel komen, maar
verder vierde ze het niet omdat zij geen zin had in die ruzie's. Was ik 5 minuten binnen kwam zoon
aan met vrouw en kinderen, meteen een andere sfeer, vriendin gaat helemaal op in de kleinkinderen.
Zoon en en vrouw negeerden mij enigszins omdat zij vinden dat zij meer recht op haar aandacht hebben.
Ben zo lang gebleven als fatsoenlijk was, en ga eerdaags met vriendin een dag op stap naar
Gelderland, dat is wel zo leuk.

Toen ik thuiskwam was het prachtig weer, ik zag een man in de zon zitten met ontblote borst.
Zelf heb ik daar geen geduld voor, krijg hoofdpijn en word misselijk.Ga wel een keer naar de Langevelderslag en dan lopend naar Zandvoort, dat is echt super.
Over een uurtje gaan we naar zus in Aalsmeer die jarig is.

Ons kleine hondje heeft weer diaree, opvallend is dat hij dat de vorige keer ook had na de inenting.
Heb weer rijst met kip gekookt, hopelijk is het dan snel weer over. Komende week gaat hij een
paar dagen logeren bij het gezin waar hij de eerste 8 weken van z'n leven heeft gewoond.

Had al afgesloten, bedacht dat ik nog iets moest schrijven over een z.g. vriendin, dus iemand
waarvan ik dacht dat ik ze kon. Had haar verleden jaar geholpen met een ex huurder, zij was zo
boos op hem, maar was ook bang voor hem. Toen hij wegging met z'n laatste spullen zei ik snel
tegen haar dat ze het zakelijk moest houden. Toch schold ze hem nog even uit. Zij is schilderes,
en zou nog iets maken voor de kwekerij, na het voorval hoorde ik niets meer van haar, geen
praatje of bedankje. Na een maand belde ik haar of zij nog aan die opdracht had gedacht, anders
hoefde het niet meer. Heeft zij snel iets gemaakt, kwam het brengen, was eigenlijk prutswerk.
Zoon zei dat hij het wel aardig vond, misschien uit beleefdheid, ik zei niet zoveel. Zij nam het
weer mee terug om het te digitaliseren.

Begon zij weer over het voorval, die huurder eiste z'n borgsom terug, die zij had ingehouden.
Tegen mij had zij verteld dat zij z'n kamer helemaal had opgeknapt omdat er de volgende dag
een nieuwe huurder kwam. Zijn kleding had zij een verdieping lager neergelegd in een kamer.
Zei ik tegen haar dat zij beter dat geld kon teruggeven, omdat zij helemaal niet op die kamer had
mogen komen zolang hij nog huurder was. Zij had nog een paar dagen moeten wachten om
het te verhuren.

Een paar weken later kreeg ik toch een brief op poten van haar. Eerst wel een bedankje dat ik haar
zo goed had geholpen. Maar daarna kreeg ik ze van onder uit de zak. Wie had mij verteld dat zij
op die kamer was geweest, en hoe durfde ik haar te zeggen dat ze het zakelijk moest houden.Ik hoefde
haar niet te kapittelen. Waarschijnlijk had zij een verhouding gehad met die 15 jaar jongere huurder.
Want ze vertelde dat 17 maanden lang de Heilige Geest in haar huis had vertoefd. Maar de duivel had
zich  erin gemengd in de vorm van de ouders van die man. Doordat die vader z'n kind jarenlang
misbruikt had (geestelijk of lichamelijk, dat schreef ze niet) was hij een slecht mens geworden.
En die ouders, die toevallig in ons dorp wonen gebruikten sprokkelvrouw om haar zwart te maken.

Ik zie die mensen haast nooit, en dan is het even gedag uit de verte als ik ze bij de spar zie.
Ze schreef ook dat ik het schilderij niet hoefde te betalen, lachen want ik heb het knoeiwerk nooit
meer terug gehad van haar. Sjaak zei dat ik haar moest negeren, ik heb ze een briefje terug
geschreven dat ik alle informatie alleen van haar had en van niemand anders, gewoon geschreven
zonder poespas. Kreeg ik daarna een excuusbriefje dat ze door het hele voorval een beetje
paranoia was en dat ze gauw langs kwam, nu een half jaar later gelukkig nog niet gebeurd.
Wij zitten duidelijk niet op dezelfde golflengte, waarschijnlijk heeft ze met de nieuwe huurder
ook een verhouding, en ze strooide net zoals in de eerste brief met een zooi bijbelteksten.
De Heilige Geest woont volgens haar schrijven nog steeds in haar huis, waarvan akte.