Personeelsfeestje

Vrijdagavond 30 maart hadden we op de kwekerij een feestje, georganiseerd door  de
personeelsvereniging. Vrijdagmorgen gingen Sjaak en ik in het groene busje op weg naar
De Kwakel om de spelletjes op te halen. 13 stuks, zoals een haakse sjoelbak, minigolf
spiegelschrijven, ballen gooien, dokter bibber e.a. Toen we de bus ingeladen hadden zijn we
bij m'n broer en schoonzus aan de Achterweg aangeschoven, voor de verjaardag van broer Gert.

's Middags ben ik een uurtje gaan werken bij de weggeef, het eerste uur is het altijd erg druk.
Daarna weer naar de kwekerij, Sjaak had de hal helemaal opgeruimd. Heb spellen uitgeladen en
op z'n plek gezet samen met m'n 2 collega's waar mee ik het organiseerde. Om half 7 kwam iedereen,
we hebben in de kantine met elkaar gegeten, kipsate en salade's en voor de kinderen frites.

Daarna allemaal aan de spelletjes, er waren 5 groepjes van 4 personen.

Aan het eind werden de punten geteld, Olga had de derde prijs, dochtertje van Asha had
de tweede prijs en het zoontje van Sandra de eerste prijs + de wisselbeker. Het jongere
dochtertje van Asha was verdrietig omdat zij geen prijs had, gaf ik haar de mooie hoela-hoep,
hier gedemonstreerd door collega , was zij ook weer blij. Dit was een mooie afsluiting voor
een week die heel onprettig was.


Een jaar geleden werd ik door een instantie benaderd of wij stage wilden bieden aan een
autistische jongen, elke woensdagmorgen kwam hij bij ons werken, laat ik hem voort het gemak
maar even Eb noemen.. Eerst werkte ik met hem op, later hield Tinus hem vaak aan de gang.
Het leek mij een goede ( particuliere) organisatie, niet zo bureaucratisch dacht ik. In de zomer
vroeg ik of ze voor mij mischien mensen hadden om de kantine te beheren, begon ze meteen
over Eb, leek mij niet zo geschikt, ik dacht dat hij niet kon loslopen = moet een baas dicht achter
zich hebben. Zij wuifde dat weg want hij kon zo goed schoonmaken. Ik, sul, geloofde dat, zij had
er immers voor geleerd, en zij hadden hem al 3 jaar onder de hoede, dan ken je zo iemand toch.

Maar het duurde maar en duurde maar, uiteindelijk 1 december kreeg ik voor 4 dagen hulp, terwijl
ik steeds gedacht had voor 5 dagen. Omdat er al zoveel tijd in was gestoken, accepteerde ik het.
Eb kreeg van ons een vast contract, maandagmiddag in de produktie, dinsdag en donderdagmorgen
kantinewerk en schoonmaken. Voor de maandag en woensdagmorgen kwam een meisje, Jenny
stagelopen. De mensen van de organisatie zouden de jongelui helemaal inwerken, maar in de
praktijk zijn ze maar 1 keer geweest.

Maandagmiddag 5 maart waren we in Gent, werd er gebeld vanuit de kwekerij, of ik Eb toestemming
had gegeven om een paar rolletjes plastic mee te geven, nee dus. Volgens de dames die er vlak bij
werkten had hij ze in z'n rugzak gestopt, ook was hij lang in de fitness ruimte geweest, waar veel
spullen staan die ik weer weggeef. Had hij een hele tas met bestek buiten gezet, en mee naar huis
genomen. Heb de andere dag met hem gepraat, ontkende aanvankelijk, moest toch toegeven. Heeft
spullen weer teruggebracht Ik dacht hij is nog jong, kan z'n leven nog beteren, wilde hem niet
aan de schandpaal nagelen. Sprak met hem af dat ik elke keer z'n rugzak
en fietstas zou controleren.

Bleek later dat collega's ook geld hadden gemist, heb me voor de groep verontschuldigd dat ik er
te licht over had gedacht. Snapte het niet erg dat mensen geld in de kantine laten liggen terwijl er
lockerkastjes met sleutels zijn. Bij Eb op z'n gemoed gewerkt dat hij niet terug gebracht had,wat
niet bewezen kon worden.Toen heeft hij z'n spijt betuigd voor de groep en het geld op de cent
terug betaald aan de collega's. Hij heeft het ook aan het stagemeisje verteld, die schrok er zo
van en zij heeft het aan de organisatie verteld.

Die mensen geloofden haar niet, gingen mij bellen, ik was bij de boekhouder, niet bereikbaar dus.
En geloof het of niet, in plaats dat ze het aan Eb gaan vragen of het waar is wat Jenny zei, gingen ze
Pauline bellen die net 3 dagen geleden bevallen was. Pauline zag 10 gemiste oproepen staan, dus
nam de 11"  keer maar op. Halve zolen, beroepen zich op hun pedagogische kwaliteiten.

De andere dag gesprek gehad met leidinggevende, Eb werd 2 weken geschorst bij de organisatie,
en ik zou hem ontslaan, zei dat ik aangifte moest doen, uiteindelijk zwichtte ik omdat ik dacht dat
zij het ook zouden doen. Maandag daarna kwam een leidinggevende met Jenny mee, zogenaamd
om het meisje te helpen, die bang was dat zij er ook op aangekeken werd. Dat mens hield een
praatje voor de groep, maar uiteindelijk om het eigen straatje schoon te vegen. Ik vroeg of ze al
aangifte hadden gedaan, was niet zo. Omdat Jenny een beetje uitgekeken was op het kantine werk
hebben we samen de toiletten schoongemaakt, zodat zij tijd had om in de planten te werken.
Wat was dat meisje blij, ik zei dat ze voortaan niet zoveel hoefde te poetsen maar ook
kwekerij werk mocht doen.

Ik had het die week zo ontzettend druk, elke keer telefoontjes van die lui, Wannes was aan de
poeperij, elke keer bench verschonen, hondje knuffelen. M'n keuken zou woensdag verbouwd
worden, dus helemaal leeghalen. Kreeg ik dinsdag een sms of ik al aangifte had gedaan, ik terug
dat ik er vanaf zag. Ja doei, ik had het vreselijk druk, zij deden het ook niet maar wel steeds
mij van het werk houden met hun telefoontjes, plus dat ik ook de kantine zelf moest doen.
10 minuten later stond de direkteur en een leidinggevende onaangekondigd op m'n (prive) erf.
Hij met een zonnebril op, had niet eens het fatsoen om hem af te zetten. Nou ik kreeg ze onder
uit de zak, alle ouders waren ingelicht dat ik aangifte zou doen, nu deed ik het opeens niet.

Het was niet hun taak, ik was werkgever, het was m'n plicht ook jegens m'n andere medewerkers.
Nu gingen ze toch zelf aangifte doen, zou politie naar me toesturen. En ik was niet geschikt om
het meisje goed te begeleiden, dus die kwam ook niet meer. Dan zet ik m'n vraagtekens bij hun
begeleiding, toen Eb met die gestolen tas met bestek thuis kwam, zei hij dat hij dat voor  € 5,--
gekocht had via M..arktplaats, wordt niet gecontroleerd, ook niet toen de tas de dag erna weer
teruggebracht was bij mij. Als mensen bij mij werken of stage lopen hoef ik ze niet de hele dag
achter hun kont aan te lopen, dat was Jenny ook helemaal met me eens. Ik weet m'n werk toch
zei ze. Een meisje van 17 jaar, autistisch en een schat van een kind. Ik denk dat haar ontwikke-
ling bij ons ook te snel voor hun ging. Zolang ze zogenaamd hulpbehoevend zijn, kunnen ze
vangen, wat dat betreft kunnen ze met Eb weer jaren vooruit.Ik begrijp ook best wel dat zij
pissig waren op mij omdat ik de diefstal niet had gemeld, maar ik dacht eerst dat het alleen
om een beetje rommel van mij ging en had ik hem beloofd dat ik het niet aan de grote klok
zou hangen. Maar had ik het meteen gemeld dan zouden m'n collega's hun geld niet teruggekregen
hebben, hij zou het glashard ontkend hebben. Maar omdat de mensen bij ons hem negeerden,
en hij bang was voor de organisatie kwam hij zelf met geld over de brug.


Heb  het meisje later gebeld, zij was zo verdrietig dat ze niet meer mocht komen, het is ook de
wereld op z'n kop, jongen steelt, meisje wordt gestraft. Het is jammer dat zij niet bij ons in de
buurt woont, ik had ze zo aan kunnen nemen in de kwekerij. Van Eb vind ik het ook heel jammer,
als hij zin had, kon hij goed werken.Dan zei ik tegen hem van 11 tot 12 uur mag je bij Tinus
noten op een plankje schroeven. Ging hij nog harder werken, had hij tijd over, ging hij bij m'n
spullen lopen struinen, als ik er niet was. Anderen zagen het wel, maar dan had hij het
smoesje dat hij opdracht had van mij. Jammer van die knul, hij is weer terug bij af.

Woensdag 28 maart  is m'n keuken verbouwd, als hij helemaal is afgewerkt maak ik foto's.
29 maart had ik zussendag bij zus Annie in Aalmeer, had het wel druk maar afspraak is
afspraak. Zaten we om half 1 aan de borrel zegt m'n schoonzus opeens: "Ik word niet goed,
ik moet wat eten". (zij is diabeet) Eten gepakt, moest ze eerst naar het toilet, spugen ging niet,
klein stukje brood, ze zag er vreselijk uit, lijbleek, moeten we iemand bellen, hoefde niet.
Ze zakte helemaal weg, hebben 112 gebeld, kwamen meteen, konden niets vinden, toen
ze haar medicijnpaspoort zagen zeiden ze dat ze geen alcohol moest drinken, de lever
heeft teveel werk om dat af te breken. Toen ze weg wilden gaan, kreeg ze weer een flauwte,
dus werd ze meegenomen naar het ziekenhuis. Ik ben meegereden, achteraf gezien niet zo
snugger van mij, had er beter achteraan kunnen rijden met m'n eigen car. In het ziekenhuis
kwam al gauw een dochter van m'n broer die het van mij overnam. Een andere schoonzus
heeft mij toen weer opgehaald, we waren allemaal wel van slag. De uiteindelijke diagnose
was dat ze teveel medicijnen door elkaar gebruikte en dat allemaal op doktersadvies.
Ben ik blij dat ik alleen voor de diagnose naar de dokter ga en verder in het boek van
Dr. Vogel snuffel wat je er eerst zelf aan kunt doen.