In 1973 zijn we voor het eerst in Zuid-Frankrijk geweest met de zus en zwager van Sjaak
We stonden met de caravan op een camping in La Ciotat, vlakbij Marseille.
We kregen de smaak te pakken, het volgend jaar samen met de trein naar Le Lavandou .
In 1977, Paulien was 2 jaar oud en Rob nog geen jaar planden we weer een treinreis.
Ventimiglia was het eindpunt van de trein, het leek ons wel handig om daar een huisje te huren, zodat we rustig uit konden stappen met onze handel van kindjes, karretjes en bedje.
Het liep allemaal anders, in Nice lag al maandenlang een grote kei op de rails, we moesten uitstappen en verder met de lokale trein, zoveel trappen naar beneden.
Daar sta je dan met twee kleintjes in de rij, fransen die gewoon voordringen als je niet doorloopt, Sjaak die heen en weer liep om de bagage op te halen.
Toen hij in Ventimille de kruier moest betalen kwam hij er achter dat de bank voor 80 gulden aan lire's had gegeven i.p.v. 800, een koffer was gestolen (of vergeten) het regende steeds, en wij zaten op een berg waar eenmaal per dag een bus langs kwam.
Paulien werd een keer zomaar uit onze handen getrokken en mee-genomen naar de keuken van het restaurant, ah bambino, zo'n mooi blond kindje hadden ze nog nooit gezien.
Er liep in de stad een zwerfster met een lange mantel aan, als zij moest plassen stond ze een beetje te schudden en liep daarna door, plasje lag op straat.
Er was 1 openbaar toilet in de stad, stond ik op marktdag een half uur in de rij, was aan de beurt, het liefst meteen weer terug, een hurktoilet zo smerig heb ik het nooit gezien.
Het is allemaal weer goed gekomen, de eigenaar van het huisje nam ons weleens mee naar de stad in z'n auto en leende ons geld, dat we later weer teruggestort hebben. Zo'n vakantie vergeet je nooit.
We waren nu in de buurt, de groep had een excursie naar Monaco, alleen op de heenweg meegereden met de bus en in Monaco in de omnibustrein naar Ventimille gestapt.
Zo gauw we op het station in de hal aankwamen herkende ik het helemaal, zo van "Hier was ik eerder".
Meteen buiten een terrasje opgezocht voor een koffie en heel lang naar het gebouw zitten kijken.
Daarna over de bloemenmarkt gelopen, zagen er zelfs Aechmea's staan. (een bromeliasoort)
Er is volgens het boekje een oude stad en een nieuwe stad gescheiden door het water.
De nieuwe stad ziet er oud uit en in de oude stad worden nieuwe stukken boven het oude gebouwd.
Tegen de heuvel waren tuinbouwkassen gebouwd.
Tevreden poes.
Een rij potten met plantjes, iets voor een blij leven.
De oude stad.
Via een oude stadspoort zijn we het oude gedeelte ingelopen.
Onvermijdelijk aan de Italiaanse huizen, het wasgoed.
We zagen niet iets gezelligs om wat te gaan eten.
Dus weer terug over het water.
Aan de Via Roma stond deze man ons op te wachten bij de Secret.
Hele zaak voor ons alleen, hij wilde net aan een siesta, wij werden toch gastvrij onthaald, hebben weleens anders meegemaakt in Italie.
Dacht ik nog: " Als het maar geen magnetron maaltijd wordt".
Ha, ha, na een kwartier kwam hij zich verontschuldigen dat het zolang duurde, mama was met de risotto bezig
Sjaak had het gerecht dat de Secret heette, een bakje van kaas, daarin aardappels met pesto.
Ik had risotto met kaas(zoiets verzin je toch niet) in een bed van bittere slabladeren.
Ik weet het heel zeker, zoiets lekkers heb ik nog nooit gegeten, zelfs de slabladen gingen op.
Toen nog even bij Sjaak geproefd, vreeeselijk lekker.
Hier dus de aechmea primera, de stekelloze.
Wij teelden de aechmea fasciata, die was mooier, de mensen (consumenten) hadden een hekel aan die prikkende bladeren, om die reden werden de stekellozen ontwikkeld door middel van selektie.
Nadat we alles in Ventimille bewonderd hadden, stapten we op de omnibustrein richting Cannes.
Wij hadden het idee dat de reis vanaf Cannes verder met de lijnbus zou gaan, men wees ons de weg naar het busstation in de stad. Na ongeveer een kilometer lopen bleek er geen bus te rijden naar St Raphael, dus terug richting station, lopen is zeg maar gezond, bovendien kwamen we een schitterende muurschidering tegen.
Die zittende man is net echt.
In het station van Cannes een kaartje gekocht naar St Raphael en belandden zo in een TGV, Sjaak helemaal blij dat hij weer eens in zo'n trein zat.
Van St Raphael met de bus naar het hotel.
Later in de week begonnen medereizigers erover dat ze ons hadden benijd omdat we op eigen houtje verder gingen, in Monaco was het nogal koud geweest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten