Boerderij

A wel,voordat Amy weer terugging naar Canada, zijn we
2 nachtjes bij oudste zus in Groningen geweest.
Zus is altijd boerin geweest, als klein meisje kon ze precies
een koe aanwijzen die ze een paar weken eerder bij een
andere boer had gezien.
Na de huishoudschool ging ze bij onze buren werken die
een flinke boerderij hadden, daar sliep ze ook.
's Morgens en 's avonds hielp ze de boer met melken, en
overdag hielp ze de boerin in huis.

Later heeft ze ook nog bij andere boerderijen gewerkt,
o.a in Mijdrecht, Wilnis en in Warmond.
Het was een knappe meid, en jongens genoeg achter haar
aan,maar als het geen boer was, moest ze hem niet.
Uiteindelijk heeft ze toch haar boer gevonden, in 1959
zijn ze getrouwd, en gingen ze in Zwammerdam wonen.
Het was geen grote boerderij, en je moest altijd een onbe-
waakt spoor over met die koeien, wat natuurlijk levens-
gevaarlijk was.

Toen het land verkaveld werd, hebben ze de boerderij
verkocht en in Groningen een grotere gekocht
Zus is/was een vreselijk bezige bij, werken op de boerderij,
vooral de opkweek van de kalfjes deed ze graag.
Altijd een grote moestuin en prachtige bloementuin.
Vier gezonde kinderen en zus heeft altijd veel interesse in
mensen en omstandigheden.
Ze is jaren ouderling geweest in de kerk, en bezocht ook
veel mensen in het verpleeghuis.
Ze heeft nog steeds een mooie tuin en heeft de laatste 20
jaar misschien wel een paar duizend kaarten gemaakt,
die ze verkoopt voor de kerk.

16 jaar geleden hebben ze de boerderij overgedaan aan
de jongste zoon en z'n vrouw.
Van de oude boerderij staat er slechts nog 1 schuur, de
rest is allemaal nieuw.
Het is een prachtig bedrijf , toen Amy en ik het bezochten
waren de boer en boerin (hoe toevallig) een week naar
Canada, de zoon van 16 bestierde het bedrijf.
Er was wel iemand die het melken voor z'n rekening nam.
De 2 jonge dochters waren gaan logeren.

Dit is de voederautomaat van de kalfjes, ze hebben

een chip bij zich, zodat ze nooit teveel eten krijgen.

Bij de melkkoeien luistert het heel nauw, het eten is

afgestemd op de hoeveelheid melk die ze geven.

Als ze een tweede keer bij de automaat komen,

krijgen ze niets.

Dat had m'n vader ook nooit kunnen denken, 

dat zo iets zou worden uitgevonden. 

Onze koeien  kregen hooi in de stal en zo nu en dan moesten

wij met een bezem het hooi naar de koeien toeschuiven, wat 

door het eten van de koeien enigszins verspreid werd.

Koeien gelijken heette dat. 

Zoveel zwaluwnesten in die oude schuur, dat houd je

niet voor mogelijk, vroeger schommelden onze 

kinderen in die schuur.

Dit is de nieuwe stal, er zijn 200 melkkoeien, 160 

kalfjes,pinken en vaarsen en 1 paardje.

Twee keer op een dag krijgen de koeien

vers gemaaid gras.

En ook nog een lief poesje.

Volgens mij is dit een blaarkop.

De kalfjes hebben ieder 2 oormerken, is lelijk maar het is 

verplicht, op het merk staat de naam van de vader.

De boer en  boerin staan elke morgen om 5 uur op.

Hij de koeien, zij de kalfjes, de boerin werkt ook nog 

een paar dagen in de thuiszorg, zij vertrekt dan om 7 uur

van huis, dochters moeten het ontbijt verzorgen en

na afloop weer opruimen.

Zoon gaat naar de havo, fietst elke dag naar de stad.

Elk vrij uurtje steekt hij in het werk op de boerderij.

In deze tank wordt de melk verzameld.

Het wordt met de tankauto opgehaald.

De fabriek weet precies de hoeveelheid en het

vetgehalte, er wordt ook altijd een monster genomen.

Melk van een koe die kortgeleden medicijnen heeft

gehad mag niet in de tank.

Dan wordt de hele partij afgekeurd, zoals bij

"Dorsvloer vol confetti"van Franca Treur.