Avondwake

Wat is mijn wereld wazig
Wat wordt mijn wereld klein
Ik kan mij soms niet herinneren
Wie jullie allemaal zijn
Soms zie ik iets bekends
Of is het wat vertrouwds
Dan is het weer heel even
Net zoals vanouds


We kregen gisteren een kennisgeving van
overlijden van de moeder van een collega.
Een mooi gedicht bovenaan de kaart.
Vanavond was er een avondwake in de katholieke
kerk in een naburig dorp van ons, waar de moeder
altijd had gewoond, voordat ze naar het verpleeghuis
vertrok.
Ik was er met Sjaak en Paulien heen gegaan.
Het was indrukwekkend, een groepje van 5
zangeressen "Inspiratie"zong voor de dienst begon.

De pastoor heette iedereen welkom, de kinderen en
kleinkinderen staken kaarsen aan, dochters lazen  een
preek, of  droegen een gedicht voor.
Een zoon gaf een korte levens geschiedenis, de vrouw
had het nooit gemakkelijk gehad, als kind al niet.
In het huwelijk 12 kinderen in 14 jaar, volgens mij zijn
ze haast allemaal in september jarig.
Ze woonden in een piepklein huisje, toch was er altijd
ruimte voor vriendjes, neefjes en nichtjes.

Wij hoefden niet te zingen, dat deden de zangeressen,
zo vreselijk mooi en ingetogen, o.a
Cent mille chanson, dat begon zo;
Als een lied dat duizend jaar klinkt
Als een liefdeslied, dat men duizend jaar zingt
Blijft duizend jaar lang, de eeuwige drang
naar een lofgezang voor de liefde.
En ook op de muziek van M. Jackson's Ben:
God, U kijkt steeds op uw schepping neer
Al dat moois verwondert U steeds weer

Een zangeres zong solo, Sancta Maria in het spaans,
zo mooi, zo zuiver.
En aan het eind zongen ze: Annie's Song van John Denver.
Ontroerend als je zo afscheid kunt nemen van je moeder.
De kerk zat bomvol, na afloop was er condoleren, de
kinderen stonden voorin de kerk, de kleinkinderen achterin.
Zoiets gaat heel gediciplineerd, bank voor bank, en niemand
gaat  een verhaal ophangen tijdens het condoleren.
De kist met de overledene stond ook voorin de kerk.

Iemand vroeg zich af of degenen die een stukje uit de bijbel
lazen ook echt gelovig zijn.
Ik vind dat het dan niet om jezelf gaat, maar om de
overledene.
Toen m'n moeder de laatste maanden van haar leven in het
verpleeghuis op bed lag heb ik ook vaak psalm 103  hardop
voorgelezen, terwijl ik  niet kerkelijk ben.
En bij de vader van Sjaak, de laatste avond.
Zelfs een maand voordat m'n moeder overleed, heb ik in
het verpleeghuis gevraagd of de dominee bij haar kon komen.
Ik vond het raar dat het (christelijke) verpleeghuis zelf
die dingen  niet regelde.
Gelovige mensen, ook al zijn ze dement willen toch graag
met een dominee bidden voordat ze afreizen.
Bij de begrafenispreek is het fijn als de dominee de
overledene gekend heeft.