Cijfers

Mijn moeder was vroeger vaak aan het tellen.
Zat je bij haar aan tafel, zei ze, moet je kijken
hoe druk het is op de weg, daar gaan wel 3, 4,
6, 7 auto's achter elkaar.
Nou ja, ik tel nooit de auto's, maar iets is toch
wel blijven hangen, vanmiddag liep ik op het
kerkhof in Waddinxveen, loop ik bij iedere steen
uit te rekenen hoe oud die overledene was.
Ik ben in 1949 geboren, ben dus 62 jaar, bedacht
ik opeens, was ik in '62 geboren, was ik nu  49 jaar.

Sjaak is  2 mei jarig, Olga 2 augustus, Paulien 7 mei,
Rick 7 december, ik 14 februari en Rob 27 Juli.
Ons huisnummer is ook 27.
Geluksnummers genoeg dus.

Cursus

Foto's maken is nooit een hobby van me geweest.
Heb ze wel (on)regelmatig gemaakt, maar het is
vaak even vlug iets afdrukken.

Ik kan geen gebruiksaanwijzingen lezen, ja wel 

als ik het al snap, dan begrijp ik het allemaal wel.

Sinds kort weet ik dat ik het knopje van het

toestel eerst licht moet indrukken zodat de

camera kan scherpstellen, dan pas drukken.

Zocht deze week naar een cursus en vond een 

leuke in Waddinxveen www.123cursus-fotografie.nl

Een hele zondag les voor beginners, eerst theorie

en daarna met z'n allen naar buiten.

We kregen verschillende opdrachten mee.

De 2 heren die ons les gaven, liepen ook

mee om aanwijzigingen te geven. 

Begonnen op het kerkhof, daarna rijdend

verkeer, textuur, slagbomen, beelden en

bij een fietsenstalling fotograferen.

Weer terug het geheugen kaartje in leveren

en werd van een ieder  2 foto's besproken.

1 vrouw en ik waren de enigsten met een

compact camera, verschillende functies zoals

instellen sluitertijd, diafragma en histogram

heb ik niet op m'n toestel.

Ik weet nu ongeveer waar ik op moet letten

als ik ooit een nieuwe camera ga kopen.

Maar eerst ga ik met dit toestel aan de slag.

Vakantiekinderen en huisdieren.

In 1987 hadden we ons eerste vakantiekind van
Europakinderhulp, Ouarda (Warda) een Frans-
Algerijns meisje van 6 jaar oud.
Ze kwam uit Survelliers-Fosses, een plaats ong.
50 km voor Parijs.
Na de vakantie hebben we haar opgezocht, haar moeder
was een weduwe van een politieman, ze had 5 min of meer
volwassen dochters en nog een meisje van 12 jaar, Linda.
De moeder wilde in 1988 op vakantie naar Algerije en vroeg
of wij die 2 jongste dochters 5 weken wilden hebben.

Gek als we waren hebben we dat gedaan, dus zelf ophalen en
later terugbrengen en een verzekering afsluiten.
Het was niet altijd een succes, Linda pakte soms de fiets, nam
het zusje mee en ik moest maar raden waar ze waren.
Ze spanden samen tegen onze kinderen en die deden het nog
erger, die waren tenminste met z'n vieren om terug te plagen.
Even zo goed ging Linda als 13 jarige soms spontaan
het huis helemaal schoon maken.
Soms was het leuk, vooral de terugreis, met 8 man in de
Mazda 929  en Madonna in de cd-speler.
We hebben bij die mensen thuis met z'n allen een nacht
geslapen toen we terugkwamen uit Parijs.
Daarna nooit meer wat van ze gehoord.
In 1989 hadden we een jongetje, in 1990 kwam Wendy.
Zij is 6 jaar achter elkaar geweest, een schat van een meisje.

Toen wij trouwden in 1970 wilde Sjaak graag een kat,
een cyperse poes met een rood vlekje, hebben we in het
asiel opgehaald.
In 1976 is Strepie doodgereden, toevallig hadden we nog
een kitten van haar, Strepie II is 13 jaar onze huiskat geweest.
Elk jaar bracht ze 2 nestjes voort, in 1989 heb ik 1 poesje
aangehouden, die hebben we zo'n  19 jaar gehad.
Dat was Strepie III, ik heb ze wel meteen laten steriliseren, de
kinderen waren altijd zo aan het spelen met die kleintjes, het
begon al als de oogjes nog dicht waren.
Daar had ik even genoeg van.
We hebben altijd goede baasjes voor ze gevonden.

.
In 1995 bracht Paulien een lapjeskat mee van de boerderij.
Het beestje was verdwaald in het hok van de stier, en zwaar
ondervoed, Olga heeft het poesje een paar maande op haar
kamer genomen  om op te knappen, het is altijd wel een
klein poesje gebleven.
Poekie heeft een paar nestjes gehad, toen heb ik ze laten helpen.
De poezen waren niet echt gezellig,de laatste 10 jaar woonden
ze op de kwekerij.
Strepie wilde niet meer bij ons wonen omdat we  naar 2 huizen
verderop waren verhuisd, en omdat Poekie erbij gekomen was.
Poekie ging weg omdat we een nieuwe herdershond kregen,
toch is ze op de kwekerij nog 15 jaar oud geworden.

Ik wilde  in 1970 graag een hond, dat werd Terry, een zwarte
amerikaanse spaniel.
Drie maal heeft ze een nest jonge hondjes gehad, dankzij een
bruine spaniel die ook altijd vrij rond liep.
In 1980 is Terry overleden, ik taalde even niet naar een nieuwe
hond, had genoeg aan m'n eigen aanwas.

Sjaak was altijd een beetje bang voor honden, zag hij b.v. een
herdershond in de verte, ging hij een straatje om.
In 1985 had een buurman een nest jonge herders, Sjaak mocht
er gratis 1 uitzoeken,
De puppies waren niet raszuiver,  de moeder had toen ze loops
was, al zwemmend contact gezocht met de vader,
een mooie herdershond.
Gaston hebben we bijna 15 jaar gehad, een prachtige hond,
alleen aan de staart kon je zien dat hij geen stamboom had,
staart stond met een grote krul omhoog.
En het was ook echt een hond van de baas, waar Sjaak was,
zag je Gaston ook, hij ging ook altijd mee naar de kwekerij.

Toen m'n jongste zoon 16 werd, wilde hij graag een
klein hondje hebben, zo eentje die je altijd mee kunt
nemen op je schouder.
Het boerenhondje vlak bij ons had een nestje, en Rick
zocht de kleinste en de zwartste uit.
Een naam geven was nog het moeilijkste, hij was toen een
Feyenoordfan, maar een Gaston (Taument)hadden we al,
en Josef (Kiprich) en Regi (Blinker) vonden we niet klinken.

Toen was daar een  voetballer die speelde bij Real Zaragoza,
en schoot vanaf de middellijn in de 120 ste minuut de bal bij
Arsenal in het doel.
Zodoende won Zaragoza 10 mei 1995 de Europacup II finale,
dankzij het schot van Nayim.
Geen twijfel mogelijk, ons hondje heette Nayim, maar hij luisterde
ook naar Piem, Zwarte, Krelis of Hondje.

Omdat Rick nog schoolgaand was, nam ik Piem altijd mee naar
de kwekerij, hij lag op de werktafel of hij liep los rond.
Zo nu en dan liet hij zich zelf uit, en ging het dorp in.
Hij was altijd erg lief, behalve als ik weg was en hem niet had
meegenomen, lag hij te brommen in z'n mand,
(heb ik van horen zeggen).
Hij wist vaak nog eerder dan ikzelf dat ik ergens naar toe ging.
Ik nam hem ook mee als ik koffie ging schenken bij m'n moeder
in het verpleeghuis, mocht tie op tafel liggen.
Zei  mevrouw van Leersum wel 5 keer op een avond, he daar ligt
een hond, vertelde ze weer het verhaal over haar eigen hond.
Een verpleegkundige had altijd een bijtstokje voor hem bij zich.

Op een keer zag een andere zuster het en die verbood het op tafel
liggen, dat was niet hygienisch, zo'n schoon klein hondje.
Maar ik vond de vloer eigenlijk te vies voor m'n hondje, daar lagen
broodkorsten en soms urine.
Als ik wegging maakte ik de tafel altijd goed schoon, misschien
was ik wel te druk voor die mensen, ik zong ook altijd met ze
zoals De Zilvervloot en Op de grote stille heide.
Ze waren er meer bij gebaat dat de mensen stil waren,
m'n moeder is ook vanaf dag 1 platgespoten.

Maar goed, Nayim is altijd m'n liefste hondje geweest, toen hij 12
jaar oud was, kreeg hij artrose, zo baas, zo hond, zegt men.
Vanaf die tijd mocht hij niet meer loslopen op straat,
hij zwabberde teveel, en vond ook altijd eten op straat
Hij kreeg geen hondebrokken meer, ik kookte voor hem en hij
kreeg pens en elke dag een rauw mergpijpje.
Zo heeft hij het nog 3,5 jaar uitgehouden, een jaar geleden is hij
vertrokken, nu woont hij op een wolkje.

Voorlopig hoef ik geen hondje meer erbij, wij hebben ook nog
de 2 herders, mama is van 2001 en zoon van 2006.
3 honden in huis vind ik teveel en zo'n hondje als Piem vind ik
nooit meer, een boerenhondje met het karakter van een teckel.
Het schilderij hieronder hebben we verleden jaar bij onze 40-
jarige bruiloft gehad van kinderen en van collega's.

Boerderij

A wel,voordat Amy weer terugging naar Canada, zijn we
2 nachtjes bij oudste zus in Groningen geweest.
Zus is altijd boerin geweest, als klein meisje kon ze precies
een koe aanwijzen die ze een paar weken eerder bij een
andere boer had gezien.
Na de huishoudschool ging ze bij onze buren werken die
een flinke boerderij hadden, daar sliep ze ook.
's Morgens en 's avonds hielp ze de boer met melken, en
overdag hielp ze de boerin in huis.

Later heeft ze ook nog bij andere boerderijen gewerkt,
o.a in Mijdrecht, Wilnis en in Warmond.
Het was een knappe meid, en jongens genoeg achter haar
aan,maar als het geen boer was, moest ze hem niet.
Uiteindelijk heeft ze toch haar boer gevonden, in 1959
zijn ze getrouwd, en gingen ze in Zwammerdam wonen.
Het was geen grote boerderij, en je moest altijd een onbe-
waakt spoor over met die koeien, wat natuurlijk levens-
gevaarlijk was.

Toen het land verkaveld werd, hebben ze de boerderij
verkocht en in Groningen een grotere gekocht
Zus is/was een vreselijk bezige bij, werken op de boerderij,
vooral de opkweek van de kalfjes deed ze graag.
Altijd een grote moestuin en prachtige bloementuin.
Vier gezonde kinderen en zus heeft altijd veel interesse in
mensen en omstandigheden.
Ze is jaren ouderling geweest in de kerk, en bezocht ook
veel mensen in het verpleeghuis.
Ze heeft nog steeds een mooie tuin en heeft de laatste 20
jaar misschien wel een paar duizend kaarten gemaakt,
die ze verkoopt voor de kerk.

16 jaar geleden hebben ze de boerderij overgedaan aan
de jongste zoon en z'n vrouw.
Van de oude boerderij staat er slechts nog 1 schuur, de
rest is allemaal nieuw.
Het is een prachtig bedrijf , toen Amy en ik het bezochten
waren de boer en boerin (hoe toevallig) een week naar
Canada, de zoon van 16 bestierde het bedrijf.
Er was wel iemand die het melken voor z'n rekening nam.
De 2 jonge dochters waren gaan logeren.

Dit is de voederautomaat van de kalfjes, ze hebben

een chip bij zich, zodat ze nooit teveel eten krijgen.

Bij de melkkoeien luistert het heel nauw, het eten is

afgestemd op de hoeveelheid melk die ze geven.

Als ze een tweede keer bij de automaat komen,

krijgen ze niets.

Dat had m'n vader ook nooit kunnen denken, 

dat zo iets zou worden uitgevonden. 

Onze koeien  kregen hooi in de stal en zo nu en dan moesten

wij met een bezem het hooi naar de koeien toeschuiven, wat 

door het eten van de koeien enigszins verspreid werd.

Koeien gelijken heette dat. 

Zoveel zwaluwnesten in die oude schuur, dat houd je

niet voor mogelijk, vroeger schommelden onze 

kinderen in die schuur.

Dit is de nieuwe stal, er zijn 200 melkkoeien, 160 

kalfjes,pinken en vaarsen en 1 paardje.

Twee keer op een dag krijgen de koeien

vers gemaaid gras.

En ook nog een lief poesje.

Volgens mij is dit een blaarkop.

De kalfjes hebben ieder 2 oormerken, is lelijk maar het is 

verplicht, op het merk staat de naam van de vader.

De boer en  boerin staan elke morgen om 5 uur op.

Hij de koeien, zij de kalfjes, de boerin werkt ook nog 

een paar dagen in de thuiszorg, zij vertrekt dan om 7 uur

van huis, dochters moeten het ontbijt verzorgen en

na afloop weer opruimen.

Zoon gaat naar de havo, fietst elke dag naar de stad.

Elk vrij uurtje steekt hij in het werk op de boerderij.

In deze tank wordt de melk verzameld.

Het wordt met de tankauto opgehaald.

De fabriek weet precies de hoeveelheid en het

vetgehalte, er wordt ook altijd een monster genomen.

Melk van een koe die kortgeleden medicijnen heeft

gehad mag niet in de tank.

Dan wordt de hele partij afgekeurd, zoals bij

"Dorsvloer vol confetti"van Franca Treur. 

Agenda

Ik wilde een foto maken van m'n agenda.
Kijk eens, helemaal leeg, geen afspraken.
Hoewel het een groot ding is, ik kon het
niet vinden, daarom is tie ook leeg.

Vannacht, toen ik niet kon slapen, zocht
ik op marktplaats naar kledingrekken.
Iemand uit Dordrecht had 2 rekken, niet
verkeerd, we gaan zaterdag toch naar
Sliedrecht, dat is in de buurt.
Maar in IJmuiden stonden 3 prachtige
rekken met een onderplateau en een
bovenrek.
Middenin de nacht  niet gaan bellen.
Nu even gebeld met de "Agenda"van
de dag erbij.
Aardige man, hij wilde me wel matzen
omdat het voor de weggeefwinkel is.

Eerst overlegd met collega, hij vond die
3 rekken een goed idee, hij vergaat
overigens van de pijn in z'n schouder en
daardoor ook in z'n rug en dankzij die
smerige medicijnen ook in z'n buik.
Voorgesteld om even bij m'n chiropracter
te vragen of zij een oplossing hadden.
Chiro gebeld, hij kon vanmiddag komen.
Collega gebeld dat hij zelf afspraak maakt.

Daarna kledingrekkenman gebeld, zaterdag
haal ik die rekken op in Heemskerk.
Naar een bedrijf gebeld in Hoofddorp, daar
kan ik morgen gratis kast ophalen .
Toen nog een afspraak gemaakt met Jelle,
volgende week het busje naar de keuring.
Zie je wel, met een krant op tafel heb je
geen agenda nodig, en verder ben ik tegen-
woordig wel erg vergeetachtig, maar
afspraken in het hoofd werkt bij mij beter
dan in de agenda die ik niet weet waar is.

Vertrek

Maandag en dinsdag pas ik altijd op Ryan.
Soms ook wel andere dagen, het ligt eraan of
z'n vader thuis is, en of z'n moeder naar school
gaat of een stage doet.
Maandag kreeg hij een drinkbeker met klein beetje
water, toen haalde hij de dop eraf en deed het water
in het serviesje om het zogenaamd op te drinken.
Boxvloer helemaal nat natuurlijk.
Gaf hem een schone vaatdoek, dweilt hij eerst de
box aan, dan z.n gezicht en gooit de vaatdoek weer
naar me toe, alsjeblieft, dat wordt een metroman.

Maandagavond heb ik Amy weer opgehaald bij Duinrell.
Het was een innig afscheid met haar nichtje en ook nog
een vriendinnetje, dikke tranen kwamen er aan te pas.

Daarna zijn we naar Paulien en Michael gaan koffiedrinken.
M'n schoonzoon had de computer op de tv aangesloten,
zodat Amy alle familiefoto's uit Canada via haar vaders
facebook kon laten zien.
Kwart over 9 waren we weer thuis, ik dacht dan kan ze
bijtijds naar bed, maar daar was geen sprake van.
Ze moest nog wasje draaien, koffer inpakken, ze had die
dag nog heel veel souveniers gekocht.
Ik kon ook slecht in slaap komen, heb de klok nog 12 horen
slaan, volgens Sjaak heeft zij de hele nacht lopen spoken.
Nou, ik zou ook zenuwachtig zijn.

Kwart over 6 heb ik ze bij de vertrekhal afgezet, de auto
naar de parking gereden en naar de vertrekhal gelopen.
Amy stond al met de boardingpass in de hand, ik kon
met een gerust hart weer naar huis gaan.
Heb nog een kwartier staan wachten bij een andere balie.
M'n oudere nicht uit Canada zou ook om die tijd
vertrekken, met een ander vliegtuig rechtstreeks naar
Toronto, Amy vloog via Newark.
M'n oudste broer zou nicht brengen, ik heb ze niet gezien.
Ik had nog papieren voor haar dochter, stuur ze wel op.

Avondwake

Wat is mijn wereld wazig
Wat wordt mijn wereld klein
Ik kan mij soms niet herinneren
Wie jullie allemaal zijn
Soms zie ik iets bekends
Of is het wat vertrouwds
Dan is het weer heel even
Net zoals vanouds


We kregen gisteren een kennisgeving van
overlijden van de moeder van een collega.
Een mooi gedicht bovenaan de kaart.
Vanavond was er een avondwake in de katholieke
kerk in een naburig dorp van ons, waar de moeder
altijd had gewoond, voordat ze naar het verpleeghuis
vertrok.
Ik was er met Sjaak en Paulien heen gegaan.
Het was indrukwekkend, een groepje van 5
zangeressen "Inspiratie"zong voor de dienst begon.

De pastoor heette iedereen welkom, de kinderen en
kleinkinderen staken kaarsen aan, dochters lazen  een
preek, of  droegen een gedicht voor.
Een zoon gaf een korte levens geschiedenis, de vrouw
had het nooit gemakkelijk gehad, als kind al niet.
In het huwelijk 12 kinderen in 14 jaar, volgens mij zijn
ze haast allemaal in september jarig.
Ze woonden in een piepklein huisje, toch was er altijd
ruimte voor vriendjes, neefjes en nichtjes.

Wij hoefden niet te zingen, dat deden de zangeressen,
zo vreselijk mooi en ingetogen, o.a
Cent mille chanson, dat begon zo;
Als een lied dat duizend jaar klinkt
Als een liefdeslied, dat men duizend jaar zingt
Blijft duizend jaar lang, de eeuwige drang
naar een lofgezang voor de liefde.
En ook op de muziek van M. Jackson's Ben:
God, U kijkt steeds op uw schepping neer
Al dat moois verwondert U steeds weer

Een zangeres zong solo, Sancta Maria in het spaans,
zo mooi, zo zuiver.
En aan het eind zongen ze: Annie's Song van John Denver.
Ontroerend als je zo afscheid kunt nemen van je moeder.
De kerk zat bomvol, na afloop was er condoleren, de
kinderen stonden voorin de kerk, de kleinkinderen achterin.
Zoiets gaat heel gediciplineerd, bank voor bank, en niemand
gaat  een verhaal ophangen tijdens het condoleren.
De kist met de overledene stond ook voorin de kerk.

Iemand vroeg zich af of degenen die een stukje uit de bijbel
lazen ook echt gelovig zijn.
Ik vind dat het dan niet om jezelf gaat, maar om de
overledene.
Toen m'n moeder de laatste maanden van haar leven in het
verpleeghuis op bed lag heb ik ook vaak psalm 103  hardop
voorgelezen, terwijl ik  niet kerkelijk ben.
En bij de vader van Sjaak, de laatste avond.
Zelfs een maand voordat m'n moeder overleed, heb ik in
het verpleeghuis gevraagd of de dominee bij haar kon komen.
Ik vond het raar dat het (christelijke) verpleeghuis zelf
die dingen  niet regelde.
Gelovige mensen, ook al zijn ze dement willen toch graag
met een dominee bidden voordat ze afreizen.
Bij de begrafenispreek is het fijn als de dominee de
overledene gekend heeft.