Parijs

Sjaak kan er geen genoeg van krijgen, het straatje ging weer op de foto.

Vriendinnen

Soms hoor je weleens verhalen over vriendinnen. Leuk, denk ik dan, waarom heb ik dat niet?
Verleden jaar gevraagd aan die tarot mevrouw, waarom heb ik zulke vriendinnen? Het antwoord
ligt altijd in de vraag besloten, in dit geval is dat sprokkelvrouw is graag baas over eigen tijd.
Het lijkt zo leuk elke keer een vriendin aan de deur die samen iets leuks wilt doen. Maar op den
duur benauwt zoiets mij. Verleden week hebben we met het koor 2 middagen in een studio
doorgebracht om de cd op te nemen. Allemaal leuke lieve mensen, veel pauze's, kletsen enz.,
ik was blij dat het afgelopen was, een groep ging daarna met elkaar naar een restaurant, wij waren
blij dat we naar huis konden.

De vriendin waarmee ik naar de zang ga, vertelt weinig over zichzelf, behalve dan over de buren
waarmee ze constant in de clinch ligt. Wel vraagt ze mij het hemd van de gat, ik vertel haar lang niet
alles, want anders komt ze er steeds op terug. Ik vertel haar dus niet dat ik weleens blog. Als ze bij
mij in de auto stapt weet ze feilloos of ik die rok, broek of jurk weleens eerder aangehad heeft.
Altijd die vraag heb je weer  iets nieuws of komt het uit je creatiekast?  Zeg haar dat ze blijkbaar
een hele boekhouding in haar hoofd heeft van mijn kledingkast Ik kan wel alles tegen haar zeggen, doe
het altijd met veel gelach, dan is het niet zo zwaar. Dan denk ik weleens, wat wil ik nu, iemand die
aandacht voor mij heeft en ik accepteer dat niet. Maar het gevoel is dat zij mijn identiteit overneemt.
Als ik weleens een mening heb ergens over, is steevast het antwoord: "Ja, ik zat er net aan te denken,
wat jij nu zegt dat vind ik ook". Terwijl het soms iets is waar we het nog helemaal niet over hebben
gehad. Maar toch hebben we het leuk samen, die 20 minuten in de auto lachen we heel wat af.

Heb vriendinnen van de lagere school, de ene klept constant over zichzelf, dochters of kleinzoons.
Op een bepaald moment vraagt ze naar m'n oudste dochter, omdat die het  qua leeftijd het
dichtst bij haar dochters aan zit, maar dan word ik stug, dan denk ik, lul jij maar door, dat wil je toch.
Heb nog een vriendin die ik zolang ken, lief mens,klikt het altijd mee, zie ik alleen 3 x in het jaar met
onze verjaardagen, ze woont  een paar kilometer bij mij vandaan, een zeldzame keer ga ik bij haar aan.
Om die reden waarschijnlijk dat ik haar niet wil storen, en als we elkaar vaker zien ( zo realistisch
ben ik nu ook wel) hebben we waarschijnlijk toch niet zoveel gemeenschappelijks.

Dan heb ik een vriendin, waar bij ik alles kan vertellen, ze zal het nooit aan iemand door vertellen.
Maar zelf heeft zij zoveel problemen, zij heeft  een dochter zonder een echte relatie, een zoon met echtgenote + 2 kleinkinderen. Die dochter geeft zoveel problemen, zodat haar broer niets meer
met z'n zus te maken wilt hebben. Dat geeft zoveel spanningen bij m'n vriendin, als zus er is, komt
broer niet, en als broer er is mag zus niet komen. Vandaag was zij jarig, ik mocht wel komen, maar
verder vierde ze het niet omdat zij geen zin had in die ruzie's. Was ik 5 minuten binnen kwam zoon
aan met vrouw en kinderen, meteen een andere sfeer, vriendin gaat helemaal op in de kleinkinderen.
Zoon en en vrouw negeerden mij enigszins omdat zij vinden dat zij meer recht op haar aandacht hebben.
Ben zo lang gebleven als fatsoenlijk was, en ga eerdaags met vriendin een dag op stap naar
Gelderland, dat is wel zo leuk.

Toen ik thuiskwam was het prachtig weer, ik zag een man in de zon zitten met ontblote borst.
Zelf heb ik daar geen geduld voor, krijg hoofdpijn en word misselijk.Ga wel een keer naar de Langevelderslag en dan lopend naar Zandvoort, dat is echt super.
Over een uurtje gaan we naar zus in Aalsmeer die jarig is.

Ons kleine hondje heeft weer diaree, opvallend is dat hij dat de vorige keer ook had na de inenting.
Heb weer rijst met kip gekookt, hopelijk is het dan snel weer over. Komende week gaat hij een
paar dagen logeren bij het gezin waar hij de eerste 8 weken van z'n leven heeft gewoond.

Had al afgesloten, bedacht dat ik nog iets moest schrijven over een z.g. vriendin, dus iemand
waarvan ik dacht dat ik ze kon. Had haar verleden jaar geholpen met een ex huurder, zij was zo
boos op hem, maar was ook bang voor hem. Toen hij wegging met z'n laatste spullen zei ik snel
tegen haar dat ze het zakelijk moest houden. Toch schold ze hem nog even uit. Zij is schilderes,
en zou nog iets maken voor de kwekerij, na het voorval hoorde ik niets meer van haar, geen
praatje of bedankje. Na een maand belde ik haar of zij nog aan die opdracht had gedacht, anders
hoefde het niet meer. Heeft zij snel iets gemaakt, kwam het brengen, was eigenlijk prutswerk.
Zoon zei dat hij het wel aardig vond, misschien uit beleefdheid, ik zei niet zoveel. Zij nam het
weer mee terug om het te digitaliseren.

Begon zij weer over het voorval, die huurder eiste z'n borgsom terug, die zij had ingehouden.
Tegen mij had zij verteld dat zij z'n kamer helemaal had opgeknapt omdat er de volgende dag
een nieuwe huurder kwam. Zijn kleding had zij een verdieping lager neergelegd in een kamer.
Zei ik tegen haar dat zij beter dat geld kon teruggeven, omdat zij helemaal niet op die kamer had
mogen komen zolang hij nog huurder was. Zij had nog een paar dagen moeten wachten om
het te verhuren.

Een paar weken later kreeg ik toch een brief op poten van haar. Eerst wel een bedankje dat ik haar
zo goed had geholpen. Maar daarna kreeg ik ze van onder uit de zak. Wie had mij verteld dat zij
op die kamer was geweest, en hoe durfde ik haar te zeggen dat ze het zakelijk moest houden.Ik hoefde
haar niet te kapittelen. Waarschijnlijk had zij een verhouding gehad met die 15 jaar jongere huurder.
Want ze vertelde dat 17 maanden lang de Heilige Geest in haar huis had vertoefd. Maar de duivel had
zich  erin gemengd in de vorm van de ouders van die man. Doordat die vader z'n kind jarenlang
misbruikt had (geestelijk of lichamelijk, dat schreef ze niet) was hij een slecht mens geworden.
En die ouders, die toevallig in ons dorp wonen gebruikten sprokkelvrouw om haar zwart te maken.

Ik zie die mensen haast nooit, en dan is het even gedag uit de verte als ik ze bij de spar zie.
Ze schreef ook dat ik het schilderij niet hoefde te betalen, lachen want ik heb het knoeiwerk nooit
meer terug gehad van haar. Sjaak zei dat ik haar moest negeren, ik heb ze een briefje terug
geschreven dat ik alle informatie alleen van haar had en van niemand anders, gewoon geschreven
zonder poespas. Kreeg ik daarna een excuusbriefje dat ze door het hele voorval een beetje
paranoia was en dat ze gauw langs kwam, nu een half jaar later gelukkig nog niet gebeurd.
Wij zitten duidelijk niet op dezelfde golflengte, waarschijnlijk heeft ze met de nieuwe huurder
ook een verhouding, en ze strooide net zoals in de eerste brief met een zooi bijbelteksten.
De Heilige Geest woont volgens haar schrijven nog steeds in haar huis, waarvan akte.  

Week 15/16

Ben de laatste weken erg druk geweest met pakketten maken.
Probeer het een beetje af te bouwen, er blijft weinig tijd over voor andere zaken.
Heb nu contact met verzamelpunt zaandam, dat is een groep jonge vrouwen die via hyves
ook pakketten het land doorsturen. Hun pand is onlangs afgebrand, ze versturen nu vanuit
hun woonhuis. Het lijkt wel een beetje op wat ik doe. Ik krijg hier in het dorp ook veel
spullen die ik weer doorstuur naar gezinnen die het kunnen gebruiken, maar het uitzoeken kost
veel tijd, bovendien haal ik steeds de maten door elkaar. Heb ik een doos gevuld, weet ik niet
meer wat erin zit, alles er uit, dan alles er weer in, je wilt niet weten hoe het er dan uitziet, netjes
opvouwen is er niet bij.

Heb deze week 5 pakketten opgestuurd, verleden week 6, er staan er nog 4 in de wacht, volgende
week ga ik naar Tiel, langs 3 gezinnen die in het najaar ook kleding en speelgoed hebben gehad.
Vandaag zou ik samen met Pauline naar een lezing gaan van Hans Moolenburgh in De Meern.
Pauline had Charlotte meegenomen, zodat de voeding ook door kon gaan. De baby drinkt moeilijk
uit een flesje, afgelopen week is de tongriem doorgeknipt, die was tekort. Nu is zij dus goed van
de tongriem gesneden. Ik had ze allebei afgezet bij het gebouw en ben doorgereden naar Maarssen
om  2 pakketten af te leveren, toen ik terugkwam was de lezing al een eind gevorderd, maar dat
gaf niet, ik heb ook het boek van hem gelezen "Op je gezondheid" waarin het hele verhaal staat hoe
gevaarlijk al die inentingen zijn bij jonge kinderen.

Ik vond het leuk om die man in levende lijve te zien, hij is al 87 jaar en nog steeds gedreven. Toen
jaren geleden de fluorering in het drinkwater op gang kwam heeft hij daar tegen ook aktie gevoerd.
Veel autisme en adhd en andere gezondheidsproblemen zijn terug te voeren  naar de inentingen.
Het mag allemaal niet gezegd worden, de medicijn industrie is machtig. Ik kreeg net een berichtje
van iemand waar ik een pakket naar toe had gestuurd, haar dochter heeft nog steeds negatieve
effecten veroorzaakt door de mexicaanse griepprik. Het kind zit nu in de medische molen, wordt er
weer aan verdiend. Een homeopathische arts kan de effecten van entingen ontstoren, over het
algemeen is dat goedkoper dan het regulier circuit, alleen moet je het vaak zelf betalen.

Pas ging ik naar de apotheek om een paar doosjes paracetamol te halen voor de medicijnkast
van de kwekerij, kreeg ik een hele preek dat ik niet zomaar zoveel in huis moest halen. Ja dat merk
kost geen drol, daar verdienen ze niets aan. Maar als ik met een recept sta voor een spierverslapper
(die ik altijd verscheur als de huisarts mij die meegeeft, maar ik had er pas 1 voor m'n schoonmoeder)
krijg ik dat zomaar mee, plus een beschermer voor de maag,(kun je nagaan wat een troep dat is)
en dan nog het verhaal dat je van die maagbeschermer hoofdpijn kunt krijgen. Hoelang accepteren
wij dat nog.?

Nou ja, het was in ieder geval een boeiende middag, Moolenburgh voerde samen met z'n vrouw
nog een leuk toneelstukje op. Grappig eigenlijk, die man was vroeger in Bloemendaal de huisarts
van de mevrouw waar ik zo om de 3 maanden kom om mij door te laten meten.
Na de eenakter kwam er een mevrouw die de website www.vaccinvrij.nl introduceerde, en de
mensen in de zaal konden vragen stellen en ervaringen doorgeven. Het bleek dat moeders vaak
geen voorstander zijn van enten, maar de vaders wel, hoewel dat ook wel verandert. De site van
wijlen Tinus Smits www.tinussmits.nl geeft ook informatie.

Ben deze week 2 maal met de kleine man naar het vogelpark geweest. Maandag had ik hem
opgehaald bij de peuterschool en meteen doorgegaan naar A..vifauna. Wat een verrassing, toen
we daar kwamen zagen we m'n jongste dochter die consequent Thea wordt genoemd door
het neefje. Zij werkt vaak 's avonds nog lang door met het maken van voorbeelden, foto's en
flyers en gaat dan tussendoor even naar de vogeltjes om bij te komen. Met z'n drieen zijn we
door het park gegaan, de aasgier, uil, papagaai en de parkiet zijn favoriet. Na afloop bij het
Cubaanse cafe koffie gedronken en onze boterham gegeten.

Toen ik hem ophaalde bij de peuterschool werd ik door die mutsen weer oma genoemd. Waarom
moet iedereen boven de vijftig  nou oma heten? Ik heb al 63 jaar een eigen naam, die ik vroeger
eigenlijk helemaal niet mooi vond, maar het is wel m'n eigen naam. Toen ik de hobbyclub nog
had mochten die kinderen van 3 tot 13 jaar me altijd bij m'n voornaam noemen. Zei ik tegen
Pauline dat ik hem donderdag wel op wilde halen, maar dat ze mij dan mevrouw ....... moesten
noemen. Nou daar konden ze niet aan beginnen, als ze al die namen ook nog moesten onthouden.
Wat dat betreft zijn ze bij het kinderdagverblijf wat beleefder. Dus werd ik donderdag nogal
koeltjes begroet met een vaag "daag".Wat mij betreft beter dan iedereen op die oma hoop gooien.

Tuinieren

Had die dag grote plannen met de tuin, maar ergens gingen er dingen fout.
Allereerst het opstaan, deed m'n ogen open, wat een licht.
Sjeesde naar de huiskamer, stel je voor 10 uur in de  morgen, is me nog nooit gebeurd.
Douchen, eten, hondje eten geven, uitlaten, bench verschonen, voor je het weet is
het kwart over 11, vast in de tuin begonnen met vuil uittrekken.

Om kwart voor 12 stond ik bij de peuterschool om de kleine man op te halen. Voorop
de fiets, eigenlijk is hij te groot voor het zitje, ik vind het zo gezellig, samen liedjes zingen.
Dat doe je niet zo gauw als hij achterop zit.
Begon ik met in de manenschijn, daar was hij het helemaal niet mee eens. Het moest zijn van
hi hi hi, ha ha ha, ik stond erbij en ik keek er naar. Nou, die ken ik ook allemaal.

Eerst een lekkere boterham gegeten, gezellig met z'n drietjes aan tafel.
Daarna zou het echte werk beginnen. Heb z'n stoere overall aangetrokken
Vol goede moed met z'n eigen schep.
Hij was zo galant om mij de grote schep te gunnen.

Maar na een half uur gaf hij er de voorkeur aan om mij een hand te geven en niet meer
los te laten. Schoffelen, hakken of scheppen lukt mij niet met slechts een hand.
Mijn kinderen gingen toen ze zo oud waren van 1 tot 3 uur naar bed.
Vond het niet leuk om hem nu al in z'n bed te gooien, dus in de auto en naar A.vifauna.

Deze grafsteen is oorspronkelijk van m'n vader, toen m'n moeder overleden was, kregen
ze samen een steen, deze was over, heb ik gekregen.
Staat achter het huis, is geen steen des aanstoot. Ik weet er wel een anekdote over.
Op een keer moest iemand daar met een graafmachine aan de gang.Omdat er ook een paar
leidingen lagen zei Sjaak tegen die man dat hij daar moest oppassen met graven. Je had die
schrikogen van die man eens moeten zien, die dacht heel iets anders.

Kwamen dus om half 2 bij A.vifauna  aan, net op tijd voor de vogelshow. Er zaten misschien
maar 10 mensen op de tribune, maar die man deed het net zo leuk als dat er 200 waren.

Hij laat ze 1 voor 1 aan komen vliegen en geeft dan een showtje met dat ene beest.
Als dat klaar is staat er ergens achter een muurtje een helper om de vogel terug in het
hok te sturen. Dit is geen roofvogel, maar een fruiteter.

Dit is een loopvogel die kan vliegen.

Dit is de zeearend, een jonkie van 4 jaar oud.

Dit is een stelletje

De ibis

Groepsdieren.

De kleine man vind het prachtig.

De kroon kraanvogel.

En de kakatoe neemt de fooien in ontvangst.

Hij houdt meer van vogels dan van honden.

Even klimmen, hoort er ook bij.

Toen gingen we naar de kas van de lori's. Voor 50 cent kochten we een bekertje nectar.

Schrok zo van die vogeltjes die op z'n hand kwamen zitten, dat het bekertje omviel.

Een vogel ging op m'n schouder zitten.

Een lieve mevrouw vulde het bekertje weer en zei dat hij het met 2 handen moest vasthouden.

Zo jong weet hij z'n charmes al goed te gebruiken.

Schattig, zo'n stoere jongen met het vogeltje.

De pinquin's hadden zonet hun visjes gehad.

Even toilet maken.

We zijn een klein stukje in de speeltuin geweest, bij de  water speelgoed pomp en even
op de grote ronde schommel. Op weg naar de uitgang zagen we nog de struisvogels.

 Asfaltjeugd?

 Er is ook heel veel te vinden, strootjes, dennennaalden.

En de bast van de plataan, mooie losse stukken.

 
Wij hadden een dak plataan, is pas omgehakt, er kwamen elk jaar meer bladeren en takken.
Hoe meer snoei, des te meer groei, hadden we maar een gewone gehad, die gaan lekker
de lucht in.

Wil je naar bed? Nee. Maar binnen 5 minuten sliep hij.

Egeltje

Kom gauw kijken, sprokkelvrouw, zei Sjaak, er zit een egeltje tussen het gaas bij de konijnen,
maar misschien is hij al weg.

Egeltje was er nog, kon niet vooruit, kon ook niet achteruit, opening was te klein.

Het leek nog een jong beest, misschien net uit de winterslaap, Sjaak heeft 1 draad doorgeknipt
en terug gebogen, zodoende kon egel weer terug.

Toen even op de schep naar de andere kant gebracht, waar geen gaas is. Ik kon geen
mooiere foto maken, het draaide steeds het koppetje weg

Pasen

Pasen was koud en gezellig, eerste paasdag zijn we naar de moeder van Sjaak geweest.
Kinderen en kleinkinderen waren er ook, grappig, je ziet nu goed het verschil tussen Jim en
Charlotte, maar over een jaar is het verschil er niet meer. Jim is al erg kijkerig, soms kan er
ook een lachje vanaf. Charlotte slaapt alsof haar leven er vanaf hangt, maar als ze wakker is
vindt ze het heel fijn om geknuffeld te worden. Een verhaal, of een goede mop stelt ze ook
zeer op prijs.

Jim lijkt erg op z'n moeder, maar de ogen van z'n vader

De 3 generaties.

Na de borrel bij oma hebben we het thuis verder voortgezet, Rob moest even stoeien
met de hondjes.

Nou vooruit, maar weer een foto van het edele stel, speciaal voor Nieuw- Zeeland.
Sjaak vindt het maar saai dat z'n jongste zoon zo weinig mailt.

Maar hier gaat het goed, de kleine hond wordt helemaal getraind door de grote lobbes.
Sjaak maakt zich zorgen om die ouwe, hij is erg kortademig,als hij maar niet z'n moeder
achter na gaat.

Het bouwland is in korte tijd helemaal vlak gemaakt, alle heuveltjes zijn verdwenen.




Er zijn nu zandheuvels, het stuk grond wat het dichtst bij ons huis ligt is vervuild.
Inderdaad, de dader ligt op het kerkhof, die hebben ze zeker doodgeslagen, zei
m'n jongste zoon vroeger, en echt hij meende het, als acht-jarige.

Modder, zand en water. Er liepen verleden week al kinderen te spelen, levensgevaarlijk
met al dat losse zand. Heb ze weggestuurd en de bouwer gebeld dat het beter afgezet moet
worden en verboden toegang borden erbij. Ik ben vandaag op m'n wenken bediend.Waar
eerst het waterbassin was, daar ligt nu een flinke vijver, misschien kunnen we zalm gaan telen.

Personeelsfeestje

Vrijdagavond 30 maart hadden we op de kwekerij een feestje, georganiseerd door  de
personeelsvereniging. Vrijdagmorgen gingen Sjaak en ik in het groene busje op weg naar
De Kwakel om de spelletjes op te halen. 13 stuks, zoals een haakse sjoelbak, minigolf
spiegelschrijven, ballen gooien, dokter bibber e.a. Toen we de bus ingeladen hadden zijn we
bij m'n broer en schoonzus aan de Achterweg aangeschoven, voor de verjaardag van broer Gert.

's Middags ben ik een uurtje gaan werken bij de weggeef, het eerste uur is het altijd erg druk.
Daarna weer naar de kwekerij, Sjaak had de hal helemaal opgeruimd. Heb spellen uitgeladen en
op z'n plek gezet samen met m'n 2 collega's waar mee ik het organiseerde. Om half 7 kwam iedereen,
we hebben in de kantine met elkaar gegeten, kipsate en salade's en voor de kinderen frites.

Daarna allemaal aan de spelletjes, er waren 5 groepjes van 4 personen.

Aan het eind werden de punten geteld, Olga had de derde prijs, dochtertje van Asha had
de tweede prijs en het zoontje van Sandra de eerste prijs + de wisselbeker. Het jongere
dochtertje van Asha was verdrietig omdat zij geen prijs had, gaf ik haar de mooie hoela-hoep,
hier gedemonstreerd door collega , was zij ook weer blij. Dit was een mooie afsluiting voor
een week die heel onprettig was.


Een jaar geleden werd ik door een instantie benaderd of wij stage wilden bieden aan een
autistische jongen, elke woensdagmorgen kwam hij bij ons werken, laat ik hem voort het gemak
maar even Eb noemen.. Eerst werkte ik met hem op, later hield Tinus hem vaak aan de gang.
Het leek mij een goede ( particuliere) organisatie, niet zo bureaucratisch dacht ik. In de zomer
vroeg ik of ze voor mij mischien mensen hadden om de kantine te beheren, begon ze meteen
over Eb, leek mij niet zo geschikt, ik dacht dat hij niet kon loslopen = moet een baas dicht achter
zich hebben. Zij wuifde dat weg want hij kon zo goed schoonmaken. Ik, sul, geloofde dat, zij had
er immers voor geleerd, en zij hadden hem al 3 jaar onder de hoede, dan ken je zo iemand toch.

Maar het duurde maar en duurde maar, uiteindelijk 1 december kreeg ik voor 4 dagen hulp, terwijl
ik steeds gedacht had voor 5 dagen. Omdat er al zoveel tijd in was gestoken, accepteerde ik het.
Eb kreeg van ons een vast contract, maandagmiddag in de produktie, dinsdag en donderdagmorgen
kantinewerk en schoonmaken. Voor de maandag en woensdagmorgen kwam een meisje, Jenny
stagelopen. De mensen van de organisatie zouden de jongelui helemaal inwerken, maar in de
praktijk zijn ze maar 1 keer geweest.

Maandagmiddag 5 maart waren we in Gent, werd er gebeld vanuit de kwekerij, of ik Eb toestemming
had gegeven om een paar rolletjes plastic mee te geven, nee dus. Volgens de dames die er vlak bij
werkten had hij ze in z'n rugzak gestopt, ook was hij lang in de fitness ruimte geweest, waar veel
spullen staan die ik weer weggeef. Had hij een hele tas met bestek buiten gezet, en mee naar huis
genomen. Heb de andere dag met hem gepraat, ontkende aanvankelijk, moest toch toegeven. Heeft
spullen weer teruggebracht Ik dacht hij is nog jong, kan z'n leven nog beteren, wilde hem niet
aan de schandpaal nagelen. Sprak met hem af dat ik elke keer z'n rugzak
en fietstas zou controleren.

Bleek later dat collega's ook geld hadden gemist, heb me voor de groep verontschuldigd dat ik er
te licht over had gedacht. Snapte het niet erg dat mensen geld in de kantine laten liggen terwijl er
lockerkastjes met sleutels zijn. Bij Eb op z'n gemoed gewerkt dat hij niet terug gebracht had,wat
niet bewezen kon worden.Toen heeft hij z'n spijt betuigd voor de groep en het geld op de cent
terug betaald aan de collega's. Hij heeft het ook aan het stagemeisje verteld, die schrok er zo
van en zij heeft het aan de organisatie verteld.

Die mensen geloofden haar niet, gingen mij bellen, ik was bij de boekhouder, niet bereikbaar dus.
En geloof het of niet, in plaats dat ze het aan Eb gaan vragen of het waar is wat Jenny zei, gingen ze
Pauline bellen die net 3 dagen geleden bevallen was. Pauline zag 10 gemiste oproepen staan, dus
nam de 11"  keer maar op. Halve zolen, beroepen zich op hun pedagogische kwaliteiten.

De andere dag gesprek gehad met leidinggevende, Eb werd 2 weken geschorst bij de organisatie,
en ik zou hem ontslaan, zei dat ik aangifte moest doen, uiteindelijk zwichtte ik omdat ik dacht dat
zij het ook zouden doen. Maandag daarna kwam een leidinggevende met Jenny mee, zogenaamd
om het meisje te helpen, die bang was dat zij er ook op aangekeken werd. Dat mens hield een
praatje voor de groep, maar uiteindelijk om het eigen straatje schoon te vegen. Ik vroeg of ze al
aangifte hadden gedaan, was niet zo. Omdat Jenny een beetje uitgekeken was op het kantine werk
hebben we samen de toiletten schoongemaakt, zodat zij tijd had om in de planten te werken.
Wat was dat meisje blij, ik zei dat ze voortaan niet zoveel hoefde te poetsen maar ook
kwekerij werk mocht doen.

Ik had het die week zo ontzettend druk, elke keer telefoontjes van die lui, Wannes was aan de
poeperij, elke keer bench verschonen, hondje knuffelen. M'n keuken zou woensdag verbouwd
worden, dus helemaal leeghalen. Kreeg ik dinsdag een sms of ik al aangifte had gedaan, ik terug
dat ik er vanaf zag. Ja doei, ik had het vreselijk druk, zij deden het ook niet maar wel steeds
mij van het werk houden met hun telefoontjes, plus dat ik ook de kantine zelf moest doen.
10 minuten later stond de direkteur en een leidinggevende onaangekondigd op m'n (prive) erf.
Hij met een zonnebril op, had niet eens het fatsoen om hem af te zetten. Nou ik kreeg ze onder
uit de zak, alle ouders waren ingelicht dat ik aangifte zou doen, nu deed ik het opeens niet.

Het was niet hun taak, ik was werkgever, het was m'n plicht ook jegens m'n andere medewerkers.
Nu gingen ze toch zelf aangifte doen, zou politie naar me toesturen. En ik was niet geschikt om
het meisje goed te begeleiden, dus die kwam ook niet meer. Dan zet ik m'n vraagtekens bij hun
begeleiding, toen Eb met die gestolen tas met bestek thuis kwam, zei hij dat hij dat voor  € 5,--
gekocht had via M..arktplaats, wordt niet gecontroleerd, ook niet toen de tas de dag erna weer
teruggebracht was bij mij. Als mensen bij mij werken of stage lopen hoef ik ze niet de hele dag
achter hun kont aan te lopen, dat was Jenny ook helemaal met me eens. Ik weet m'n werk toch
zei ze. Een meisje van 17 jaar, autistisch en een schat van een kind. Ik denk dat haar ontwikke-
ling bij ons ook te snel voor hun ging. Zolang ze zogenaamd hulpbehoevend zijn, kunnen ze
vangen, wat dat betreft kunnen ze met Eb weer jaren vooruit.Ik begrijp ook best wel dat zij
pissig waren op mij omdat ik de diefstal niet had gemeld, maar ik dacht eerst dat het alleen
om een beetje rommel van mij ging en had ik hem beloofd dat ik het niet aan de grote klok
zou hangen. Maar had ik het meteen gemeld dan zouden m'n collega's hun geld niet teruggekregen
hebben, hij zou het glashard ontkend hebben. Maar omdat de mensen bij ons hem negeerden,
en hij bang was voor de organisatie kwam hij zelf met geld over de brug.


Heb  het meisje later gebeld, zij was zo verdrietig dat ze niet meer mocht komen, het is ook de
wereld op z'n kop, jongen steelt, meisje wordt gestraft. Het is jammer dat zij niet bij ons in de
buurt woont, ik had ze zo aan kunnen nemen in de kwekerij. Van Eb vind ik het ook heel jammer,
als hij zin had, kon hij goed werken.Dan zei ik tegen hem van 11 tot 12 uur mag je bij Tinus
noten op een plankje schroeven. Ging hij nog harder werken, had hij tijd over, ging hij bij m'n
spullen lopen struinen, als ik er niet was. Anderen zagen het wel, maar dan had hij het
smoesje dat hij opdracht had van mij. Jammer van die knul, hij is weer terug bij af.

Woensdag 28 maart  is m'n keuken verbouwd, als hij helemaal is afgewerkt maak ik foto's.
29 maart had ik zussendag bij zus Annie in Aalmeer, had het wel druk maar afspraak is
afspraak. Zaten we om half 1 aan de borrel zegt m'n schoonzus opeens: "Ik word niet goed,
ik moet wat eten". (zij is diabeet) Eten gepakt, moest ze eerst naar het toilet, spugen ging niet,
klein stukje brood, ze zag er vreselijk uit, lijbleek, moeten we iemand bellen, hoefde niet.
Ze zakte helemaal weg, hebben 112 gebeld, kwamen meteen, konden niets vinden, toen
ze haar medicijnpaspoort zagen zeiden ze dat ze geen alcohol moest drinken, de lever
heeft teveel werk om dat af te breken. Toen ze weg wilden gaan, kreeg ze weer een flauwte,
dus werd ze meegenomen naar het ziekenhuis. Ik ben meegereden, achteraf gezien niet zo
snugger van mij, had er beter achteraan kunnen rijden met m'n eigen car. In het ziekenhuis
kwam al gauw een dochter van m'n broer die het van mij overnam. Een andere schoonzus
heeft mij toen weer opgehaald, we waren allemaal wel van slag. De uiteindelijke diagnose
was dat ze teveel medicijnen door elkaar gebruikte en dat allemaal op doktersadvies.
Ben ik blij dat ik alleen voor de diagnose naar de dokter ga en verder in het boek van
Dr. Vogel snuffel wat je er eerst zelf aan kunt doen.