Tuinieren

Had die dag grote plannen met de tuin, maar ergens gingen er dingen fout.
Allereerst het opstaan, deed m'n ogen open, wat een licht.
Sjeesde naar de huiskamer, stel je voor 10 uur in de  morgen, is me nog nooit gebeurd.
Douchen, eten, hondje eten geven, uitlaten, bench verschonen, voor je het weet is
het kwart over 11, vast in de tuin begonnen met vuil uittrekken.

Om kwart voor 12 stond ik bij de peuterschool om de kleine man op te halen. Voorop
de fiets, eigenlijk is hij te groot voor het zitje, ik vind het zo gezellig, samen liedjes zingen.
Dat doe je niet zo gauw als hij achterop zit.
Begon ik met in de manenschijn, daar was hij het helemaal niet mee eens. Het moest zijn van
hi hi hi, ha ha ha, ik stond erbij en ik keek er naar. Nou, die ken ik ook allemaal.

Eerst een lekkere boterham gegeten, gezellig met z'n drietjes aan tafel.
Daarna zou het echte werk beginnen. Heb z'n stoere overall aangetrokken
Vol goede moed met z'n eigen schep.
Hij was zo galant om mij de grote schep te gunnen.

Maar na een half uur gaf hij er de voorkeur aan om mij een hand te geven en niet meer
los te laten. Schoffelen, hakken of scheppen lukt mij niet met slechts een hand.
Mijn kinderen gingen toen ze zo oud waren van 1 tot 3 uur naar bed.
Vond het niet leuk om hem nu al in z'n bed te gooien, dus in de auto en naar A.vifauna.

Deze grafsteen is oorspronkelijk van m'n vader, toen m'n moeder overleden was, kregen
ze samen een steen, deze was over, heb ik gekregen.
Staat achter het huis, is geen steen des aanstoot. Ik weet er wel een anekdote over.
Op een keer moest iemand daar met een graafmachine aan de gang.Omdat er ook een paar
leidingen lagen zei Sjaak tegen die man dat hij daar moest oppassen met graven. Je had die
schrikogen van die man eens moeten zien, die dacht heel iets anders.

Kwamen dus om half 2 bij A.vifauna  aan, net op tijd voor de vogelshow. Er zaten misschien
maar 10 mensen op de tribune, maar die man deed het net zo leuk als dat er 200 waren.

Hij laat ze 1 voor 1 aan komen vliegen en geeft dan een showtje met dat ene beest.
Als dat klaar is staat er ergens achter een muurtje een helper om de vogel terug in het
hok te sturen. Dit is geen roofvogel, maar een fruiteter.

Dit is een loopvogel die kan vliegen.

Dit is de zeearend, een jonkie van 4 jaar oud.

Dit is een stelletje

De ibis

Groepsdieren.

De kleine man vind het prachtig.

De kroon kraanvogel.

En de kakatoe neemt de fooien in ontvangst.

Hij houdt meer van vogels dan van honden.

Even klimmen, hoort er ook bij.

Toen gingen we naar de kas van de lori's. Voor 50 cent kochten we een bekertje nectar.

Schrok zo van die vogeltjes die op z'n hand kwamen zitten, dat het bekertje omviel.

Een vogel ging op m'n schouder zitten.

Een lieve mevrouw vulde het bekertje weer en zei dat hij het met 2 handen moest vasthouden.

Zo jong weet hij z'n charmes al goed te gebruiken.

Schattig, zo'n stoere jongen met het vogeltje.

De pinquin's hadden zonet hun visjes gehad.

Even toilet maken.

We zijn een klein stukje in de speeltuin geweest, bij de  water speelgoed pomp en even
op de grote ronde schommel. Op weg naar de uitgang zagen we nog de struisvogels.

 Asfaltjeugd?

 Er is ook heel veel te vinden, strootjes, dennennaalden.

En de bast van de plataan, mooie losse stukken.

 
Wij hadden een dak plataan, is pas omgehakt, er kwamen elk jaar meer bladeren en takken.
Hoe meer snoei, des te meer groei, hadden we maar een gewone gehad, die gaan lekker
de lucht in.

Wil je naar bed? Nee. Maar binnen 5 minuten sliep hij.

Egeltje

Kom gauw kijken, sprokkelvrouw, zei Sjaak, er zit een egeltje tussen het gaas bij de konijnen,
maar misschien is hij al weg.

Egeltje was er nog, kon niet vooruit, kon ook niet achteruit, opening was te klein.

Het leek nog een jong beest, misschien net uit de winterslaap, Sjaak heeft 1 draad doorgeknipt
en terug gebogen, zodoende kon egel weer terug.

Toen even op de schep naar de andere kant gebracht, waar geen gaas is. Ik kon geen
mooiere foto maken, het draaide steeds het koppetje weg

Pasen

Pasen was koud en gezellig, eerste paasdag zijn we naar de moeder van Sjaak geweest.
Kinderen en kleinkinderen waren er ook, grappig, je ziet nu goed het verschil tussen Jim en
Charlotte, maar over een jaar is het verschil er niet meer. Jim is al erg kijkerig, soms kan er
ook een lachje vanaf. Charlotte slaapt alsof haar leven er vanaf hangt, maar als ze wakker is
vindt ze het heel fijn om geknuffeld te worden. Een verhaal, of een goede mop stelt ze ook
zeer op prijs.

Jim lijkt erg op z'n moeder, maar de ogen van z'n vader

De 3 generaties.

Na de borrel bij oma hebben we het thuis verder voortgezet, Rob moest even stoeien
met de hondjes.

Nou vooruit, maar weer een foto van het edele stel, speciaal voor Nieuw- Zeeland.
Sjaak vindt het maar saai dat z'n jongste zoon zo weinig mailt.

Maar hier gaat het goed, de kleine hond wordt helemaal getraind door de grote lobbes.
Sjaak maakt zich zorgen om die ouwe, hij is erg kortademig,als hij maar niet z'n moeder
achter na gaat.

Het bouwland is in korte tijd helemaal vlak gemaakt, alle heuveltjes zijn verdwenen.




Er zijn nu zandheuvels, het stuk grond wat het dichtst bij ons huis ligt is vervuild.
Inderdaad, de dader ligt op het kerkhof, die hebben ze zeker doodgeslagen, zei
m'n jongste zoon vroeger, en echt hij meende het, als acht-jarige.

Modder, zand en water. Er liepen verleden week al kinderen te spelen, levensgevaarlijk
met al dat losse zand. Heb ze weggestuurd en de bouwer gebeld dat het beter afgezet moet
worden en verboden toegang borden erbij. Ik ben vandaag op m'n wenken bediend.Waar
eerst het waterbassin was, daar ligt nu een flinke vijver, misschien kunnen we zalm gaan telen.

Personeelsfeestje

Vrijdagavond 30 maart hadden we op de kwekerij een feestje, georganiseerd door  de
personeelsvereniging. Vrijdagmorgen gingen Sjaak en ik in het groene busje op weg naar
De Kwakel om de spelletjes op te halen. 13 stuks, zoals een haakse sjoelbak, minigolf
spiegelschrijven, ballen gooien, dokter bibber e.a. Toen we de bus ingeladen hadden zijn we
bij m'n broer en schoonzus aan de Achterweg aangeschoven, voor de verjaardag van broer Gert.

's Middags ben ik een uurtje gaan werken bij de weggeef, het eerste uur is het altijd erg druk.
Daarna weer naar de kwekerij, Sjaak had de hal helemaal opgeruimd. Heb spellen uitgeladen en
op z'n plek gezet samen met m'n 2 collega's waar mee ik het organiseerde. Om half 7 kwam iedereen,
we hebben in de kantine met elkaar gegeten, kipsate en salade's en voor de kinderen frites.

Daarna allemaal aan de spelletjes, er waren 5 groepjes van 4 personen.

Aan het eind werden de punten geteld, Olga had de derde prijs, dochtertje van Asha had
de tweede prijs en het zoontje van Sandra de eerste prijs + de wisselbeker. Het jongere
dochtertje van Asha was verdrietig omdat zij geen prijs had, gaf ik haar de mooie hoela-hoep,
hier gedemonstreerd door collega , was zij ook weer blij. Dit was een mooie afsluiting voor
een week die heel onprettig was.


Een jaar geleden werd ik door een instantie benaderd of wij stage wilden bieden aan een
autistische jongen, elke woensdagmorgen kwam hij bij ons werken, laat ik hem voort het gemak
maar even Eb noemen.. Eerst werkte ik met hem op, later hield Tinus hem vaak aan de gang.
Het leek mij een goede ( particuliere) organisatie, niet zo bureaucratisch dacht ik. In de zomer
vroeg ik of ze voor mij mischien mensen hadden om de kantine te beheren, begon ze meteen
over Eb, leek mij niet zo geschikt, ik dacht dat hij niet kon loslopen = moet een baas dicht achter
zich hebben. Zij wuifde dat weg want hij kon zo goed schoonmaken. Ik, sul, geloofde dat, zij had
er immers voor geleerd, en zij hadden hem al 3 jaar onder de hoede, dan ken je zo iemand toch.

Maar het duurde maar en duurde maar, uiteindelijk 1 december kreeg ik voor 4 dagen hulp, terwijl
ik steeds gedacht had voor 5 dagen. Omdat er al zoveel tijd in was gestoken, accepteerde ik het.
Eb kreeg van ons een vast contract, maandagmiddag in de produktie, dinsdag en donderdagmorgen
kantinewerk en schoonmaken. Voor de maandag en woensdagmorgen kwam een meisje, Jenny
stagelopen. De mensen van de organisatie zouden de jongelui helemaal inwerken, maar in de
praktijk zijn ze maar 1 keer geweest.

Maandagmiddag 5 maart waren we in Gent, werd er gebeld vanuit de kwekerij, of ik Eb toestemming
had gegeven om een paar rolletjes plastic mee te geven, nee dus. Volgens de dames die er vlak bij
werkten had hij ze in z'n rugzak gestopt, ook was hij lang in de fitness ruimte geweest, waar veel
spullen staan die ik weer weggeef. Had hij een hele tas met bestek buiten gezet, en mee naar huis
genomen. Heb de andere dag met hem gepraat, ontkende aanvankelijk, moest toch toegeven. Heeft
spullen weer teruggebracht Ik dacht hij is nog jong, kan z'n leven nog beteren, wilde hem niet
aan de schandpaal nagelen. Sprak met hem af dat ik elke keer z'n rugzak
en fietstas zou controleren.

Bleek later dat collega's ook geld hadden gemist, heb me voor de groep verontschuldigd dat ik er
te licht over had gedacht. Snapte het niet erg dat mensen geld in de kantine laten liggen terwijl er
lockerkastjes met sleutels zijn. Bij Eb op z'n gemoed gewerkt dat hij niet terug gebracht had,wat
niet bewezen kon worden.Toen heeft hij z'n spijt betuigd voor de groep en het geld op de cent
terug betaald aan de collega's. Hij heeft het ook aan het stagemeisje verteld, die schrok er zo
van en zij heeft het aan de organisatie verteld.

Die mensen geloofden haar niet, gingen mij bellen, ik was bij de boekhouder, niet bereikbaar dus.
En geloof het of niet, in plaats dat ze het aan Eb gaan vragen of het waar is wat Jenny zei, gingen ze
Pauline bellen die net 3 dagen geleden bevallen was. Pauline zag 10 gemiste oproepen staan, dus
nam de 11"  keer maar op. Halve zolen, beroepen zich op hun pedagogische kwaliteiten.

De andere dag gesprek gehad met leidinggevende, Eb werd 2 weken geschorst bij de organisatie,
en ik zou hem ontslaan, zei dat ik aangifte moest doen, uiteindelijk zwichtte ik omdat ik dacht dat
zij het ook zouden doen. Maandag daarna kwam een leidinggevende met Jenny mee, zogenaamd
om het meisje te helpen, die bang was dat zij er ook op aangekeken werd. Dat mens hield een
praatje voor de groep, maar uiteindelijk om het eigen straatje schoon te vegen. Ik vroeg of ze al
aangifte hadden gedaan, was niet zo. Omdat Jenny een beetje uitgekeken was op het kantine werk
hebben we samen de toiletten schoongemaakt, zodat zij tijd had om in de planten te werken.
Wat was dat meisje blij, ik zei dat ze voortaan niet zoveel hoefde te poetsen maar ook
kwekerij werk mocht doen.

Ik had het die week zo ontzettend druk, elke keer telefoontjes van die lui, Wannes was aan de
poeperij, elke keer bench verschonen, hondje knuffelen. M'n keuken zou woensdag verbouwd
worden, dus helemaal leeghalen. Kreeg ik dinsdag een sms of ik al aangifte had gedaan, ik terug
dat ik er vanaf zag. Ja doei, ik had het vreselijk druk, zij deden het ook niet maar wel steeds
mij van het werk houden met hun telefoontjes, plus dat ik ook de kantine zelf moest doen.
10 minuten later stond de direkteur en een leidinggevende onaangekondigd op m'n (prive) erf.
Hij met een zonnebril op, had niet eens het fatsoen om hem af te zetten. Nou ik kreeg ze onder
uit de zak, alle ouders waren ingelicht dat ik aangifte zou doen, nu deed ik het opeens niet.

Het was niet hun taak, ik was werkgever, het was m'n plicht ook jegens m'n andere medewerkers.
Nu gingen ze toch zelf aangifte doen, zou politie naar me toesturen. En ik was niet geschikt om
het meisje goed te begeleiden, dus die kwam ook niet meer. Dan zet ik m'n vraagtekens bij hun
begeleiding, toen Eb met die gestolen tas met bestek thuis kwam, zei hij dat hij dat voor  € 5,--
gekocht had via M..arktplaats, wordt niet gecontroleerd, ook niet toen de tas de dag erna weer
teruggebracht was bij mij. Als mensen bij mij werken of stage lopen hoef ik ze niet de hele dag
achter hun kont aan te lopen, dat was Jenny ook helemaal met me eens. Ik weet m'n werk toch
zei ze. Een meisje van 17 jaar, autistisch en een schat van een kind. Ik denk dat haar ontwikke-
ling bij ons ook te snel voor hun ging. Zolang ze zogenaamd hulpbehoevend zijn, kunnen ze
vangen, wat dat betreft kunnen ze met Eb weer jaren vooruit.Ik begrijp ook best wel dat zij
pissig waren op mij omdat ik de diefstal niet had gemeld, maar ik dacht eerst dat het alleen
om een beetje rommel van mij ging en had ik hem beloofd dat ik het niet aan de grote klok
zou hangen. Maar had ik het meteen gemeld dan zouden m'n collega's hun geld niet teruggekregen
hebben, hij zou het glashard ontkend hebben. Maar omdat de mensen bij ons hem negeerden,
en hij bang was voor de organisatie kwam hij zelf met geld over de brug.


Heb  het meisje later gebeld, zij was zo verdrietig dat ze niet meer mocht komen, het is ook de
wereld op z'n kop, jongen steelt, meisje wordt gestraft. Het is jammer dat zij niet bij ons in de
buurt woont, ik had ze zo aan kunnen nemen in de kwekerij. Van Eb vind ik het ook heel jammer,
als hij zin had, kon hij goed werken.Dan zei ik tegen hem van 11 tot 12 uur mag je bij Tinus
noten op een plankje schroeven. Ging hij nog harder werken, had hij tijd over, ging hij bij m'n
spullen lopen struinen, als ik er niet was. Anderen zagen het wel, maar dan had hij het
smoesje dat hij opdracht had van mij. Jammer van die knul, hij is weer terug bij af.

Woensdag 28 maart  is m'n keuken verbouwd, als hij helemaal is afgewerkt maak ik foto's.
29 maart had ik zussendag bij zus Annie in Aalmeer, had het wel druk maar afspraak is
afspraak. Zaten we om half 1 aan de borrel zegt m'n schoonzus opeens: "Ik word niet goed,
ik moet wat eten". (zij is diabeet) Eten gepakt, moest ze eerst naar het toilet, spugen ging niet,
klein stukje brood, ze zag er vreselijk uit, lijbleek, moeten we iemand bellen, hoefde niet.
Ze zakte helemaal weg, hebben 112 gebeld, kwamen meteen, konden niets vinden, toen
ze haar medicijnpaspoort zagen zeiden ze dat ze geen alcohol moest drinken, de lever
heeft teveel werk om dat af te breken. Toen ze weg wilden gaan, kreeg ze weer een flauwte,
dus werd ze meegenomen naar het ziekenhuis. Ik ben meegereden, achteraf gezien niet zo
snugger van mij, had er beter achteraan kunnen rijden met m'n eigen car. In het ziekenhuis
kwam al gauw een dochter van m'n broer die het van mij overnam. Een andere schoonzus
heeft mij toen weer opgehaald, we waren allemaal wel van slag. De uiteindelijke diagnose
was dat ze teveel medicijnen door elkaar gebruikte en dat allemaal op doktersadvies.
Ben ik blij dat ik alleen voor de diagnose naar de dokter ga en verder in het boek van
Dr. Vogel snuffel wat je er eerst zelf aan kunt doen.

Bloemetje in huis

 Ik koop haast nooit bloemen, (schande, je moet je beroepsgroep steunen) niet omdat ik er
niet van houd, vergeet het, denk er niet aan. Zaterdag naar de bloemist, misschien een
boeket of iets grappigs op tafel. Voor op de tafel was een plat schaaltje, opgemaakt als
een biedermeijer,  € 22,50, vond zelfs ik nog teveel, misschien een duur schaaltje, heb
schaaltjes genoeg.  Verder waren er veel boeketten, stond me opeens tegen, zien er allemaal
hetzelfde uit, alleen de kleur is anders.

Een paar bloemen in een vaas is toch veel leuker, lijkt net alsof je even de tuin in  bent
gelopen  om een paar bloemen te plukken. De vaas is nog een erfstuk van m'n moeder.
Verder nog een bosje lathyrus, als je opgegroeid bent in een tuindersdorp, vergeet je
nooit de lucht van lathyrus, zalig. Bedenk opeens dat ik precies een jaar geleden  ook
een bosje gekocht heb, het zal wel met april te maken hebben

Heb het altijd lelijk gevonden, een kleed op de bank, ja maar het spaart je dure bank.
Kun je net zo goed een houten kist timmeren met een paar kussens en een kleed erover.
Maar ja, we hebben nu eenmaal een stoffen bank, was niet mijn keus, maar Sjaak gaat
altijd over de bankaankoop, ik zit er haast nooit op.En als je zo'n klein hondje hebt lopen,
die de draden uit de bank trekt, dus uit  het bedje van Ryan de fleece dekentjes weggehaald,
en op de bank gelegd. Over misschien een maand kunnen ze er weer af.

Dat geldt niet voor het blauwe bankje van leder, doordat de bench nu midden in de kamer
staat, verhuisde het bankje naar een plekje voor het raam op het zuiden. Je kunt er op wachten
dat het leer gaat barsten, dus ook maar een kleed, ditmaal over de rugleuning.

Buddy was weer aan het opvoeden, samen rukken aan een touw speelgoedje.
Wannes mag sjorren.

Opeens mag het niet meer van Buddy en Wannes wordt op de grond gegooid. Hij moet
goed leren wat z'n plaats is in de roedel. Slechte foto vanachter het glas, maar ga ik naar buiten
dan stoppen ze meteen.

Wannes en Buddy

In het begin was Wannes nogal wild en we dachten dat het heel moeilijk zou worden
om hem op te voeden. Als hij uit de bench mocht ging hij achter Buddy aanrennen, die
dat helemaal niet leuk vond.

Sjaak heeft het hondje veel geknuffeld om hem rustig te krijgen, en opeens begon Buddy
het ook leuk te vinden en begon met Wannes te spelen.

Wij hoeven het hondje niet op te voeden, dat doet Buddy. Wat kan het leven toch
simpel zijn.

't Is een snoepie.

Wannes onderwerpt zich, Buddy is de baas, zo hoort het te gaan bij honden.

Samen buiten met een speeltje, Wannes is vaak buiten, alleen of met z'n grote vriend.

Buddy kan ook behoorlijk grommen als Wannes het speeltje pakt, terwijl het nog niet mag.

Wij zijn 2 vrienden.

Muziek

Ik zocht op de computer een bepaalde foto, kwam ik deze tegen van m'n jongste zoon,
met pruik. Vanaf midden jaren negentig speelt hij in een bandje.. Eerst was hij drummer,maar
omdat hij regelmatig voor langere tijd in Nieuw-Zeeland verblijft is er een andere drummer
in zijn plaats gekomen, en mag hij zingen als de band optreedt en hij in Nederland is.

In mijn jeugd had ik geen gelegenheid om muziek te maken, het is me nooit aangeboden, maar
ik denk dat ik ook de concentratie miste om te oefenen.En ik had altijd het idee dat ik zoiets toch
niet kon. Als ik op de lagere school voor de klas iets moest zingen, bracht ik er niets van terecht.
Maar dat had te maken met verlegenheid en faalangst.Ging het om aardrijkskunde, taal of ge-
schiedenis stak ik altijd als eerste de vinger omhoog. M'n oudere zussen hebben wel  orgelles
gehad en de oudste 2 waren als tieners bij een mandolinen clubje.

Om het bij m'n eigen kinderen beter te doen, heb ik toen ze klein waren veel aangeboden. De oudste
twee hebben een tijdje op een kinderzangkoor gegaan, een paar jaar met veel plezier bij de drumband
geoefend, tot  Jack Z., een nieuwe oefenleraar kwam, die zei dat ze alles moesten vergeten wat
ze al geleerd hadden, toen was het gauw over. Pauline heeft een jaar panfluitles gehad en Rob heeft
nog jaren bij een mevrouw gitaarles gehad.. Voorzover ik weet  doen ze beiden niets meer met
met muziek, maar ik vind met alles wat je kinderen aanbiedt, ze moeten zelf hun eigen weg kiezen.

De jongste kinderen hebben minder aanbod gehad, het kinderkoor was er niet meer.Olga is nog wel
een jaartje naar de drumband geweest en heeft nog een aantal jaren gitaar gespeeld. Rick wilde op
gitaarles, maar stopte er snel mee, ik dacht door faalangst. Zelf zei hij later dat het kwam omdat hij
die zoon van die mevrouw eng vond. Maar het is grappig, hij heeft zichzelf drummen geleerd.
Toen hij het al aardig kon heeft hij nog een paar jaar wekelijks les gehad in Amsterdam.
Later zou hij hier in het dorp nog les krijgen van die bewuste Jack Z. maar dat was zo'n eigenwijze
hark, dat liep spaak. Inmiddels had hij met z'n vrienden van het Lyceum de band opgericht.
Omdat wij een grote schuur hebben was dat het thuishonk van de band. Heel wat liters bier zijn
er op de kwekerij weggespoeld. www.kinderentegenkinderen.nl

En sprokkelvrouw dacht nog steeds dat ze niet kon zingen, een cursusje peutermuziek was het
enigste wat ik me dacht te veroorloven. Tot een vriendin vertelde dat ze met veel plezier bij het
dorpskoor zong en wat mij over de streep trok, ik hoefde niet voor te zingen, mocht gewoon
aanschuiven. Was ik toch bijna veertig jaar toen ik dat pas durfde.Het zingen vond ik fijn,elke
maandagavond repetitie, het was kerkmuziek enzovoort. M'n moeder was in haar dorp bij het kerkkoor,
zij ging ontzettend graag naar de zang, maar ze was aan het dementeren, zat zij niet altijd klaar als ze
werd opgehaald. Dus ging ik elke dinsdagavond met moeder mee, de liedjes waren wel simpeler,
toevallig hadden we wel dezelfde dirigent. Ik vond het wat veel worden, ben op de maandag gestopt,
de dirigent werd ziek, kregen toen een mevrouw. Totdat ik gebeld werd door de voorzitter, moeder
was niet meer welkom, andere dames vonden dat ze niet prettig rook. Hij vond het raar dat ik ook
meteen opzegde, maar blijven zingen bij dat koor vond ik verraad aan m'n moeder.

Een paar jaar later schoof ik toch weer aan bij ons dorpskoor. Wat wel lastig was, de eerste avond
trok een andere, oudere alt meteen aan m'n mouw, kom naast mij staan. Heb dan niet het hart om
te zeggen dat je ergens anders wilt staan. Stond rechts van mij die mevrouw ( zij galmde enigszins) en
links van mij een mevrouw van 80 jaar waar geen geluid meer uit kwam. Had ik weer.En de dirigent
had niets met alten, stak alleen veel tijd in sopranen en bassen. We zongen wel hele mooie stukken,
Messe Solennelle (psalm 42), Panis angelicus, Ave Verum enz.  Zijn ook met de hele zangvereniging
naar Tsechie geweest in een hele oude touringcar, wij sliepen bij particulieren, was een heel mooie trip.
Toch heb ik daarna bedankt, kon niet tegen die pikorde, en wie waar mocht staan, net een kleuterklas.

Later kwam ik bij een vrouwenkoor in Alphen aan den Rijn, was leuk op de maandagmiddag, zongen
lichte kost, dus van alles, b.v. van Simon en Garfunkel en volksliedjes. Tot er mensen gingen drammen,
die ook al bij andere koren zongen dat het wat moeilijker moest, stonden we weer Pie Jesu te zingen.
Heb weer opgezegd ook omdat ik het toen te druk had met de workshops.

Totdat ik een verjaardag in het dorp had van een kennis, er was een man met een accordeon en
blaadjes tekst, zodat we allemaal mee konden tetteren. Ik ontmoette er een vrouw, die ook graag
wilde zingen, we gingen samen een smartlappenkoor zoeken.Een jaar hebben we het uitgehouden bij
een meezingkoor, toen we er begonnen waren er 12 leden, er kwamen soms wel nieuwe bij, maar
er vertrokken ook weer mensen.In 1 jaar tijd niet meer dan 10 liedjes geoefend. Er was geen bestuur,
de dirigent, een jong meisje had het koor opgericht. Om 8 uur kwam ze aangerend om de deur te
openen, om half 10 stonden we weer buiten, inclusief een pauze van 8 minuten. Kostte nog € 7,50
per avond. Het ergste vond ik nog dat m'n zangvriendin een ongeluk kreeg, ik liet meteen een kaart
voor beterschap rondgaan om te tekenen. 2 maanden later begonnen ze opeens te vragen hoe het
met haar ging. Toen wij er mee stopten waren er nog 8 leden.

In oktober 2008 kwamen we eindelijk bij ons smartlappenkoor, en ik heb er nog geen seconde spijt
van dat we het gevonden hebben. Sjaak zei wel eens dat het aan mij lag dat ik steeds van koor wisselde.
Natuurlijk ligt het aan mij, ik ga niet elke week naar iets wat ik niet leuk vind. De mensen van dit
koor zijn over het algemeen aardig sociaal, leuker in ieder geval dan bij de vorige koren.