La vita e bella

Ik zag op Inge's blog een stukje over de oorlog,
hoe een duitser en een hollander het ervaarden.
Toen ik de hobbyclub nog had, kreeg ik van een
moeder een hele doos bibliotheekboeken.
Waaronder Gestolen jeugd van Ton van Reen.

Een prachtig boek over een limburgs gezin in de
oorlog, waarvan de oudste jongen, Lei Steeghs
in 1944 als 15-jarige opgepakt werd, en dwangarbeid
moest verrichten bij de hoogovens in Midden-Duitsland.
Vreselijk wat zo'n kind moest meemaken, hard werken,
haast geen eten en dan nog de bombardementen.
Voorin  het boek staat een persoonlijk stukje van Lei:
'Vlugge jongens waren we. Jonge vogels, te vlug uit
het nest. Door de oorlog is onze jeugd gestolen.'
Hij heeft de donkerste momenten van de oorlog over-
leefd omdat hij zijn moeder niet het verdriet wilde aan-
doen dat hij nooit meer thuis zou komen.

Van diezelfde moeder kreeg ik ook een boek van
Jenny Glanfield, de titel weet ik even niet meer, ik
denk dat ik het heb uitgeleend,ging over een gezin
in Engeland die in de oorlog verzeild waren
geraakt tot in Rusland toe.
Later kocht ik het boek met de titel 'Viktoria', dat
begint in Berlijn in het jaar 1915 en eindigt in 1945.
Je leest in het boek hoe vreselijk de duitsers zelf van
de oorlog hebben geleden, er was ook veel geheim
verzet en veel mensen die het niet met het regime
eens waren, werden verraden en vermoord

Toen ik van Paulien in verwachting was, 1975
liep er op de t.v. een serie van 'De wereld in oorlog'.
Elke week (toen keek ik nog samen met Sjaak t.v.)
zag ik weer die verschrikkelijke beelden.
Ik dacht toen 'wat heeft nieuw leven voor zin als
mensen elkaar zo afmaken.
Vooral omdat ik toen pas besefte dat oorlogen
altijd blijven en Nederland aan de wapens verdient.

Ik ben opgegroeid in de hippietijd, en dacht heel
naief dat er nooit meer oorlog zou zijn, zo van
'dat willen wij toch nooit meer !!'
Ik kan er wel tegen om boeken te lezen die over
de oorlog gaan, maar films en t.v. beelden over
oorlog, terrorisme of geweld wil ik nooit meer zien.
Hoewel ik heb een boek gelezen van Tessa de Loo,
'De Tweeling', die film heb ik wel gezien, maar dan
scheelt het weer omdat ik weet hoe het verhaal gaat.
En van het boek 'Kapitein Corelli's mandoline' is ook
een film, maar ik weet nu niet meer of ik die helemaal
gezien heb, of alleen het laatste stuk op t.v.

Voor de kerst van 1997 hadden we het zo ontzettend
druk gehad met het werk op de kwekerij, Sjaak en ik
waren helemaal afgedraaid.
We zijn tijdens de kerstdagen ondergedoken in Assen,
bij Van der Valk, even helemaal niets.
Bezochten een bioscoop in Groningen, draaide de film
'La vita e bella', in het begin was de film erg vrolijk, het
speelde zich af in Italie, man en vrouw verliefd.
Er was ook en kind en op een bepaald moment werden
de ouders gescheiden, vader en zoon werden op
transport gezet naar het vernietigingskamp.
Vader maakte overal grapjes over om het minder
erg voor het kind te maken.

Maar in die bioscoop, zo gauw ik die trein zag stoppen,
ben ik de zaal uitgerend, Sjaak was solidair met me,
hoewel hij die film graag wilde zien.
Later kreeg hij van m'n zoon de dvd, hij heeft de schade
ingehaald, heeft de film inmiddels wel 3 keer gezien.
Ik heb van de film wel vaak het begin stukje gezien, daar
speelde een stukje operette muziek.
Toen ik nog bij het vrouwenkoor zong, hadden we dat
lied in het repertoire en gebruikte ik het om te oefenen.

Kwakelse kermis

Ben geboren en getogen in De Kwakel

Eerste week van september kermis.

Was vroeger al zo.

Ik dacht, we gaan eens kijken naar die optocht, 

die het dorp elk jaar op z'n kop zet.

En daarna naar de kermis met Ryan.

Je moet zo'n kind toch een beetje cultuur bijbrengen.

De optocht begint altijd om 9.15 uur.

Wij kwamen om 1 uur aan, ze stonden opgesteld

voor de tweede ronde.

Eerst was het aardig droog, toen we alle karren gezien

hadden waren we net een paar verzopen katten.

De kermis hebben we niet gezien, doen we volgend

jaar , dan is de optocht voor de zestigste keer.

Jammer dat we die dochters niet gezien hebben.

Bernhard liep wel rond.

Iedere wagen heeft een eigen aggregaat, eigen

muziek en een eigen koelkast.

Toch zijn de regels wel streng qua geluid en

drankverbruik. 

Ryan had het onwijs  naar z'n zin.

Hij houdt erg van muziek(welk kind niet)

Ondanks de regen was het een en al

vrolijkheid, alle deelnemers waren verkleed.

Je kon wel zien dat ze al een tijd onderweg

waren, want er liepen veel deelnemers op

straat, terwijl de wagen al 500 meter verder

was, het ging een beetje door elkaar.

De monniken zaten bij Robin Hood, prins

Bernhard was z'n dochters kwijt en hier en

daar zag ik een verdwaalde indiaan

De wagens zagen er erg verzorgd uit.

Mooie bouwwerken waar veel tijd in was gestoken.

Achteraf hebben we niet eens alle wagens gezien.

In de straat waar het zo hard regende en waaide, 

stonden ze dubbel opgesteld.

Van oorsprong is De Kwakel een katholiek dorp.

Toen wij er woonden waren we het enigste gezin

met een ander geloof, wij moesten in een ander

dorp naar school, elke dag 5 km. heen en 5 terug.

In deze tijd zouden we gewoon naar de katholieke

school gaan, 60 jaar geleden kon dat niet.

We hebben er altijd met plezier gewoond, er was

altijd een heel goed contact met de bewoners. 

Sjaak vroeg me of ik nog bekenden zag.

Nou, dat valt niet mee na 43 jaar, vooral niet

als ze zulke rare kleren aan hebben.

Kermis in De Kwakel

Werken

Vandaag 4 september is hij precies 18 maanden.
Paulien moest even iets in het kantoor doen.
Ryan dacht: "Ik ga maar even aan het werk,
potjes uitpakken".
Gelukkig komt de arbeidsinspectie op zondag
niet bij ons langs.

Burenruzie

De vriendin die met me mee rijdt als we gaan zingen
heeft problemen met de buurman.
Zij woont alleen en hij heeft de hele buurt tegen
haar opgestookt.
(Zij is ook niet mis, Sjaak vroeg zich pas af waarom
ik zulke vriendinnen heb en geen normale)

Toen ik workshops gaf kreeg ik hulp van 3 dames,
heel aardige vrouwen van mijn leeftijd en 1 van
10 jaar jonger, normale vrouwen.
Ze komen nog steeds 1 x per maand in m'n hoek op
de kwekerij om iets te maken, mozaieken ,iets met
fietsbanden of een kerst/paasstuk.
Waarom zit jij daar nooit bij? vroeg hij.
Nou eh, dat gaat altijd over ziektes of doodgaan in de
familie of over mensen die ik helemaal niet ken.
Ik hou gewoon niet van dat gedoe.

Nou die buurman dus, als ik haar ophaal, zorgt hij altijd
dat er iets op de keerlus staat zodat ik niet kan draaien.
Nou hoeft die keerlus niet voor mij, ik heb een verlengde
VW bus, die draait erg lastig.
Het is een doodlopend straatje, ik claxoneer 1x,
zij komt naar buiten, stapt in en ik rij achteruit de straat uit.
Afgelopen winter stoof er een andere buurman naar buiten,
(een vriendje van die lastpak) hij snauwde me toe dat het
asociaal was dat ik om 8 uur 's avonds de claxon gebruikte,
als zijn kinderen op bed lagen.
Ik verontschuldige me, en zei dat ik het niet meer zou doen.

Vanmiddag om half 1 haalde ik haar weer op, ik was een
beetje laat omdat ik eerst naar de kapper was geweest.
Druk 1 x op de claxon, ze kwam nog niet meteen, ik stapte
uit om haar te gaan halen.
Komt er opeens een hele rare dikke man aangestormd, ik
kan geen gezichten onthouden, dacht misschien weer buurman.
Zeg ik al lachend: "Je wilt toch niet zeggen dat je kinderen
nu op bed liggen?"
Begint tie toch een end weg te schelden dat ik asociaal ben.
Liep wel meteen weer terug.
Doordat ik begon met het "gesprekje"was hij toch een beetje
de kluts kwijt, en droop snel af.
Hij woont notabene 100 meter van de provinciale weg af
waar wel 4 x per dag een ziekenauto langs komt met
gillende sirene.
Dat weet ik omdat onze hondjes dan beginnen te huilen.
Ik heb in ieder geval geen saai leven  met zulke vriendinnen.
In juni kreeg ik de buurman (waar ze ruzie mee heeft) ook
al aan m'n autoraam, ik had bij het keren zijn hek iets geraakt.
En hij ging meteen de schade opnemen, (die er niet was).
Daarom keer ik daar ook niet meer, vriendin roept dan dat
ik bang voor hem ben.
Ik ben nooit bang, maar ik vind ruzie maken iets zinloos.
Ik wil haar best bijstaan, ben ook 2 x met haar meegeweest
naar de gemeente om dingen uit te leggen over de
toestand met de buren, maar ik hoef geen nare situaties
uit te lokken.

Klussen

Sjaak en Rick waren voordat die regenbui begon die
6 weken duurde(ik heb geen problemen met het weer)
de buitenkant van het huis gaan schilderen.
Bleek dat het overstek verrot was, zzp'er gebeld, had
nog vakantie, is afgelopen week begonnen, klus was
groter dan verwacht, ook enkele dakspanten zijn
vervangen en dakpannen (hadden we nog liggen)
Sjaak geschuurd, Rick geverfd, 't is weer prachtig.

Zodoende is het een zooi in de tuin, heb er de
hele zomer niet zoveel aan gedaan.
Het groeide toch wel, maar ik hoop dat ik
deze week even  ga doorpakken.
Er moeten heel wat planten eruit, deze tijd van
het jaar is dat het beste te zien.

De japanse anemonen zijn behoorlijk dominant,
het is nu nog grappig, volgend jaar teveel.
Ik zou liever wat meer delphinium's zien.

Heb meest paars, roze en blauw, een gele kleur is
soms wel leuk, deze jongen is ook te groot.

Meestal heb ik rode kattenstaarten (amaranthus).

Dit jaar de groene soort.

Ik geniet van deze tijd, je ziet de bloemen nog even

hun best doen, maar het verval treedt al in, dat hoort

er ook bij.

Bij de noordkant van het huis bloeit de
Kirengeshoma (japanse wasbloem).

Zingen

Donderdag 25 augustus was de eerste repetitieavond
van smartlappenkoor  Denk aan de Buren.
We gingen eerst op de foto, rood-wit,  ik haat
die combinatie, ik had nog een rood t-shirtje gevonden
bij de Weggeefwinkel , had zelf nog wel een witte broek.
Sta ongeveer 2' van rechts op de derde rij, als breedbek-
kikker, als je op de foto klikt zie je het beter.

De rest van de avond heb ik kou staan lijden met die
dunne zomerbroek en blote voeten slippers.
Had ik net de buitendeur gesloten, moest ie weer open
van de dames, stevig gebouwd, willen allemaal graag
vooraan staan, dichies bij dichies onder de lampen.
Is het dan gek dat ze opvliegers krijgen.
Ben lekker met de pauze weggegaan, was ook een
beetje lui van het 's nachts lang wakker liggen.
Deze week had ik een strakke spijkerbroek met kisten,
korte rok, t-shirt en trui, dat ging beter.


Komende week is het feest in Aalsmeer, wij hadden vandaag
een optreden bij een jachthaven.
M'n zus woont in Aalsmeer en kwam ook luisteren, dat
zingt meteen al beter als je een supporter hebt.
Ik heb 3 zussen en ik sta er altijd van te kijken hoe
jong ze er uit zien, zus is 77 jaar , was net een week bij
dochter in Engeland geweest en had een nieuw rokje.
Groen turquoise achtig met bijpassende ketting en wit
t-shirt, gelukkig  geen oude wijven kleuren.

Vandaag vond ik in de kast nog een rode strakke broek,
met een wit hemdje stond dat wel, het was warm.
Tja waarom ik nu niet die dunne witte broek
aanhad, was eigenlijk een raadsel voor me.
Maar het zingen ging lekker, daar gaat het om.