Poppenhuisbeurs

Ik heb altijd veel handeltjes gehad, overigens zonder dat er geld aan te pas kwam.
Toen ik in 1987 de hobbyclub had opgericht was er weinig geld te besteden, regelmatig stond ik bij H.ans V.erkerk op m'n kop in de houtcontainer voor gratis hout.
Ik zat ook in het bestuur van de speelweek en ritselde overal gratis spullen bij bedrijven ( ja ook bij ons bedrijf, wij hadden tempexplaten waar ik met de decoupeerzaag ballen uitzaagde, en als presentje was er altijd wel een plantje om uit te delen.)
Maar dat is allemaal vergane glorie, de hobbyclub is na  20 jaar opgeheven, de speelweek draait tegenwoordig optimaal en professioneel dankzij een jonge ploeg gedreven mensen.

Toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan, een aantal jaren geleden las ik in de straatkrant over de stichting  CASCO in Rotterdam.
Zij ondersteunen scheepslieden van de wilde vaart, over 2 weken komt er iemand van de stichting hier in de dorpskerk een presentatie geven, dan schrijf ik er meer over.
In ieder geval sinds dat artikel verzamel ik voor de scheepslieden warme kleding en schoenen.
Regelmatig staan er op de kwekerij zakken met kleding, die mensen komen brengen.
Afgelopen week heb ik bij zus in Aalsmeer nog kleding opgehaald die ze via via had gekregen.
Als ik 10 zakken heb staan, komt Nico ze ophalen en krijgt dan ook een doos met planten mee voor z'n vrijwilligers.

Sinds ik gratisop/aftehalen afstruin voor de billykasten voor de w.egg.eefwinkel, kijk ik ook bij gevraagd.
Vroeg een tienermoeder hier in de buurt ,broekjes mt 92 voor haar kindje, m'n dochter had nog kleding over in die maat, ook nog even naar de Z.eeman , en dat meisje was er erg blij mee.
Kreeg ik een paar weken later 3 dozen met babykleding van mt 50 tot 74 en speelgoed van haar.
En dat is zo leuk, ik kan nu veel jonge moeders met die kleding blij maken.
Verleden week gingen m'n dochter en schoonzoon een weekend naar Duitsland, en hebben in Nijmegen een pak afgeleverd in het kleinste maatje en nog speelgoed.
Vandaag ben ik naar de poppenhuisbeurs in Arnhem geweest en heb ik een pakket daar in de buurt afgeleverd in maatje 68.

Heerlijk dat we vandaag zo'n lange dag hadden, om kwart over 9 vertrok ik naar Leiden, daar was een grote stoffenmarkt, ik had m'n auto bij de w.eggeef gezet, met een oude fiets die ik achter in de auto had, ging ik richting markt.
Bij de eerste kraam was het al raak, wollen rode georgette stof die ik al een jaar zoek, 1,5 meter voor een gladde jurk met korte mouwen, blauwe, groene en rode soort stevige flanel stof ieder 60 cm ,voor even zovele rokjes.
Was met 10 minuten klaar, ik ga meteen maar weer terug zei ik tegen die man, anders zie ik teveel.
In het echt zijn de kleuren nog mooier, heb pas in Avignon een terrakleurig kort rokje gekocht, die houd ik als voorbeeld, wel met verschillende lengtes.
Dat wordt hard werken komende tijd, denk dat ik de computer voorlopig uitzet.
Dus als iemand mij mist, zussen, kinderen, ik zit achter de naaimachine.

 Om 10 uur zat ik weer in de auto, richting Arnhem, was wel een eindje weg, ik rijd graag auto.
Op de A12 voor Arnhem was de natuur zo mooi, de bomen hadden echt alle kleuren rood, geel, groen.
Leuk zo'n beurs, 10 jaar geleden waren Sjaak en ik hier ook.
Wij waren destijds in Nijmegen geweest om een herder pup uit te zoeken, en een schoonzus van mijn schoonzus had er een stand, zodat we haar en haar man even opzochten.
Die man is verleden jaar overleden, om die reden had ze nu een kleine kraam.

Poppenhuizen zijn vreselijk leuk, maar als je alles aan wilt schaffen ben je wel een paar centen kwijt.
Vond deze winkel mooi, (behalve die kerstman) kost wel 220 euro.

Olga had vroeger ook een poppenhuis,zelfs als puber speelde ze er nog mee.
Was ze een jaar of 8, ging ze knutselen bij de speelweek, wilde ze van een schoenendoos een poppenhuis maken, mocht niet, kijkdozen stonden op het programma.
Griste ze een stuk of 5 dozen mee, ging ze er thuis mee aan de slag, samen met Rick hebben ze er nog maanden mee gespeeld.
Werd mega groot, elke keer werd er weer een doos aangeniet als kamer of schuur.

Bij de hobbyclub deed ik ook altijd 1 of 2 x in het seizoen de schoenendoos als poppenhuis.
En in de houthoek werden er ook veel bedjes, bankjes en kastjes  gezaagd.

Aardig kastje, maar wat zet ik erin, wat ik dan zelf zou kunnen maken met die kromme vingers?
Doe maar niet, sprokkelvrouw, hou je in.

Zag zulke mooie popjes, eerst bankje gekocht, voor de maat en toen m'n toekomstige huisgenoten uitgezocht.
Vond die mollige oudere dame rechts bovenin gaaf, deed me denken aan Marjan Berk, maar helaas geen buigzame knieen, een andere uitgezocht,  ze was ietsje minder mollig, ook minder haar, toch wel leuk zo'n oud wijffie met haar kleinkind of buurkind?

Hoofdje kan draaien, armen en benen kun je buigen, vind het knap dat mensen zoiets kunnen maken.

Heb voor allebei ook een theemok gekocht.

Plantenrekje erbij, moet nog bedenken hoe die plantjes gaan worden.
Rek is een beetje groot ten opzichte van de bank.
Valt misschien  minder op als het geverfd is.
Heb daar nog geen zin in, weet de kleur nog niet.
Moet nog plekje zoeken waar de vingertjes van Ryan er niet bij kunnen.
Heb in de keuken een mooie nis, is al bezet met sprokkelvrouwtjes.
Nou ja, ik vind wel iets.

Heb ook nog even met de schoonzus van m'n schoonzus gepraat.
Een opgewekte vrouw die veel positieve energie uitstraalt.

Boos

Heb een vriendin vanaf de lagere school (ik heb er zelfs 2) we zien elkaar met verjaardagen en zomers maken we een paar keer een fietstocht met z'n vieren.
Deze zomer lukte dat niet, toen wij wilden, moest hij werken, later hadden wij het druk en daarna loge's en niet echt fietsweer.
Steeds nam ik me voor om te bellen, kwam er niet van, vanavond eindelijk.

Was vandaag haar zwager overleden, onze leeftijd.
10 dagen geleden vreselijke pijn in z'n been, naar dokter, huiartsenpost, ziekenhuis, bloed afgenomen.
Werd door iedereen aan het lijntje gehouden, kreeg pijnstillers, morfine, antibiotica en spierverslappers.
Chirurg stond tegen deurpost geleund, wat heb je pas gedaan, oh op een ladder gestaan, zal wel spierpijn  zijn
( Dat is in dat ziekenhuis,  die m'n schoonzus ook een halfjaar onnodig in de kost had, zij genas nadat zij in het LUMC geopereerd werd)

Zondag is hij met de ambulance naar het LUMC gebracht, daar constateerden ze een bacteriele infectie in z'n been, z'n nieren en lever functioneerden niet meer doordat hij medicijnen had gehad en ook nog pillen slikte omdat hij diabeet was, had hij zichzelf vergiftigd.

Dan denk ik, zoiets kan gewoon straffeloos gebeuren, die artsen zijn zo hypocriet, toen Sylvia Millecam overleed, schreeuwden ze moord en brand, terwijl er dagelijks mensen nodeloos overlijden.
Deze man hebben ze onnodig vreselijk laten lijden, en bij een goede diagnose had hij nog geleefd.

25 oktober

Zag zojuist deze datum.
Bedacht  25 oktober 1962 is m'n vader overleden.
Hij is misschien een paar maanden ziek geweest.
Kon al een hele tijd niet naar het toilet, iedereen kwam met middeltjes aan zoals haarlemmerolie, wonderolie.
Uiteindelijk naar het ziekenhuis, ik weet niet of hij nog geopereerd is, of dat hij tijdens de operatie is overleden.
We kregen weinig informatie van het ziekenhuis, niet eens hoe de ziekte heette, waarschijnlijk darmkanker.

Ik was 13 jaar, toen ik van school kwam en uit de bus stapte, stond m'n oudste zus me met de fiets op te wachten.
Ze probeerde het heel voorzichtig te vertellen, maar toen ik haar zag wist ik meteen dat het fout zat.
Thuis waren alle gordijnen dicht, en wat ik me kan herinneren waren de dagen tot aan de begrafenis gevuld met veel mensen in huis, broers, zussen en aanhang en mensen die langs kwamen om te condoleren.
M'n vader lag in de ouderslaapkamer(begane grond) en m'n moeder sliep tijdelijk boven.

Wat dat betreft vind ik het tegenwoordig kil, er wordt een gebouwtje gehuurd, en je kunt langs komen om te condoleren, heel snel want er staat nog een rij achter je.
Toen m'n schoonvader was overleden, stond de kist in de huiskamer, mensen konden in huiselijke kring condoleren, is veel persoonlijker, achtergeblevene kan dan haar persoonlijke verhaal kwijt.

M'n vader is slechts 63 jaar geworden, met een klein boerderijtje en een groot gezin heeft hij altijd vreselijk hard moeten werken, hij was ook helemaal op.
2 broers en een zus van hem zijn ook niet ouder geworden dan 63 jaar, maar 3 anderen waren wel de 90 gepasseerd toen ze overleden, dus er is nog hoop voor ons.
M'n broer boven mij is onlangs 64 geworden, m'n jongste broer (61) en ik moeten de 63 hobbel nog nemen.

De winter van 1962/63 was erg zwaar voor m'n moeder, er stonden nog koeien op stal, ze konden in het voorjaar pas verkocht worden.
M'n broer van 15 moest ze helemaal alleen verzorgen, daar heeft hij later nog problemen mee gehad.
Toen ze verkocht werden brachten ze nog erg weinig op, een handelaar kwam het bij ons thuis uitbetalen.
Daar was ook helemaal geen controle op, als hij zei dat zo'n koe b.v  400 gulden had opgebracht, moest je dat maar geloven.

Verstuikte enkel

Verleden jaar een paar leuke laarsjes gekocht van berkenhout met een gaultheria (bergthee) plantje erin.
Het stond wel grappig bij de voordeur.
Plantjes waren inmiddels terziele, ik had de laarsjes achter het huis gezet, dan denk ik er eerder aan om nieuwe plantjes te kopen.
Ongelukkigerwijs stonden ze onder aan de trap, zag er geen gevaar in, de trap is breed en aan de zijkant ervan staan heel veel potjes met vetplantjes enzo.

Omdat we op een dijk wonen is er achter een betonnen trap om naar beneden te gaan, en zo lopen we altijd naar de kwekerij.
Zo ook vrijdag morgen om half zeven, Sjaak neemt dan altijd de jonge herdershond mee naar het werk, en om 8 of 9 uur komen ze weer terug.
Oei, gestruikeld over die stomme laarsjes, hij kon amper aan weer de trap op naar boven komen.
Meteen natte lappen erop, arnica geslikt, arnica er op, schoonzoon heeft vrijdagavond nog een drukverband aangelegd, Sjaak moet eigenlijk blijven zitten, kan dat niet, voet blijft dik.

Hij heeft het vaker gehad, is er erg gevoelig voor, verleden jaar winter nog tegen klont ijs.
Ik heb blijkbaar slappere enkelbanden, een paar weken geleden lag ik met de herdershond moeder nog op straat te rollen omdat ik m'n voet niet goed optilde, mankeerde niets.

Eigenlijk kun je niets mankeren als je beesten hebt, de moederhond laat ik altijd uit 's morgens vroeg, dan zijn er weinig andere honden op straat, en nog moet ik heel goed uitkijken, als ik een andere hond of kat als eerste zie, kan ik ze wel afleiden.
Een grote wandeling zoals Sjaak elke middag doet, zit er even niet in.
We hebben achter ons huis wel een groot terras waar ze de hele dag kunnen lopen.
Gelukkig is Olga ook weer terug van weekendje weg, zij wandelt graag met de honden.

De konijnen is een ander verhaal, die mag ik voeren, 's morgens biks en water en 's middags geroosterd brood en water.
Ik schreef pas dat konijnen erg sociaal zijn, zelfs net zo als mensen.
1 konijn mocht steeds niet meeeten, Sjaak gaf haar  apart eten, verleden week regende het hard, mocht ze niet naar binnen, was helemaal verkleumd.
Nu zit ze in het hok in de onderschuur, waar de kleintjes geboren zijn, het hok is 3 meter lang en 1 meter breed, ze heeft de ruimte, zo te zien mist ze haar "vriendinnen" niet.
Zo gauw Sjaak weer kan lopen probeert hij of ze bij het jonge konijnen volkje past.
Ik vond het lastig dat zo'n konijn dan heet "dat konijn onder in de schuur", ik heb ze Truus gedoopt, vond ik wel passen, 't is een makkelijke naam, past bij een makkelijk  konijn.

Baby shower

Onze poolse medewerkster verwacht in januari haar eerste kindje, vrijdag was haar laatste werkdag bij ons.
Paulien en een medewerkster organiseerden  donderdagmiddag om 4 uur een babyshower, tevens high tea
We hadden internationale lekkernijen, poolse, marokkaanse, noord-hollandse en zuid-hollandse.
Om half 5 arriveerde ook de echtgenoot, hij werkt bij een andere kwekerij in ons dorp.
Beiden moesten een examen afleggen om het oudersschaps diploma te krijgen.
Eerst de baby(pop) in bad doen, weer netjes aan kleden, bij een andere baby samen een poepluier verschonen, terwijl ze elk maar 1 hand mochten gebruiken.
Geblinddoekt uit een paar potjes olvarit proeven en raden welke smaak.

Ryan kijkt z'n ogen uit, sinds kort heeft hij ook belangstelling voor poppen.

Wie kan het vlugst beschuitjes met (blauwe) muisjes smeren?
Daarna samen achter de buggy een rondje door de kantine.
Geslaagd!!  Ieder een mooi diploma.
Van het bedrijf kregen ze de buggy, van de personeelsvereniging een kinderstoel en sommige mensen hadden zelf ook nog een cadeautje gekocht.
Zo schattig, er waren ook 2 mannen aanwezig van het vorige bedrijf waar ze heeft gewerkt, hadden ook elk een cadeau en onze mannen hadden ook alle drie iets gekocht, hoewel dat eigenlijk niet hoeft omdat de PV al iets geeft.

Ik kreeg van de a.s. moeder een mandje met kop en schotels, onderzetters, sfeerlichtjes en servetten.
Daarbij een kaart waarop ze had geschreven: Bedankt voor 2 jaar werken in uw bedrijf, ik had een leuke tijd.
Het is voor ons jammer dat ze weggaat, ze is altijd vrolijk en werkt hard.
Samen met haar man gaat ze definitief in Polen wonen, daar is tegenwoordig ook genoeg werk.

Vakantie IV

Zondag onze laatste dag in St Aygulf, om kwart over 8 stonden we bij de bushalte.
Ons doel was de stad Nice , vandaar vertrekt er enkele keren per dag les train des pignes, oftewel de trein van de dennenappels. Het verhaal ging vroeger dat de trein zo langzaam reed, dat je onderweg uit kon stapen om dennenappels te rapen. Wij hadden er veel zin an om met dat treintje, eindstation Digne, het achterland in te gaan. In Nice vanuit het station op weg gegaan om het stationnetje te zoeken. We zagen eerst rechts dit oude gebouw, was vroeger het station, wordt nu helemaal gerestaureerd, aan de voorkant van het gebouw hangt fotodoek als afscherming, waarop je kunt zien hoe mooi het gaat worden.

Het nieuwe station stond links aan de andere kant, maar wat een teleurstelling, het was wegens onderhoud gesloten. Alle wensen hoeven ook niet vervuld te worden
Dan maar de oude stad in en op zondagmorgen, zoals in elke franse stad versmarkt.
Heel veel kramen met verse vis, groente en patisserie.

Hier koop je sla per kilo, allemaal losse blaadjes.

 De peren heben allemaal een beetje lak aan het steeltje, is dat voor de sier of voor de houdbaarheid?

De courgettes zijn zo groot, je mag hier ook een stukje kopen.

Een bedelaar met een hondje, baasje was even om de hoek, wij hebben altijd wat los geld in de zak voor bedelaars en hondjes krijgen altijd wat van ons.
Mensen hebben vaak een hekel aan bedelaars, maar ik denk dat ze ook niet voor de lol er staan, nou ja een enkele misschien wel en wat maakt die paar euro's nu uit, of je een extra glas wijn neemt of niet, kost net zoveel en van 4 euro kun je 8 bedelaars ieder 50 cent geven.
Net zoiets als met collecte's, ik denk  altijd als ik geef is dat geld  voor het salaris van de direkteur van die stichting of voor al dat nutteloze drukwerk, maar die euro die ik geef is eigenlijk voor die moedige collectant
die overal aanbelt, weet dat de mensen thuis zijn en niet opendoen. Of wat ik meemaakte bij m'n kakburen heel lang zoeken naar dat dubbeltje voor Jantje Beton omdat ze een euro teveel vinden.
Verleden jaar heb ik in bittere kou gecollecteerd voor Amnesty, heb gezegd ik doe het nooit meer, word depressief van die mensen die niet opendoen of de deur voor je neus dichtgooien.

Kon het niet laten om even de zaadjeswinkel binnen te gaan, moest toch even iets kopen, diepblauwe Ipomea, had ik een paar maal in de stad gezien en een bolvormige courgette, lijkt me leuk om te vullen.
We hebben op een terras nog iets gegeten, vond het moeilijk om iets te kiezen, ben niet zo'n echte vleeseter.
Sjaak adviseerde tartaar omdat ik dat wel vaker eet, ik had gewaarschuwd moeten zijn, er stond rauw.
Het was echt rauw, maar dat niet alleen, het was heel grof gemalen, ik weet dat je met je mond moet proeven en niet met je ogen, er zat ook nog azijn door, na een paar happen heb ik het in een zakje gestopt, gelukkig was de rest van het eten erg lekker en niet duur.
Na het eten hebben we het hondje opgezocht, was weg, in het park zaten andere mannen met honden,gaf het zakje aan een van hen die verdeelde het over de hondjes.

 Ongelooflijk, er loopt een snelweg door de stad Nice, ze hebben een betonnen bak heel hoog, dwars door de stad aangelegd.

Dit is de wonderboom in volle glorie, het is bij ons een 1-jarige in de tropen leeft hij meerdere jaren
Ricinus communis, de zaden zijn heel erg giftig, hij wordt voor veel doeleinden gebruikt, zoals wonderolie en veevoeder, door verwerking is het niet meer giftig.
Onlangs las ik ergens dat de terreurbeweging de plant in wil zetten om de westerlingen te vergiftigen.
Ben benieuwd.

Ik zag 's morgens bij het station een zwerver in een rolstoel, collega's haalden hem uit z'n slaapnis en reden hem in het zonnetje. Toen we terugkwamen zat hij in de stoel te slapen, in z'n pantalon zag ik allemaal bloedsporen
Dit waren z'n dekens aan de kant van de straat, maar niet teveel over nadenken wat voor leven zo iemand heeft, misschien wil hij dit wel, liever dan in een inrichting.



.


 Laatste avond even naar het natuurgebied naast het hotel en dan lekker vroeg naar bed.
Maandagmorgen om 8 uur reed de bus weg van het hotel, om de 2 en een kwart uur werd er gestopt.
Een geweldige bus, zowel heen en terug heb ik kunnen lezen.
Op de heenweg waren we bij Valk in Stein gestopt, had ik de weekendbijlage van het AD en de Volkskrant gekocht en de Linda, kon ik precies een dag mee doorkomen.

De tweede dag heb ik van Jannetje Koelewijn gelezen, De hemel bestaat niet. Ik las van een criticus dat het gegeven van een gereformeerde jeugd al zo uitgekauwd is, dat het niemand nog interesseert. Nou ik vind ze nog steeds leuk,ik lees altijd behoorlijk vlug en na een half jaar lees ik een boek nog eens een keer.
Ergens in de vakantie kon ik niet goed slapen en omdat ik niet zoveel boeken bij me had pakte ik Jannetje nog maar eens en begon opnieuw.
Ik wilde Sjaak niet storen, ging dus maar op de wc pot zitten lezen, had ik zo'n 20 bladzijden uit, midden in de nacht, hoor ik opeens: "Ben je nu nog niet klaar"? Had hij al die tijd  vanaf dat ik uit bed ging liggen wachten omdat hij naar het toilet moest en niet wist dat ik zat te lezen.

Op de terugreis heb ik op dag 1 De belofte van Andrea Bajani gelezen en op de tweede dag Het huis waar jij van hield van Tatiana De Rosnay, toen ik dat uit had heb ik in Belgie nog een tijdschrift gekocht, dat heette
Knack, heel interessant, maar wat schrijven de Belgen toch serieus.
Onderweg kijk ik ook weleens naar het landschap, of ik praat wat met Sjaak, met de andere mensen hadden we weinig kontakt, voor mij hoeft dat niet, ik hou niet van geklit, en vaak krijg je van die levensverhalen voor je kiezen waar ik niet op zit te wachten, of al die kwalen waar men aan lijdt.
Er waren ook een paar vrouwen die schoolpleintje speelden, ik noem dat wijvengedoe, roddelen over anderen , overdreven lachen met elkaar, zoenen alsof ze elkaar jaren kennen i.p.v. een paar dagen.
Ik erger me niet, maar probeer ze te ontwijken.
Bij het afscheidsdiner in Stein hadden we leuke gesprekken met de tafelgenoten, ook mensen die veelal hun eigen weg gingen.

Op de terugweg was onze chauffeur zo lief om een paar uur in Avignon te stoppen, het was nog prachtig weer.Afgezien van dat regenbuitje in Frejus hebben we de hele week prachtig weer gehad, was het voorjaar geweest dan hadden we veel op het strand vertoeft, maar nu trok dat niet.

Vakantie III

Zo'n busreis is wel leuk, iedere dag een excursie, zonder dat je bij hoeft te betalen.
Aan ons is dat niet besteed, alle dagen met 50 dezelfde mensen om me heen in een autobus, dan wordt ik gillend gek. 't Is ook zonde van de tijd, eer alle bejaarden in of uitgestapt zijn kost veel tijd, bovendien moet je de tijd goed in de gaten houden om op tijd bij de bus te zijn.Vakantie moet tijdloos zijn.
Maar als je slecht ter been bent of angst hebt voor de franse taal is het een uitkomst.

In 1978 zijn we met de 2 oudste kinderen in Boulouris geweest met de slaaptrein.
Heerlijk, 's avonds werd het bed opgemaakt en 's morgens werden we met de zon wakker.
Ik weet er nog een paar dingen van: de trein stopte vlakbij het vakantiepark, Rob lag op de bodem van het zwembad, waren er gelukkig meteen bij, een andere moeder van 2 kinderen zag dat ik (2maanden) zwanger was (zij wilde zelf ook graag een derde), ik was te lang op het strand geweest, de weg naar het huisje was heel lang, de zon brandde in, Sjaak is de hele nacht met komkommerschijfjes in de weer geweest op de verbrande plekken, ik had een zonnesteek.
De laatste dag was een zondag, zo saai, ik had opeens het schrikbeeld dat ik er altijd zou wonen, en altijd nietsdoen en wandelen, dat gevoel ben ik nooit vergeten.

Wij gingen vrijdag op weg naar Boulouris, lopend want al dat zitten en eten komt ons figuur niet ten goede.
Door een stom toeval kwamen we in de oude stad  van Frejus, het was daar zo mooi, tijd op een terras gezeten,ging het wat regenen. Toen het droog werd weer gaan wandelen door het mooie stadje, daarna weer gaan zitten en een lekkere salade genuttigd.

Mijn zussen en ik zijn altijd gek op potten met planten erin, geeft een blij gevoel.

Huizen met blauw of paars schilderwerk vind ik zo mooi.

Dat bord hing vlak bij ons terras, volgens mij is het in Holland een collector's item.

We gingen te voet naar St Raphael en zagen in de stad door een hek dit tuintje, daar kan ik van genieten, zo'n
rommel zooi en daarachter nette rijen met groente.

Deze kerk staat in St Raphael bij de zee.

Ook in de buurt van de zee deze pronte vrouw, naast haar zat een zelfde exemplaar, helemaal wit nog, van gips of tempex. In een winkel in Frejus had ik ook zoiets gezien als eend model, van tempex en een die beschilderd was met een hoedje op de kop.

We hebben Boulouris  vrijdag niet bereikt, te lang in Frejus rondgelummeld. Van St Raphael weer teruggelopen, de laatste 5 kilometers met de bus, m'n pootje wilde niet meer.

Zaterdag een nieuwe poging, met de bus naar Agay en teruglopen naar het hotel.(had inmiddels i.p.v. birkenstocks, veterschoenen met steunzooltjes aangetrokken).
De bus ging niet verder dan Boulouris, daar uitgestapt en naar Le Dramont gelopen, daar hebben we in 1985 met onze 4 kinderen op een camping gebivakkeerd.
Weer een treinreis met de FTS en de tent stond voor ons klaar, ook vaak regen gehad, toch was het een leuke vakantie, als het niet regende was het meteen schitterend weer.
De kinderen zagen het huisje van Karkamel(van de smurfen) en van Karkamels mammie, m'n dochters zijn later nog weleens teruggegaan om het te bekijken.

Woonde mammie daar? Ik weet het niet meer.

Dapper om als 65 jarige over de rotsen te lopen voor een fotoshoot.

Dit was het haventje bij de camping, ik herkende het meteen, hier kwamen de vissers aan met de vangst, er liepen heel veel poezen rond, die op de visjes aasden.

Dit was het strandje richting Agay,waar we heen gingen, bij de camping waren slechts kiezels, nu ligt er wel een heel groot schoon zandstrand.
Vlakbij dit strand zijn we gestopt om te eten, een heerlijk bord met spaghetti en pesto, lekker glas wijn erbij.
Voor mij eigenlijk verboden kost omdat het tarwe is, thuis eet ik spaghetti van speltmeel.

Van Le Dramont liepen we verder naar Pierre en Vacances in Agay, daar zijn we in 1993 geweest met de 2 jongste kinderen. Achteraf een beetje slechte timing, Paulien deed in die tijd eindexamen VWO, moest zelf haar kostje opscharrelen en zorgen dat ze op tijd uit bed kwam.
Tot overmaat van ramp overleed onze lievelingsoom Kees in die tijd, hij had ons naar de trein gebracht en zou ons ook weer ophalen.
Hij kreeg een hartaanval en overleed ter plekke in de stal waar ook onze pony stond.
Wij hebben onze vakantie er niet voor onderbroken.
Zijn vrouw was eerder overleden , ze hadden geen kinderen, dus voor wie doe je dat.

Maar wat de vakantie betreft ging alles goed, hoe minder je ervan herinnert, des te vlekkelozer het verliep.
Sjaak wist er ook niet zoveel meer van, behalve dat Feyenoord onverwachts kampioen werd in die tijd.
Wat het huisje in Agay betreft, kan ik me vooral de gangetjes, trapjes en loggia's herinneren.
Verder niets, vond het wel leuk om het terug te zien, toen wij er huurden was het 2 jaar oud, nu 20 jaar, de oppervlakte is sindsdien verdriedubbeld

Na bezoek aan het park doorgelopen naar het dorp Agay en de bus teruggenomen naar St Raphael, laatste stuk naar hotel gelopen.
's Avonds hadden we even geen zin in Valk eten, het was wel goed, elke dag een uitgebreide saladebar voor 16 euro en voor 5 euro meer een compleet diner.
Ik had altijd al genoeg aan de saladebar, heb hooguit 2 keer een toetje genomen.

Wij gingen naar de marokkaan.
Een heerlijke tagine met lam, pruimen, rozijnen en abrikozen, heerlijk.
Sjaak had couscous met kip en veel groentes, waar van ik mocht proeven.
We werden getrakteerd op het optreden van een buikdanseres, heel spannend.
En we maakten plannen voor de volgende dag.

Nog even over de bovenste foto, ik geloof niet dat we in Holland zulke mooie schuttingen hebben.