Vakantie III

Zo'n busreis is wel leuk, iedere dag een excursie, zonder dat je bij hoeft te betalen.
Aan ons is dat niet besteed, alle dagen met 50 dezelfde mensen om me heen in een autobus, dan wordt ik gillend gek. 't Is ook zonde van de tijd, eer alle bejaarden in of uitgestapt zijn kost veel tijd, bovendien moet je de tijd goed in de gaten houden om op tijd bij de bus te zijn.Vakantie moet tijdloos zijn.
Maar als je slecht ter been bent of angst hebt voor de franse taal is het een uitkomst.

In 1978 zijn we met de 2 oudste kinderen in Boulouris geweest met de slaaptrein.
Heerlijk, 's avonds werd het bed opgemaakt en 's morgens werden we met de zon wakker.
Ik weet er nog een paar dingen van: de trein stopte vlakbij het vakantiepark, Rob lag op de bodem van het zwembad, waren er gelukkig meteen bij, een andere moeder van 2 kinderen zag dat ik (2maanden) zwanger was (zij wilde zelf ook graag een derde), ik was te lang op het strand geweest, de weg naar het huisje was heel lang, de zon brandde in, Sjaak is de hele nacht met komkommerschijfjes in de weer geweest op de verbrande plekken, ik had een zonnesteek.
De laatste dag was een zondag, zo saai, ik had opeens het schrikbeeld dat ik er altijd zou wonen, en altijd nietsdoen en wandelen, dat gevoel ben ik nooit vergeten.

Wij gingen vrijdag op weg naar Boulouris, lopend want al dat zitten en eten komt ons figuur niet ten goede.
Door een stom toeval kwamen we in de oude stad  van Frejus, het was daar zo mooi, tijd op een terras gezeten,ging het wat regenen. Toen het droog werd weer gaan wandelen door het mooie stadje, daarna weer gaan zitten en een lekkere salade genuttigd.

Mijn zussen en ik zijn altijd gek op potten met planten erin, geeft een blij gevoel.

Huizen met blauw of paars schilderwerk vind ik zo mooi.

Dat bord hing vlak bij ons terras, volgens mij is het in Holland een collector's item.

We gingen te voet naar St Raphael en zagen in de stad door een hek dit tuintje, daar kan ik van genieten, zo'n
rommel zooi en daarachter nette rijen met groente.

Deze kerk staat in St Raphael bij de zee.

Ook in de buurt van de zee deze pronte vrouw, naast haar zat een zelfde exemplaar, helemaal wit nog, van gips of tempex. In een winkel in Frejus had ik ook zoiets gezien als eend model, van tempex en een die beschilderd was met een hoedje op de kop.

We hebben Boulouris  vrijdag niet bereikt, te lang in Frejus rondgelummeld. Van St Raphael weer teruggelopen, de laatste 5 kilometers met de bus, m'n pootje wilde niet meer.

Zaterdag een nieuwe poging, met de bus naar Agay en teruglopen naar het hotel.(had inmiddels i.p.v. birkenstocks, veterschoenen met steunzooltjes aangetrokken).
De bus ging niet verder dan Boulouris, daar uitgestapt en naar Le Dramont gelopen, daar hebben we in 1985 met onze 4 kinderen op een camping gebivakkeerd.
Weer een treinreis met de FTS en de tent stond voor ons klaar, ook vaak regen gehad, toch was het een leuke vakantie, als het niet regende was het meteen schitterend weer.
De kinderen zagen het huisje van Karkamel(van de smurfen) en van Karkamels mammie, m'n dochters zijn later nog weleens teruggegaan om het te bekijken.

Woonde mammie daar? Ik weet het niet meer.

Dapper om als 65 jarige over de rotsen te lopen voor een fotoshoot.

Dit was het haventje bij de camping, ik herkende het meteen, hier kwamen de vissers aan met de vangst, er liepen heel veel poezen rond, die op de visjes aasden.

Dit was het strandje richting Agay,waar we heen gingen, bij de camping waren slechts kiezels, nu ligt er wel een heel groot schoon zandstrand.
Vlakbij dit strand zijn we gestopt om te eten, een heerlijk bord met spaghetti en pesto, lekker glas wijn erbij.
Voor mij eigenlijk verboden kost omdat het tarwe is, thuis eet ik spaghetti van speltmeel.

Van Le Dramont liepen we verder naar Pierre en Vacances in Agay, daar zijn we in 1993 geweest met de 2 jongste kinderen. Achteraf een beetje slechte timing, Paulien deed in die tijd eindexamen VWO, moest zelf haar kostje opscharrelen en zorgen dat ze op tijd uit bed kwam.
Tot overmaat van ramp overleed onze lievelingsoom Kees in die tijd, hij had ons naar de trein gebracht en zou ons ook weer ophalen.
Hij kreeg een hartaanval en overleed ter plekke in de stal waar ook onze pony stond.
Wij hebben onze vakantie er niet voor onderbroken.
Zijn vrouw was eerder overleden , ze hadden geen kinderen, dus voor wie doe je dat.

Maar wat de vakantie betreft ging alles goed, hoe minder je ervan herinnert, des te vlekkelozer het verliep.
Sjaak wist er ook niet zoveel meer van, behalve dat Feyenoord onverwachts kampioen werd in die tijd.
Wat het huisje in Agay betreft, kan ik me vooral de gangetjes, trapjes en loggia's herinneren.
Verder niets, vond het wel leuk om het terug te zien, toen wij er huurden was het 2 jaar oud, nu 20 jaar, de oppervlakte is sindsdien verdriedubbeld

Na bezoek aan het park doorgelopen naar het dorp Agay en de bus teruggenomen naar St Raphael, laatste stuk naar hotel gelopen.
's Avonds hadden we even geen zin in Valk eten, het was wel goed, elke dag een uitgebreide saladebar voor 16 euro en voor 5 euro meer een compleet diner.
Ik had altijd al genoeg aan de saladebar, heb hooguit 2 keer een toetje genomen.

Wij gingen naar de marokkaan.
Een heerlijke tagine met lam, pruimen, rozijnen en abrikozen, heerlijk.
Sjaak had couscous met kip en veel groentes, waar van ik mocht proeven.
We werden getrakteerd op het optreden van een buikdanseres, heel spannend.
En we maakten plannen voor de volgende dag.

Nog even over de bovenste foto, ik geloof niet dat we in Holland zulke mooie schuttingen hebben.

Vakantie II

In 1973 zijn we voor het eerst in Zuid-Frankrijk geweest met de zus en zwager van Sjaak
We stonden met de caravan op een camping in La Ciotat, vlakbij  Marseille.
We kregen de smaak te pakken, het volgend jaar samen met de trein naar Le Lavandou .
In 1977, Paulien was  2 jaar oud en Rob nog geen jaar planden we weer een treinreis.
Ventimiglia was het eindpunt van de trein, het leek ons wel handig om daar een huisje te huren, zodat we rustig uit konden stappen met onze handel van kindjes, karretjes en bedje.

Het liep allemaal anders, in Nice lag al maandenlang een grote kei op de rails, we moesten uitstappen en verder met de lokale trein, zoveel trappen naar beneden.
Daar sta je dan met twee kleintjes in de rij, fransen die gewoon voordringen  als je niet doorloopt, Sjaak die heen en weer liep om de bagage op te halen.
Toen hij in Ventimille de kruier moest betalen kwam hij er achter dat de bank voor 80 gulden aan lire's had gegeven i.p.v. 800, een koffer was gestolen (of vergeten) het regende steeds, en wij zaten op een berg waar eenmaal per dag een bus langs kwam.
Paulien werd een keer zomaar uit onze handen getrokken en mee-genomen naar de keuken van het restaurant, ah bambino, zo'n mooi blond kindje hadden ze nog nooit gezien.
Er liep in de stad een zwerfster met een lange mantel aan, als zij moest plassen stond ze een beetje te schudden en liep daarna door, plasje lag op straat.
Er was 1 openbaar toilet in de stad, stond ik op marktdag een half uur in de rij, was  aan de beurt, het liefst meteen weer terug, een hurktoilet zo smerig heb ik het nooit gezien.

Het is allemaal weer goed gekomen, de eigenaar van het huisje nam ons weleens mee naar de stad in z'n auto en leende ons geld, dat we later weer teruggestort hebben. Zo'n vakantie vergeet je nooit.
We waren nu in de buurt, de groep had een excursie naar Monaco, alleen op de heenweg meegereden met de bus en in Monaco in de omnibustrein naar Ventimille gestapt.
Zo gauw we op het station in de hal aankwamen herkende ik het helemaal, zo van "Hier was ik eerder".
Meteen buiten een terrasje opgezocht voor een koffie en heel lang naar het gebouw zitten kijken.
Daarna over de bloemenmarkt  gelopen, zagen er zelfs Aechmea's staan. (een bromeliasoort)

Er is volgens het boekje een oude  stad en een nieuwe stad gescheiden door het water.
De nieuwe stad ziet er oud uit en in de oude stad worden nieuwe stukken boven het oude gebouwd.

Tegen de heuvel waren tuinbouwkassen gebouwd.

Tevreden poes.

Een rij potten met plantjes, iets voor een blij  leven.

De oude stad.

Via een oude stadspoort zijn we het oude gedeelte ingelopen.
Onvermijdelijk aan de Italiaanse huizen, het wasgoed.
We zagen niet iets gezelligs om wat te gaan eten.
Dus  weer terug over het water.

Aan de Via Roma stond deze man ons op te wachten bij de Secret.
Hele zaak voor ons alleen, hij wilde net aan een siesta, wij werden toch gastvrij onthaald, hebben weleens anders meegemaakt in Italie.
Dacht ik nog: " Als het maar geen magnetron maaltijd wordt".
Ha, ha, na een kwartier kwam hij zich verontschuldigen dat het zolang duurde, mama was met de risotto bezig

Sjaak had het gerecht dat de Secret heette, een bakje van kaas, daarin aardappels met pesto.

Ik had risotto met kaas(zoiets verzin je toch niet) in een bed van bittere slabladeren.
Ik weet het heel zeker, zoiets lekkers heb ik nog nooit gegeten, zelfs de slabladen gingen op.
Toen nog even bij Sjaak geproefd, vreeeselijk lekker.

Hier dus de aechmea primera, de stekelloze.
Wij teelden de aechmea fasciata, die was mooier, de mensen (consumenten) hadden een hekel aan die prikkende bladeren, om die reden werden de stekellozen ontwikkeld door middel van selektie.

Nadat we alles in Ventimille bewonderd hadden, stapten we op de omnibustrein richting Cannes.
Wij hadden het idee dat de reis vanaf Cannes verder met de lijnbus zou gaan, men wees ons de weg naar het busstation in de stad. Na ongeveer een kilometer lopen bleek er geen bus te rijden naar St Raphael, dus terug richting station, lopen is zeg maar gezond, bovendien kwamen we een schitterende muurschidering tegen.
Die zittende man is net echt.

In het station van Cannes een kaartje gekocht naar St Raphael en belandden zo in een TGV, Sjaak helemaal blij dat hij weer eens in zo'n trein zat.
Van St Raphael met de bus naar het hotel.
Later in de week begonnen medereizigers erover dat ze ons hadden benijd omdat we op eigen houtje verder gingen, in Monaco was het nogal koud geweest.

Vakantie

In september bedacht Sjaak dat hij nog even op vakantie wilde, afgelopen zomer was  zwaar voor hem met die franse, hollandse en canadese loge's, in die volgorde.
Hij bezocht de site van Van der Valk en boekte voor 2 personen 10 dagen St Aygulf in Zuid-Frankrijk.
Waar hij niet helemaal op had gerekend was dat de reis er naar toe in de Valk bus  2 dagen duurde.
Natuurlijk wist hij het wel, maar als je dan al die tijd zit, heb je wel een blikken kont.

Maandagavond kwamen we in het hotel aan, onderweg hadden we ergens halverwege in een Ibis geslapen.
Dinsdag was een vrije dag, we gingen het dorp in, daar was markt.
Het waren voornamelijk zomerkoopjes die je daar zag.

 Sjaak kocht een nieuw zwart hoedje, 10 jaar geleden heeft hij ook er ook  een in Frankrijk gekocht, die draagt hij nog steeds als hij een dag gaat schilderen of gaat fietsen, tegen de zonneschijn op z'n (geverfde)haar. Deze heeft een zakje met een rits,voor z'n geld en sleutel als hij naar het naaktstrand gaat.

Op de markt zag ik veel Savon de Marseille, die in Holland  erg populair is.

Veel stoffen en tafelzeil met die motiefjes die je 20 jaar geleden al veel zag, en daarvoor waarschijnlijk ook.

 Heerlijke kruiden en gedroogde tomaten, alles per gewicht te koop.

We aten een salade aan de overkant met een glas wijn.
Wat heb ik de pest aan rode wijn uit de koelkast.
Maar gelukkig een lieve man met warme handen.

Toen we 's middags terug gingen naar de markt, was het hele plein schoongeveegd.
Het hoorde weer toe aan de oudere mannen met jeu de boule, wel 4 groepen waren bezig en toeschouwers.

Ik stuur al jaren geen kaarten meer, (ook geen kerstkaarten) Sjaak wilde nu toch een kaart sturen naar de  kwekerij, nou stuur er dan ook 1 naar je moeder.
Dus kaarten gekocht, man in winkel verkocht geen postzegels, zwaaide met z'n hand een kant uit waar je ze kon kopen.
Wij gevraagd bij Bar tabac, kon je ze vroeger kopen, maar nee, zwaaide met hand richting postkantoor.
Naar postkantoor, gesloten, ging om 2 uur weer open.
Na 2 uur weer naar het dorp gelopen, eindelijk de postzegels, lang geleden dat we in zo'n frans postkantoor waren, vroeger voor het pin gebeuren haalden we daar ons geld met die girobetaalkaarten.
De ansichtkaarten hadden we thuis al geschreven, postzegel erop, toen nog zoeken naar de bus, helemaal om het gebouw heen vonden we er een.
Daarom stuur ik ook nooit kaarten meer, het geeft mij teveel stress, nu vond ik het wel grappig, het was helemaal de missie van Sjaak.

 We zagen een leuk blauw doorkijkje, deze mevrouw wilde wel poseren omdat het zo goed kleurde.

Dinsdag zijn we met de bus naar Grasse geweest, een parfum fabriek bezocht.
Was wel leuk en aan het eind kon je een 100 ml fles kopen die 100 euro goedkoper was dan in de winkel.
Gewone fles zonder naam, ik hou niet van luchtjes, heb wel een paar stukjes Savon de Marseille gekocht.

Daarna een mooie tocht naar St Paul de Vence, we hadden een aardige en goede buschauffeur.
Paul de Vence viel ons tegen, het was net zo'n toeristennheuvel als de Mont St Michel.
Toen we naar de bus liepen, bleek dat er aan de andere kant van de weg  het eigenlijke dorpje was.
Wij hadden er geen tijd meer voor, was ook niet erg, er wonen daar veel bekende nederlanders en die wonen niet altijd gezellig.

Bijna al die  hollandse vrouwen hadden zo'n zwarte of witte hoogwater broek aan, ik dus ook, vreselijk.

Allemaal souvenier winkels, en heel veel schilderijen te koop.
Er was ook wel moderne kunst, maar die foto's staan hier niet bij, gemiste kans, ze waren wel leuk.

Een veld met klaprozen, het spiegelt nogal omdat ik buiten stond en het schilderij binnen.

Mooie meissies.

Grote order

Daar was dan eindelijk de grote order,dankzij een goede planning van Paulien en Rick, liep het allemaal gesmeerd.
20.000 arrangementen, dat wil zeggen  40.000 plantjes, 20.000 potten, evenzoveel  stokjes met een noot eraan, de noten waren afgelopen zomer al aan de stok geniet.

De gewone bestellingen liepen ook door, hierboven wordt een groter arrangement gemaakt met 4 planten.
Een mooie houten pot en om de stok hangen we een slinger met natuurlijke materialen.

Er werd hard gewerkt door iedereen, part-timers kwamen extra.
Ik had de hele week kantinedienst, dat houdt in koffie schenken, koek snijden, opruimen, stofzuigen en voor schone handdoeken zorgen.
Maandag en woensdag heb ik 's avonds gekookt voor de harde werkers.


Normaal maken we de composities, die dezelfde dag de deur uitgaan, bij zo'n grote bestelling blijven ze wel een week bij ons in de hal staan.
De noten (boabobs) zijn een natuurprodukt, als het te vochtig is gaan ze schimmelen.
Jaren geleden hadden we rond kerst een bestelling van 8000 arr.
Toen de laatsten eruit gingen, kwamen de eerste weer terug, beschimmelde noten.
Nu was het zondag 2 oktober ook van dat dooie weer, net als toen met de kerst, geen zuchtje wind, alle luiken open van de schuur en maandagmorgen werd ik erop uit gestuurd om ventilatoren te halen in Aalsmeer.
Gelukkig ging het met het weer de goede kant op en de ventilatoren hebben het goed gedaan.

Deze meneer wilde graag op de foto.

Woensdag heb ik ook nog 2 karren voor de veiling klaargemaakt, we hadden iets teveel plantjes ingekocht, zodat we eigen planten los moesten veilen, gelukkig bracht het nog wat op.

Maandag 10 oktober zijn de eerste 12.000 arrangementen opgehaald, en morgenochtend 19 oktober gaan de laatste 8.000 de deur uit.

Daar zijn we best trots op dat het zo goed gelopen is.

Er zijn ook alweer aanvragen voor eind december, het is een moeilijke afweging tot hoever je wilt gaan.

Je hebt zoiets nodig om te overleven, vroeger hadden we een sterke veilingklok, sinds 1,5 jaar is dat niet meer zo, maar een grote order geeft ook veel belasting voor de mensen.

Sjaak en ik kunnen geen plantjes poten in de noten of in de potten omdat we artrose hebben in de kleine gewrichten.

Van de kinderen is Rick naar N.Z. en Paulien gaat met zwangerschapsverlof, gelukkig werkt Olga sinds kort op de kwekerij, maar zij is ook nodig op kantoor.

De overige 10 personeelsleden zijn bijna allemaal tussen de 50 en 64 jaar, dus die kan je ook niet eindeloos produktiewerk laten doen, alhoewel het zijn bikkels.

1 vrouw van 35 stopt deze maand omdat ze ander werk gaat doen, we hebben ook nog 2 jonge poolse vrouwen waarvan er 1 terug gaat naar Polen om een kindje te krijgen.

We proberen via het uitzendbureau een produktieteam samen te stellen, we nemen zelf geen mensen meer in dienst, omdat de tijden toch erg onzeker zijn.

Het is wel krom, de regering wil dat mensen langer doorwerken, m'n collega wordt in januari 65 jaar.

Wij beeindigen z'n dienstverband en na 3 maanden mag hij pas weer terugkomen.

Hij wil liever gewoon doorwerken, het is dan winter, bij ons druk en hij zit zich thuis te vervelen.

Maar het risico is voor ons te groot als we hem gewoon door laten werken.

Je zou denken zoveel ambtenaren in Nederland die allemaal nieuwe regeltjes verzinnen, en niemand heeft eraan gedacht om voor al die babyboomers die door willen werken een oplossing te vinden.