Potverdorie

 

Had ik een heel stuk geschreven was het niet opgeslagen, opoe wordt oud, begin ik  opnieuw.
Die kroonduif stond steeds voor die deur te wachten, kwam er iemand binnen, liep hij gauw een paar meter opzij, zo van, ik heb geen tijd voor jullie. Grote broer vond het leuk.

Het c.ubaanse restaurant was gesloten, de zitjes stonden uitnodigend onder een toog.
De mannen hadden ieder 2 boterhamen met kaas, de dames hadden het ook goed.
Alles ging schoon op, en we dronken thee van st janskruiden uit de thermosfles, daar werden we allemaal rustig van. Om half 1 kwamen we thuis, grote broer ging meteen slapen, dit keer in z'n bedje in de kwekerij. Kleine zus mocht nog een tijdje rondkruipen in haar huisje en ging daarna slapen.
Onderhand kon ik het avondeten klaarmaken, dat lukt me niet meer als ik er om 4 uur pas mee begin, dan hebben die kindjes me nodig en ik wil het wel gezellig houden. Aardappelpuree, chinese koolschotel en rijstebrij, alles ging de oven in op 50 graden, kwart voor 5 de oven op  200 en de gehaktballen op het fornuis. Alles klopte, m'n huis was nog opgeruimd van m'n verjaardag, dus ik hoefde geen pannen naar de kwekerij te slepen. Soms ligt er zoveel naaiwerk bij de eettafel, dat ik dat ik geen zin heb om alles op te ruimen. Dan eten we in de kantine

Daar gaan we weer

Eerste dag van de voorjaarsvakantie, nadat Sjaak bij oma had koffie gedronken, hebben we de kinderen in de auto gezet , en zijn we naar A..vifauna  gereden.
We hebben allebei een abonnement, kostte ons geen cent.
Sjaak had vantevoren gewaarschuwd dat het weer zou tegenvallen, nou het was stralend.

Dat is altijd een verschil van mening tussen ons, ik kijk en luister nooit naar het weerbericht,
(behalve als het extreem is) het klopt toch nooit, ik laat me graag verrassen.
Vroeger, toen ik nog kind was, zat ik op maandagmorgen lekker te ontbijten, stoof m'n moeder met sophanden de keuken binnen om te vragen welk weerbericht de radio de radio opgaf.
Moeder boos, sprokkelvrouw wist van niets, had wel gezellig naar de waterstanden(Grave beneden de sluis) en de beursberichten (wat brachten de nuchtere kalveren op) geluisterd, maar had niets in het bolletje opgeslagen. Sterker nog, toen ik een jaar of 16 was, werkte ik in M.ijdrecht, ongeveer 12 kilometer met de brommer, vroeg m'n bazin wat voor weer het was onderweg, wist ik niet.
Ja, natuurlijk wel als het hard regende of sneeuwde, dan wist ik het wel, maar vroeg zij het niet.
Het gebeurde dus ook wel, als ik buiten stond bij het hekje, moest ik weer terug voor een jas of wanten, altijd een verrassing.

V.ogelpark  A..vifauna is een stichting geworden, dat betekent dat men het park financieel kan steunen en voor het voortbestaan is dat beter. Er wordt erg veel  werk gemaakt van educatie.
Nadat we eerst de zeearend en de aasgieren hadden bewonderd gingen we fijn de warme kas in.
Heel veel bordjes met plaatjes en uitleg, en  sommige vogels lopen vrij rond.
Hier zijn we voor een echte waterval.

De kleine meid genoot zichtbaar

Familie

Tijd niet geblogd, geen tijd, geen zin, snoer kwijt, dus geen foto's. Heel het huis door-
gezocht en kantoor kwekerij, nergens. Nieuw snoertje gekocht, en je kunt  erop wachten
dat je dan de  oude vindt. Vanavond gevonden bij de tv, daar ligt altijd zo'n berg draden.
Moest voor Sjaak de dvd speler aanzetten en vond het snoer daar liggen. Zie nu A. Rieu op
tv met het werk "Halelujah", doet me aan moeder Blij denken. Zij vond dat stuk zo mooi
dat zij het ons voor ging zingen. Sjaak en mij, misschien al 40 jaar geleden.

Foto's van Jim en Charlotte van een tijdje geleden. En opa natuurlijk.

M'n zus, een jonge blom van 81 jaar.

Charlotte is gek op auto's, dat wordt wat.

 

 En Jim kwam op visite

Ze kunnen samen erg leuk spelen.

Zij mag het speeltje hebben.

25 november, met z'n allen naar de italiaan

1 december hebben we Klaas gevierd bij Pauline en Peter.
Nadat de cadeautje's uitgepakt waren ging Charlotte naar bed.

 De grote jongens mochten nog opblijven.

Er moesten nieuw winterbanden om de auto gelegd worden.

Grote broer kan goed helpen, hij mag de schroeven aanreiken.

Met het koor hadden we 4 optredens voor de kerst, er bestaan veel kerstsmartlappen.
Allemaal even treurig, snik, tussendoor lachen we veel.

Lezen

Ik ben weer begonnen met boeken lezen, tijdje niet gedaan, wel  tijdschriften  enzo.
Heb nooit interesse gehad in Harry Potter, maar nu die schrijfster een roman heeft geschreven
leek het me wel leuk om het boek te kopen. Ben een paar jaar geleden weer lid geworden van
de bieb omdat ik eigenlijk geen boeken meer wilde kopen.Maar nog steeds geen boek geleend
omdat ik het niet nodig vind, ik heb nog genoeg ongelezen boeken in de kast staan, meest van
kringloop, rommelmarkt of w.eggeefwinkel. Dus op kerstavond begonnen, 's nachts om half 3
vielen m'n ogen dicht, vandaag heb ik het verder uitgelezen. De stijl van het boek lijkt een beetje
op de boeken van N.icci F.rench, een echt Engels sfeertje. Er wordt niemand vermoord, er vallen
wel een paar doden.




Was vroeger verzot op de boeken van Fay Weldon, ik heb 23 titels van haar in m'n
boekenkast staan. De mooiste boeken van haar vind ik " Leven en liefdes van een duivelin"
en " Praxis" (die heb ik zelfs  dubbel) De "Harten en liefdes van mannen" vond ik in de weggeef,
een paar weken geleden gelezen, maar toen ik 'm zonet bij de anderen wilde zetten, had ik
het boek al. Niet gemerkt toen ik aan het lezen was, maar al haar boeken lijken ook op elkaar.
Sla heel vaak ook stukken over omdat ze soms aan het zeveren is, maar de verhaallijn is
wel altijd leuk

Tijdje terug begonnen in het boek van G.eert M.ak, een reis door A.merika in de voetsporen
van een andere schrijver. Interessant boek, maar kan het niet opbrengen om achter elkaar
door te lezen. Vergeet steeds een boekenlegger , zodat ik soms iets zit te lezen waar ik al
geweest ben. Doet me denken aan moeder, zat in het verpleeghuis altijd een boek te lezen,
kwam nooit verder dan de eerste bladzijde.

Heb een abonnement op het tijdschrift Ode, kreeg er een boekje bij met de beste verhalen
van de afgelopen jaren. Heb er even ingelezen.  Het eerste verhaal ging over het feit dat er
minder mensen sterven als artsen staken, een ander verhaal over placebo onderzoek bij
medicijnen en operaties. Een vrouw van 65 jaar had al 20 jaar de ziekte van Parkinson.Na een
operatie waar de chirurg met naalden dopamine zou toevoegen verbeterde haar gezondheid
aanzienlijk, ze had geen pijn meer, kon weer stofzuigen, zingen en autorijden. Maar in werke-
lijkheid was het een nepoperatie, dat zij niet wist.

Deze schrijfster werd in O.pzij aangeprezen, daar stink ik dan weer in. Nou leest het wel
gemakkelijk, het zijn korte verhalen, soms 10 bladzijden, soms 7 regels. En sommige
verhalen zal ik ooit nog wel een keer lezen.

17 november

Zaterdag was m'n oudste zus in Zuidhorn jarig, 81 jaar werd ze.
17 november is ook de sterfdag van m'n moeder, 17 jaar geleden is zij overleden.
25 oktober was het 50 jaar geleden dat m'n vader is gestorven, moeder zou nu 106 jaar
oud zijn en paps 113 jaar. Ik ben nu ongeveer 65 dagen ouder dan m'n vader ooit
geworden is.

Sjaak en ik zouden samen naar de verjaardag van Jannie gaan, aangezien er niemand
beschikbaar was om de hondjes uit te laten zijn ze vrijdag naar het hondenpension gegaan.
Als we 1 dag uit willen, gaan ze 4 dagen naar het hotel omdat je ze zondags niet op kunt halen.
Achteraf hadden ze thuis kunnen blijven, want de baas bleef ook thuis, had buikgriep. Maar
het is niet verkeerd  een paar dagen geen honden om je heen, lekker rustig zo en voor Wannes
is het wel goed een paar dagen onder een ander regime.

Dus stapte ik zaterdagmorgen om kwart voor 9 in de auto naar het hoge noorden, had laadruimte
vol met kleding, boeken, speelgoed en een berg eten voor een gezin in nood. Ik had al eerder
spullen gestuurd en haar opgebeld, dan krijg je soms een beeld van iemand dat totaal niet klopt.
Ik dacht een stevige vrouw, eind dertig, was het een meisje van 28 met 3 kinderen van  5, 7 en
9 jaar. Het bekende verhaal, vriend pleitte en het gezin kan opdraaien voor zijn schulden. Het is
diep triest dat zoiets in ons land kan gebeuren, zo'n vent duikt onder zonder adres en de moeder
krijgt de rekeningen op haar bord, zij kan immers geen kant uit.

Dat was dus Friesland, ik houd wel van autorijden maar vind het soms wel moeilijk om de ogen
open te houden, ben een keer bij een parkeerplek gestopt, hoofd een paar minuten op het stuur
met de ogen dicht en daarna een rondje om de auto, slokje drinken en weer gaan. Ongeveer half
twaalf was ik op de eindbestemming, dacht dat alle broers en zussen er zouden zijn, niet dus.
Broer Gert had vrijdagavond gebeld met de mededeling dat hij vrijdag a.s. een chemokuur zou
ondergaan. Dat was even schrikken, wist wel dat hij al anderhalf jaar leukamie heeft, maar niet
dat het zo'n vaart zou lopen.

M'n twee zussen waren er wel, vier zussen compleet, meer zijn er niet.Verder was er ook broer
die anderhalf jaar ouder is dan ik en  m'n jongste broer met echtgenote. En natuurlijk de kinderen
en kleinkinderen van zus en zwager Al met al was het wel gezellig, natje en droogje was goed.



's  Middags zijn we even wezen kijken bij een appartement in aanbouw waar zus zich
voor had ingeschreven, maar ze waren uitgeloot. Zelf heeft ze nog niet zo'n haast om te verhuizen,
ze wil in ieder met de rommelmarkt van koninginnendag nog in haar huis wezen, zodat ze alles
nog aan de weg kan verkopen. Om 3 uur ben ik weer richting huis gereden, halverwege de polder
ben ik even gestopt bij een restaurant, kop koffie en even zitten lezen, lekker even bijkomen.


Toen ik thuis kwam, wilde ik niet meteen het chemoverhaal aan Sjaak vertellen, om 7 uur heb ik
m'n schoonzus gebeld. Ik was dat al veel eerder van plan om te vertellen dat we de uitzending
van M.an bijt H.ond zo leuk vonden en om te vragen wat zij voor haar verjaardag wilde hebben.
Maar ja, ik en bellen, dat is vaak uitstellen. Maar goed, Bep was vrij nuchter, weten al anderhalf
jaar dat hij die ziekte heeft en die bulten zijn ook niet in 1 week komen opzetten. En chemo kan
het soms aardig afremmen, z'n longen waren in ieder geval schoon. Dat zij haar verjaardag niet
zou vieren is een misverstand, iedereen is welkom, maar niet 's avonds, dat trekt hij niet.
De andere dag moet hij al vroeg in het ziekenhuis zijn en daarvoor moet hij al z'n vee eerst  verzorgen.

Zondagavond belde m'n broer uit Canada, heel bezorgd hoe het nu was. Gedurende het gesprek
waren we het erover eens dat je altijd positief moet zijn en pas gaat treuren als het echt nodig is.
Ik hoorde eens iemand zeggen toen z'n ouders en schoonouders (op hoge leeftijd) overleden
waren: "Nu staan wij vooraan". Anderhalf jaar later lag z'n jongste zoon dood in huis. Dus hij
stond nog niet vooraan. Maar goed dat niemand weet waar hij of zij staat, positief blijven is het
motto.

 Broer uit Canada vertelde dat er volgend jaar een kleinzoon naar Europa komt, hij gaat een
paar maanden(werken?) naar Zwitserland en wil met Pasen een dag of 4 naar Holland komen.
Zijn er dan neven/nichten beschikbaar die met hem willen optrekken? Zal hier en daar een visje
uitgooien. Kreeg ook nog een uitnodiging om in december naar Jamaica te komen, Wout en Donna
zijn daar op vakantie en krijgen een rondleiding van Brian, een Jamaicaan die bij hun werkt.
Wout had Dick ook al gevraagd, maar nog geen antwoord gekregen, mag ik achteraan gaan.
Ik denk dat Dick liever naar een schaatswedstrijd gaat dan in Jamaica op het strand te liggen.
Hij zal wel geknikt hebben toen z'n broer het vroeg met de familiedag, maar knikken is nog
geen ja zeggen, ha ha.

13 november

Zonet toen ik m'n blog aanvinkte, zag ik op m'n leeslijst (dat zijn de blog's die ik ooit volgde)
maar geen tijd meer voor heb om ze te lezen, "wie nooit op weg gaat komt nergens".
Dat is een waarheid als een koe, maar Sjaak zegt altijd dat ik niet graag thuis ben, en altijd
weg wil. Nu vraag ik je, drie dagen in de week pas ik op de koters, dan ben ik de hele dag thuis.
1 avond per week ga ik naar het smartlappenkoor, 1 middag sta ik in de w.eggeefwinkel en 6 x
in de week breng ik de boodschappen rond, dat varieert van een kwartier tot een uur.
1 x per maand vergaderen bij de weggeef en 1 x per maand vergaderen bij  het koor, (niet in de
vakantie). M'n zwager klaagt ook vaak dat m'n zus altijd de hort op is, dan zegt zij: " Maar ik
heb deze week wel 5 paar sokken gebreid". Thuis dus!

Natuurlijk ga ik ook wel eens naar een verjaardag van familie, als je dat niet meer bijhoudt, is
dat jammer. Vanavond ben ik naar de verjaardag van m'n broer in Ter Aar geweest, Sjaak
houdt niet van verjaardagen doordeweeks, die bleef thuis. Ik was om half 11 alweer thuis, omdat
ik niet zo fit ben, was toch blij dat ik was gegaan. Ik kon het merendeel van de gesprekken niet
volgen, als er 6 broers, 2 zussen en aanhang tegelijk praten, dan weet je het wel.
Maar het was een vrolijke boel, broer Gert was onlangs met z'n gezin op tv geweest bij
M.an b.ijt H.ond, daar werd nog smakelijk over nagepraat.
Broer Cock deed het verhaal nog eens dunnetjes over, lachen dus.

Verleden donderdagavond hadden we een meezingavond bij het koor, zus Annie kwam ook
meezingen. De zaterdagavond daarna had zij een optreden met haar eigen koor. Ik ben met m'n
zangvriendin erheen gegaan, het was een mooi optreden, 3 koren traden tegelijkertijd op.
Elk koorlid was in zwart-wit, Annie zag er wel 10 jaar jonger uit in lange zwarte rok en witte
blouse.Na het optreden hebben we nog even met elkaar koffie gedronken, vriendin Fennie was
ook uit Bussum gekomen om te luisteren.

Zondag 11 november was ons koor jarig en gingen we allemaal met elkaar op de foto. Om die
reden gingen Ans en ik weer naar Aalsmeer( zou Sjaak toch gelijk hebben?) Ben benieuwd of
het een mooie foto is geworden. Na de foto ging de hele club koffie drinken bij voorheen
Het B.onte S.chort. Na de koffie reden we nog even naar Bloemendaal om een gratis matras op
te halen, ja zo kom je nog eens ergens.  En om 5 uur stonden Sjaak en ik bij de dansschool op
de vloer, sinds een paar maanden dansen we weer. Leuk, om ook samen eens weg te gaan.
En van 5 uur tot kwart over 6 is een mooie tijd als je niet meer zo piepjong meer bent

Der in of der uit

Wannes stond pas te treuzelen bij de deur, "der in of  der uit" zei ik. Het was alsof ik m'n moeder

hoorde praten. Als je jong bent wil je absoluut niet op je moeder lijken. Hier in het dorp

liep vroeger een moeder achter de kinderwagen, zij was groot maar die joggingbroek

die zij aanhad was nog groter. Haar dochter is inmiddels een jaar of 20, echt een dametje,

hoe ze er uit ziet en ook manieren, die heeft ooit bedacht dat zij er echt niet bij wilt

lopen zoals haar moeder.

 

Maar mijn moeder dus, dertien kinderen heeft zij gehad, alleen als ze op haar praatstoel

zat kon ze lullen. (een blog zou voor haar een uitkomst geweest zijn) Maar in het dagelijks

gedoe was ze vrij kortaf. Het was van "schiet op, vooruit niet zeuren". Of als ik me beklaagde dat ik niet wist wat ik zou kunnen gaan doen. "Ga maar met je grote teen spelen", zei ze dan.

Misschien had ik dat meer moeten doen, dan zou ik nu wat leniger zijn. De zus van Sjaak is bijna

70 jaar, en zij kan het nog, en als ik zie hoeveel pret Charlotte heeft als zij met haar teen

speelt, die kan echt plezier hebben met een teen in de mond.

 

 

Maar dat kortaffe van m'n moeder, herken ik ook bij mezelf, en anders wijst Sjaak

mij daar wel op. Maar ja, ik heb het nu eenmaal meegekregen, en ik vind het zelf niet

altijd erg. Waarom een heel verhaal als het ook in een paar woorden kan. Misschien wel een

 reaktie op m'n schoonmoeder en zussen van Sjaak, die kunnen eindeloos doorbreien aan een

boodschap. Soms had ik de knop van de buitendeur al in m'n hand als schoonma probeerde

het af te ronden, wat er op neer kwam dat alles weer herhaald werd.

Maar echt belangrijke dingen vertelde ze me nooit, dat gaat een ander nu eenmaal

niet aan. Het is grappig, nu zij oud is, ziet zij wel die dingen bij haar dochters, maar

herkent ze niet als iets wat zij vroeger ook deed.Zij heeft veel kritiek op de jongste zus

van Sjaak, die kan een verhaal ook niet afmaken, en de iets oudere zus vertelt te

weinig, bang dat iets door verteld wordt, en het gaat een ander niets aan.

 

Vroeger had ik altijd het idee dat ik later zou gaan schrijven, heel veel mensen denken

dat trouwens. Ik heb een keer een cursus columns schrijven gedaan bij een schrijfster.

Ik kwam er al snel achter dat ik er geen talent voor heb. Hoe je praat, zo schrijf je,

leerde zij ons. Ik lees ook liever een boek dat goed geschreven is, dan dat ik zelf ga prutsen.

In een blog gaat ook eigenlijk veel tijd zitten, volgers hoef ik niet, ik hou ook niet van

het geslijm van de reakties. Maar het is wel leuk als de kinderen het lezen, juist omdat

ik niet zo'n erge prater ben. Behalve als ik net als m'n moeder op een praatstoel beland, dan

klets ik maar door, denk ik later, "Oh je, wat heb ik nu allemaal gezegd"?

Bij een blog kan ik het doorlezen en evt. wissen, weet even niet aan welk knopje ik

geweest ben, omdat de letters nu vetgedruktzijn.
  Er zijn ergere dingen.